marcella's magic world

Βοήθειααααααααα!!!!

2012-01-28T08:38:00.000-08:00

Έτσι μου έρχεται να φωνάξω και ας το ακούσει όποιος μπορεί να βοηθήσει γιατί πραγματικά χάνω το μυαλό μου!!!!Γίνονται κάποια πράγματα, πολύ μικρά και λογικά ασήμαντα, που με αναστατώνουν τόσο μα τόσο πολύ και με παίρνουν πίσω...πολύ πίσω. Ψυχολογικά πρώτα απ' όλα αλλά και σε αναμνήσεις που με πόνεσαν πολύ. Ότι και να γίνει, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να ξεπεράσω και δεν ξέρω γιατί. Περνώ το πένθος γι' αυτή τη φάση της ζωής μου all over again, ξανά και ξανά. Άρνηση, θυμός, ενοχή και πόνος πόνος πόνος και πάλι απ' την αρχή. Ειλικρινά δεν αντέχω άλλο. Πιθανότατα είναι όλα παιχνίδια του μυαλού γιατί λογικά δεν ξέρω γιατί τα νιώθω όλα αυτά, μα ο πόνος είναι λες και είμαι στο τότε.
Πραγματικά νομίζω θα ζητήσω ψυχολογική βοήθεια. Δεν μπορώ αλλιώς. έχει καταντήσει παθολογικό.
Τελικά οι ανεκπλήρωτες επιθύμιες είναι μεγάλη παγίδα. Και όταν έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι μόνο έτσι θα μπορούσες να είσαι αληθινά ευτυχισμένος άνθρωπος.
Θυμάμαι εκείνη την ταινία που είχα δει πριν χρόνια, Eternal sunshine of a spotless mind, και υπάρχουν στιγμές που εύχομαι να μπορούσα να το κάνω αυτό, να σβήσω όλες εκείνες τις αναμνήσεις. Και την αμέσως επόμενη στιγμή το απεύχομαι γιατί ήταν στιγμές που ένιωσα στο full. Είναι σαν εκείνο το στίχο που λέει πώς αξίζει να ζήσεις για ένα όνειρό κι ας ρίξει τη φωτιά του να σε κάψει. Και μ' έκαψε.

Συνειδητοποιήσεις

2012-01-13T23:29:00.000-08:00

Αυτές τις μέρες κατάλαβα 3 πράγματα. Πρώτον, δε θέλω να γίνεται η ζωή μου, και δη η ερωτική, το επίκεντρο των συζητήσεων κανενός συνόλου. Μ' ενοχλεί. Ακόμα κι όταν γίνεται από τους φίλους μου. Δε θέλω. Άσε με, ρε παιδί μου, να μοιραστώ αυτά που θέλω και στο χρόνο που θέλω και μη με βομβαρδίζεις με ένα σωρό ερωτήσεις. Μπορεί να μην έχω καν τις απαντήσεις. Ή στο κάτω κάτω, να μη θέλω να τις πω σε σένα.
Δεύτερον, δε μ'αρέσει αυτό που με το που λες στους κολλητούς σου ότι έχεις σχέση, όλες οι ερωτήσεις είναι στον πληθυντικό, "Τι κάνετε;" "Πού θα πάτε;", και πάει λέγοντας. Λες και το ανεξάρτητο άτομο που είσαι έχει πάψει να υπάρχει, παύεις να υπάρχεις από μόνος σου σαν οντότητα, αλλά μόνο με τον άλλο. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική αλλά για μένα είναι αδιανόητο. Και αυτό που με το που λες ότι θα πας, π.χ. κάπου το weekend, που όλοι υποθέτουν πως θα είναι με το φίλο σου. Ε, όχι. Θα πάω με την κολλητή μου, με την αδελφή μου, με κάποιους φίλους ή μόνη μου γιατί έτσι τη βρίσκω!...υπάρχει πρόβλημα; Και το πιο σημαντικό, για σένα θέλω να εξακολουθήσω να είμαι η φίλη σου, όπως πάντα...κι αφού δεν αφήνω εγώ κάποιον άλλο να μπει ανάμεσά μας, γιατί το κάνεις εσύ;
Τρίτον, όσο είμαι μόνη με το φίλο μου, είναι όλα καλά. Όταν αρχίζουν να μπαίνουν και δεύτεροι και τρίτοι στην παρέα, χάνω τις ισορροπίες μου. Γι΄ αυτό, αυτή τη φορά, θα το πάρω αργά. Θα το μαθαίνουν λίγοι λίγοι ώστε να μπορώ να κοντρολάρω την όλη κατάσταση. Να μη μου έλθουν όλες οι αλλαγές με τη μια. Εδώ προσπαθώ να το συνειδητοποιήσω εγώ, δε χρειάζομαι και καμιά εικοσαριά άλλες γνώμες, thank you very much!
Αυτά εν ολίγοις. Κατά τ' άλλα, περνάω σούπερ. Φτου να μη με ματιάσω. Κάθε μέρα και πιο καλά. Και όχι, δεν εννοώ ερωτικά. Εννοώ γενικά η ζωή μου.
Ζω την κάθε μέρα όμορφα και δεν προσπαθώ να την κάνω σαν καμιά άλλη. Είναι όλες τους ξεχωριστές άρα σαν έτσι τις διαχειρίζομαι.
Τα φιλιά μου!

Καλή χρονιά!!!

2012-01-01T00:55:00.000-08:00

Εύχομαι σε όλους μας ένα χαρούμενο 2012 με πολλές συναρπαστικές στιγμές και πανέμορφες εκπλήξεις!!! Και το πιο σημαντικό: να είμαστε χαρούμενοι είτε οι επιθυμίες μας γίνουν πραγματικότητα είτε όχι!

Φιλιά σε όλους σας!

Getting mature

2011-12-18T12:07:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό νομίζω ωριμάζω...κυρίως σε θέματα ερωτικά. Έπαψαν να με ενοχλούν ηλίθια πράγματα που με ενοχλούσαν πριν...ή μάλλον κατάλαβα επιτέλους τι πραγματικά με ενοχλεί σε ένα ερωτικό μου σύντροφο και ύστερα ξεσπώ σε όλα. Γενικά, ως άνθρωπος μπορώ να ανεχτώ πολλά, μα έχω κάποιες αδιαπραγμάτευτες αρχές.Πρώτον, θέλω οι γύρω μου και όχι μόνο ο σύντροφος μου να έχει τις ίδιες αξίες με μένα...τι εννοώ με αυτό; Θα έγραφα τα αυτονόητα αλλά επειδή τίποτα δεν είναι αυτονόητο τη σήμερον ημέρα, ας το διευκρινίσω: να έχει τιμιότητα, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, σεβασμό μέσα του...δε λέω αγάπη γιατί ίσως και να μην το θεωρώ αναγκαίο,ίσως κι επειδή δεν είναι κάτι που μπορείς να καλλιεργήσεις όπως τα υπόλοιπα ακόμα κι αν δεν τα έχεις ενστικτωδώς. Και θέλω αυτό το άτομο να είναι έτοιμο να αγωνιστεί όσο μπορεί γι' αυτές τις αξίες και όχι απλά να λέει ότι τις πιστεύει. Τίποτα δεν ισχυεί αν δεν γίνει πράξη στο δικό μου μυαλό. Από θεωρίες μπουχτίσαμε.
Δεύτερον, θέλω οι άνθρωποι μου μα κυρίως ο σύντροφος μου να με υποστηρίζει σε αυτά που κάνω. Και να με υποστηρίζει όχι γιατί είμαι απλά ο άνθρωπός του αλλά γιατί κι αυτός πιστεύει στα ίδια ιδανικά. Και ουσιαστικά είναι η συνέχεια του πρώτου.
Τρίτον, δε θέλω να με ανέχεται ή να με αποδέχεται ο άνθρωπός μου, αλλά να λατρεύει ότι κάνω και φυσικά και πάλι, δεν πρόκειται να το κάνει αν δεν έχει τα ίδια πιστεύω. Είναι λες και ο σύντροφος μου είναι καπνιστής και εγώ ανέλαβα να διοργανώσω μια καμπάνια ενάντια στους καπνιστές. Θα με υποστηρίζει με την καρδιά του; Όχι βέβαια. Αφού αυτός δεν το πιστεύει. Και πάλι νιώθω πως επανερχόμαστε στα πιο πάνω.
Γιατί ουσιαστικά μια είναι η αιτία όλων των κακών: η διαφορετικότητα στις αρχές. Γιατί δεν πειράζει να έχεις διαφορετικά χόμπι, διαφορετικά ενδιαφέροντα, διαφορετικές παρέες...αλλά δεν μπορεί με τπτ να λειτουργήσει όταν έχει να κάνει με διαφορετικό όραμα γι' αυτόν τον κόσμο ή με διαφορετικά όνειρα για τη ζωή που θα ζήσεις.
Και κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς κάποιος επιμένει πώς σ' αγαπάει και σε λατρεύει όταν δεν πιστεύει τπτ απ' αυτά που κάνεις και μάλλον αδιαφορεί ή προσπαθεί να δείξει ενδιαφέρον για να μην εκνευριστείς/~~πληγωθείς~~;
Τι αγαπά αυτό το άτομο τελοσπάντων; Αυτό που είμαι μαζί του μάλλον. Ή αυτό που γίνεται όταν είναι μαζί μου. Ή αυτό που αγαπούν οι πλείστοι γύρω μου: αυτό που τους κάνω να νιώθουν για τον εαυτό τους.
What about me though? Δεν αξίζω να αγαπηθώ γι' αυτό που είμαι...μια φορά έστω από κάποιον, οποιονδήποτε; Συγγενή, φίλο, σύντροφο;

ΥΓ. Και κάτι άλλο που με ενοχλεί τώρα πια σε πολλούς γύρω μου είναι που ξεχνιούνται στις βολεμένες τους ζωές και αφήνουν κάποιους άλλους να σώσουν αυτόν τον κόσμο...μα πώς γίναμε τόσο ατομικιστές γμτ;

Αντιθέσεις

2011-12-08T06:19:00.000-08:00

Πάει καιρός να γράψω. Χιλιάδες πράγματα έχουν γίνει. Άλλα όμορφα, άλλα κακάσχημα. Δυστυχώς τα άσχημα συμπεριλαμβάνουν και θέματα υγείας αγαπημένων μου προσώπων. Εύχομαι και ελπίζω όλα να πάνε καλά. Από την άλλη εκνευρίζομαι που μετά από τόσες εξελίξεις στον κόσμο, στην τεχνολογία, στην ιατρική, δεν έχουν βρεθεί φάρμακα/αντίδοτα/εμβόλια ή δεν ξέρω κι εγώ τι, για ασθένειες που μας θερίζουν. Μόνο στα καταστροφικά όπλα και στους θανατηφόρους ιούς, είμαστε πρώτοι.
Χάνω την πίστη μου στον κόσμο ώρες ώρες. Και αυτό το λέω και για κάποια πράγματα που γίνονται στη δουλειά. Μα είναι πραγματικά τόοοοοση αδικία/απελπισία να λέγονται εκπαιδευτικοί, άτομα που μισάνε, αηδιάζουν, περιφρονούν τα παιδάκια. Δεν το αντέχω!!! Γίνονται πράγματα τόσο τραγικά που αν τα γράψω εδώ, πιθανόν να βγούμε στις ειδήσεις. Και κάνω τους αγώνες μου και ότι μπορώ για να αντιμετωπίσω αυτές τις καταστάσεις, δεν κάθομαι με χέρια σταυρωμένα, αλλά εις μάτην. Βρίσκω πάντα εμπόδιο τα τείχη του κατεστημένου.
Τον περασμένο μήνα ταξίδεψα στη Φινλανδία-αν ποτέ αποφασίσω να μετακομίσω σε άλλη χώρα, εκεί θα πάω. Αυτό που με τράβηξε σε αυτή τη χώρα, δεν είναι ούτε οι τέλειες ομολογουμένως εγκαταστάσεις της, ούτε το υψηλό βιοτικό επίπεδο, ούτε το κράτος προνοίας με τα χιλιάδες ωφελήματα για τους πολίτες, αλλά...οι αρχές και οι αξίες αυτού του λαού. Τιμιότητα, ευγένεια, ειλικρίνεια. Ακόμη πιστεύουν σε χριστιανικές αξίες, και όχι πως εγώ είμαι ιδιαίτερα πιστή-μάλλον προς το καθόλου κλίνω-αλλά με εντυπωσίασε ευχάριστα που ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν και κυρίως κάνουν πράξη αυτές τις όμορφες δυνάμεις, την αγάπη, την ειρήνη της ψυχής, την αλληλεγγύη. Κι ας τους λέμε εμείς ψυχρούς-καθόλου ψυχρούς δεν τους βρήκα. Κι ας τους θεωρούμε πολύ φιλελεύθερους, αν όχι ξετσίπωτους, και χωρίς το θεσμό της οικογένειας και επιρρεπείς σε ποτά και ναρκωτικά, κτλ κτλ και ότι άλλο συνήθως καταλογίζουμε στους Ευρωπαίους. Μήπως τελικά τους αποδίδουμε αυτά που χαρακτηρίζουν εμάς τους ίδιους; Γιατί καταρχάς, εμάς αξίες δε μας έχουν μείνει, το μυαλό μας είναι στα λεφτά, στα υπάρχοντα, στα λούσα και στη δόξα. Οι πλείστες οικογένειες σκοτώνονται για τις περιουσίες και η ξενοφοβία και ο ρατσισμός μας φτάνουν σε όρια απίστευτα, γιατί ως γνωστόν εμείς είμαστε η Αρεία φυλή, οι τέλειοι, και όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροι μας. Να μην αρχίσω για τους πολιτικούς που δεν ξέρουν τι να πρωτοφάνε. Μας λείπει ο σεβασμός των γύρω μας, αλλά και του εαυτού μας. Μας λείπει η φιλανθρωπία, η έγνοια για τους γύρω μας. Στ' αλήθεια σας λέω, είμαι πάρα πολύ απογοητευμένη. Θα μπορούσα να γράφω ώρες. Και περισσότερο στεναχωριέμαι γιατί αντιλαμβάνομαι και ως εκπαιδευτικός, ότι αυτό που μας λείπει πιο πολύ απ' όλα είναι η παιδεία. Και λυπάμαι γιατί δε βλέπω φως στο τούνελ, γιατί ακριβώς δεν υπάρχει όραμα και κατά συνέπεια σχέδιο δράσης. Έτσι διαιωνίζεται ο typical στενόμυαλος κομπλεξικός Κύπριος. Και ναι, δειλά δειλά εμφανίζονται και οι άνθρωποι που μ' αρέσουν, οι ιδεαλιστές, οι δίκαιοι και οι καλοί άνθρωποι. Μέχρι όμως αυτοί να γίνουν η πλειονότητα, δεν ξέρω κι εγώ πόσες γενιές πρέπει να περάσουν.
Πιθανόν να σας φαίνονται ασυνάρτητα όλα αυτά, ίσως και υπερβολικός ο θυμός μου-κυρίως επειδή ποτέ δεν έχω ξαναμιλήσει για τίποτα τέτοιο-στην πραγματικότητα το αποφεύγω για να ασχολούμαι με πιο light πράγματα κι εδώ και στην καθημερινή μου ζωή, μα συνέχεια τα σκέφτομαι. Και όσο περνά ο καιρός, νιώθω μέσα μου το ποτήρι να ξεχειλίζει. Έχω χίλιες ιδέες για το πως θα μπορούσε να αλλάξει αυτός ο κόσμος και όμως πάλι βρίσκονται εμπόδια τα κατεστημένα, που λέγαμε πριν. Και κάτι τέτοιες στιγμές, μου έρχεται να τα βροντήξω όλα και να πάω στην Αφρική να δώσω ανθρωπιστική βοήθεια, μήπως και νιώσω επιτέλους λίγο χρήσιμη σε αυτόν τον κόσμο. Μήπως και πραγματικά βοηθήσω ανθρώπους που θέλουν να βοηθηθούν.
Τελοσπάντων, μέσα σε όλα αυτά, φροντίζω να απολαμβάνω τις μικρές χαρούμενες καθημερινές στιγμές. Βγαίνω με φίλους και διασκεδάζω, χορεύω χωρίς σταματημό, ασχολούμαι με δημιουργικά πράγματα, φροντίζω το κάθε μου λεπτό να έχει αξία.
Κι αγαπώ...αγαπώ πολύ. Τους πάντες γύρω μου και τα πάντα γύρω μου, τα καλά αλλά και τα κακά, μήπως και τα εξιλεώσω. Και ελπίζω σε ένα καλύτερο κόσμο. Θέλω να πιστεύω πως βάζω κι εγώ ένα λιθαράκι για να δημιουργηθεί σιγά σιγά. Βάλτε κι εσείς το δικό σας...

Μάθημα θεάτρου

2011-11-08T12:04:00.000-08:00

Ειλικρινά γέλασα πάρα πολύ και ανέλπιστα σήμερα στο μάθημα Θεάτρου. Και ενώ την περασμένη βδομάδα, με το ζόρι έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία στη νέα καθηγήτρια, αυτή τη φορά πέρασα θαύμα. Οι δραστηριότητες που κάναμε ήταν πολύ ενδιαφέρουσες αλλά όλα τα λεφτά ήταν το ύφος του φίλου μου του Απόστολου, όταν του ανακοίνωσε η καθηγήτρια ότι θα ανεβάσουμε παράσταση στο τέλος της χρονιάς. Πραγματικά ξεκαρδίζομαι και μόνο που το θυμάμαι. Είχε πολύ καιρό να γελάσω έτσι και μου έλειψε. Και είχε πολύ καιρό να γελάσω με άλλους έτσι και αυτό μου έλειψε ακόμα πιο πολύ.
Τι υπέροχο να γελάς αβίαστα με ανθρώπους που πιάνουν το αστείο με ακριβώς τον ίδιο τρόπο που το έπιασες εσύ. Γιατί και με άλλους γελώ. Άλλοτε από ευγένεια, άλλοτε βεβιασμένα, άλλοτε αληθινά αλλά όχι βαθιά...σήμερα όμως ήταν το γέλιο που λατρεύω...το συνωμοτικό, το παρεΐστικο, το λυτρωτικό, if you know what i mean.
Και μετά από όλη αυτή την κλεισούρα στο σπίτι και τα συνεχόμενα όχι σε πράγματα που δε με εκφράζουν (πια), λειτουργεί σαν όαση αυτή η Τρίτη βράδυ. Και εκτός από αλλαγή στη ρουτίνα μου είναι και μια επαφή με ανθρώπους πιο δικούς μου, με φίλους μου. Γιατί οκ, κάθε μέρα βρίσκομαι με τους συναδέλφους μου, που μια χαρά τα πάμε σε γενικές γραμμές, αλλά δεν έχουμε -και ούτε θα ήθελα να αποκτήσουμε για να είμαι ειλικρινής- ιδιαίτερη οικειότητα. Έμαθα επιτέλους να βάζω όρια στα επαγγελματικά μου και χαίρομαι γι' αυτό.
Συνειδητοποιώ ακόμη πως τώρα που κάνω πιο λίγα πράγματα σε σύγκριση με παλιότερους ξέφρενους ρυθμούς της ζωής μου, τις χαίρομαι και περισσότερο κάτι τέτοιες στιγμές. Πριν έτρεχα τόσο που δεν προλάβαινα να τις ζήσω, πόσο μάλλον να τις χαρώ. Αλλά αυτό είχα ανάγκη εκείνο το διάστημα και αυτό έκανα. Μεγαλώνοντας όμως, και αφού έχεις ήδη δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, γίνεσαι πιο επιλεκτικός...σε όλα. Εμπειρίες, φίλους, γκόμενους, καθεστώτα σχέσεων. Και στην περίπτωση μου, έχω γίνει και πιο οργανωμένη. Δεν τρέχω πια να τα προλάβω όλα. Βάζω προτεραιότητες. Και ήταν κάτι που ποτέ δεν κατάφερνα. Νιώθω πως επιτέλους βρίσκω τις ισορροπίες μου και σε αυτόν τον τομέα. Αμήν.
Κι αν υπάρχουν κάποιες νύχτες που μου τη δίνει η μοναξιά, τώρα τουλάχιστον ξέρω πως έχω κάτι να προσμένω.
Είμαι καλά!

Halloween party, etc

2011-11-03T09:01:00.000-07:00

Το περασμένο Σάββατο πέρασα φαντασμαγορικά. Αρκεί να σας πω πως το βράδυ με βρήκε να χορεύω rock n roll, σουίνγκ και τουίστ με ένα τσούρμο αγνώστους, δη καρακεφάτους ανθρώπους, σε μπαράκι της παλιάς Λευκωσίας.

Και μου ήλθε η φλασιά. Περνούσα καλά γιατί επιτέλους δε χρειαζόταν να είμαι εγώ ο αρχηγός του τσούρμου, όπως συμβαίνει στη δική μου παρέα, που όλοι κρέμονται από πάνω του για να περάσουν καλά. Επίσης, δε χρειαζόταν να ανοίξω εγώ κουβέντα με τους γύρω μου για να δέσει η παρέα, αντιθέτως όλοι μου μιλούσαν. Και σε αντίθεση με ένα πάρτι που βρισκόμουν την προηγούμενη, πάλι άγνωστη μεταξύ αγνώστων, όλοι ήταν πολύ φιλικοί και πρόσχαροι και δεν είχαν το κόμπλεξ του μιλάω μόνο με όσους ξέρω και απευθύνω το λόγο σε σένα, μόνο για να σου απαντήσω μονολεκτικά στα απολύτως απαραίτητα και χωρίς ίχνος διάθεσης να ρωτήσω και σένα κάτι πίσω, έστω από ευγένεια. Αλληλούια μου ήλθε να φωνάξω το Σάββατο! Υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα. Και μου στοίχισε που δεν είχα καν κάμερα μαζί μου να αποθανατίσω τις στιγμές και τις φάτσες αυτών των ανθρώπων γιατί τώρα μου φαντάζει σαν όνειρο. Ειλικρινά περνούσα σούπερ!!! Χάθηκα στη μουσική και χόρευα σαν τρελή!!!

Άλλη αξιοσημείωτη στιγμή της περασμένης βδομάδας ήταν όταν πήγα στο σπίτι του Βραζιλιάνου πρόξενου και παρακολούθησα ένα πολύ συγκινητικό ντοκιμαντέρ. Μου διαφεύγει το όνομα αλλά ήταν για το έργο του καλλιτέχνη Βικ Μουνίζ με θέμα το μεγαλύτερο σκουπιδότοπο του Ρίο Ντε Τζανέιρο (άλλο απωθημένο!). Φτάνει να σας πω ότι έκλαιγα στη μισή διάρκεια της ταινίας. Δεν είχα την ίδια τύχη προχθές που πήγα με ένα φίλο μου στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους-η μια ήταν χειρότερη από την άλλη, αλλά όπως του είπα στο τέλος της βραδιάς, τουλάχιστον είχα να το μοιραστώ με κάποιον επιτέλους.

Τις τελευταίες βδομάδες παρατήρησα ότι δε μου αρέσουν οι έρημες γειτονιές, μα καθόλου, όσο πανέμορφες κι αν είναι. Θεωρώ μια γειτονιά όμορφη όταν είναι ζωντανή, γεμάτη από κόσμο. Λατρεύω την πολυκοσμία, είμαι καθαρά παιδί της πόλης και τα βουκολικά δεν είναι το καλύτερο μου. Αμαρτία μου εξομολογημένη. Καλή η φύση, η θάλασσα, το βουνό, πραγματικά μ' αρέσουν και τα επιζητώ πολλές φορές, αλλά οι καλύτερες μου στιγμές είναι να περπατώ σε peak off hours σε πολυσύχναστους δρόμους. Δεν ξέρω να το εξηγήσω...είναι συναίσθημα...είναι λες και πετώ, λες και φτερουγίζει η ψυχή μου.

Πριν 2 ΣΚ, κατάφερα επιτέλους να πάω στο Βουνί, στην Ωραία Ελλάς, για φαγητό. Θαύμα! Να πάτε όλοι. Και σημείωσα στο μυαλό μου μια ταβέρνα με ζωντανή μουσική στο Όμοδος, που θέλω να πάω.

Είδα και στον κινηματογράφο την ταινία I dont know how she does it. Βλακειούλα αλλά τη συγκεκριμένη νύχτα δεν ήμασταν για πολλά πολλά...

Έχω κι άλλα να πω αλλά δε θα το κάνω. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά. Τα φιλιά μου για την ώρα.
Αχ, ψυχή μου αλανιάρα...

ΥΓ. Αλήθεια, επειδή μου καρφώθηκε στο μυαλό ένα ταξίδι στην Αθήνα, πόσο safe είναι τα πράγματα τώρα εκεί;

Life unexpected!

2011-10-17T11:16:00.000-07:00

Τίτλος δανεισμένος από μια σειρά με την οποία κόλλησα τελευταία...γιατί αυτό θέλω να μου συμβεί...το αναπάντεχο! Το καλό αναπάντεχο να εξηγούμαστε!
Αυτές τις μέρες δεν κάνω τίποτα απολύτως και είμαι παραδόξως καλά, μπιέν, κομπλέ, πώς το λένε;
Στη δουλειά όλα παν περίφημα, φτου να μη με ματιάσω και χαίρομαι που πάω καθημερινά με όρεξη! Λίγο το έχεις να ανυπομονείς να δουλέψεις; Οι μισές ώρες της μέρας περνούν δημιουργικά!!!Δεν είναι υπέροχο να θεωρείς την εργασία σου χαρά και όχι αγγαρεία; Είμαι χαρούμενη και ικανοποιημένη! Και νιώθω και αποτελεσματική. Γιούχου!!!
Το διαμέρισμά μου απ' την άλλη είναι σε πλήρη αποδιοργάνωση και βαριέμαι τόοοοοοοοοσο να συγυρίσω. Μάλλον επειδή και το μέσα μου βρίσκεται σε χαώδη κατάσταση. Πάντα συνδυάζονται αυτά τα 2, το έχω προσέξει.
Πέρα από το απόλυτο τίποτα, τη βρίσκω με διάφορες σειρές, όπως για παράδειγμα αυτήν του τίτλου, το Happy Endings (love it!) και το Being Erica. Όσο για το τελευταίο, με βάζει σε σκέψεις...αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, τι θα άλλαζα; Μάλλον τίποτα. Αν με ρωτούσες λίγους μήνες πριν, θα σου αράδιαζα ένα κατεβατό για Ματόκλαδα, Δύτες και δε συμμαζεύεται. Σήμερα απλά λέω, δε βαριέ...ποιος σκοτίστηκε; (Απίστευτο πόσο έχω ξεπεράσει αυτές τις φάσεις!) Αν μη τι άλλο, αν δε γίνονταν όλα αυτά, δε θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα. Και τώρα μ' αρέσω πιο πολύ...
Αυτές τις μέρες, σκεφτόμουνα ένα ας το πούμε φλερτ και τις πιθανές μελλοντικές κινήσεις αυτού και εμού. Και κατέληξα πως τρομάζω και μόνο στην ιδέα. Φοβάμαι μην κάνω καμιά μαλακία πάλι του στυλ παγώνω με το που υπονοείται οτιδήποτε ερωτικό μεταξύ μας (και αυτό σημαίνει ότι πραγματικά μ' αρέσει). Και δεν είναι πως δε θέλω να παιχτεί κάτι, αλλά πως δεν ξέρω να παίξω. Δεν ξέρω πως να είμαι με κάποιον που στ' αλήθεια μου παίρνει τα μυαλά. Ξέρω μόνο πώς να είμαι με όσους μπορώ να έχω το πάνω χέρι-παρόλο που το μισώ αυτό. Παίζω πάντα εκ του ασφαλούς, μα στο τέλος τέλος, δε ζω! Και τώρα μπορεί να σχεδιάζω χιλιάδες στρατηγικές για το πώς να μπω στο παιχνίδι, μα εκείνη την ώρα δεν ξέρω αν θα stick to the plan ή αν θα ξαναοδηγήσω μεθυσμένα. Για να σας δώσω να καταλάβετε, με το που δείξει ο κάποιος που ήδη μ' αρέσει ενδιαφέρον, κάνω ασυνείδητα ηλίθιες κινήσεις για να του πω back off ενώ στην ουσία θέλω να φωνάξω ΕΛΑ!
Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να κάνω είναι να είμαι ήρεμη και να σκέφτομαι πριν να μιλάω και να πράττω. Μακάρι!

7!!!

2011-10-14T07:51:00.000-07:00

Αποδέχομαι λοιπόν την πρόσκληση της άλλης πεταλούδας και γράφω 7 πράγματα για μένα. (Θα βρω 7 να γράψω;!!!)
1. Είμαι πάντα με μια φωτογραφική στο χέρι. Κάτι σαν προέκταση του χεριού μου ένα πράγμα.
2. Λατρεύω περιπάτους σε γραφικά σημεία γεμάτα με ανθρώπους με ωραία αύρα.
3. Θέλω μια μέρα να ταξιδέψω με αερόστατο.
4. Αγαπώ γαλλικό κινηματογράφο.
5. Είμαι ερωτευμένη με τον έρωτα (κλασική Ζυγός) και την περιπέτεια (ωροσκόπος Τοξότης).
6. Σιχαίνομαι το κουτσομπολιό, την αδικία και την τσιγγουνιά.
7. Well, τελευταίο και τυχερό: δεν έχω καλύτερο από εκείνες τις στιγμές που μου βγαίνει αυθόρμητα να ξεκαρδιστώ στα γέλια!
Να προσκαλέσω κι εγώ;
Χμ, έχουμε και λέμε:
Joy Tears
Gourounella
Tinkerbell
Νομίζω τους άλλους όλους τους έχουν ήδη καλέσει! Για όσους δεν πήραν πρόσκληση και μου διαφεύγουν, είστε ευπρόσδεκτοι:)

waiting...4u?

2011-10-09T10:31:00.000-07:00

Κάτι συμβαίνει στη ζωή μου αυτές τις μέρες, κάτι αλλάζει. Γενικά υπάρχει μια κινητικότητα που δεν ξέρω που θα οδηγήσει αλλά σίγουρα την προτιμώ από τη στασιμότητα. Νιώθω ανυπομονησία χωρίς προφανή λόγο και χάνομαι στη φαντασία μου τον περισσότερο χρόνο, κάτι που είχε καιρό να κάνω και το πεθύμησα.
Γίνονται διάφορα γεγονότα στη ζωή μου, σημαντικά και ασήμαντα που μου αλλάζουν την ψυχολογία. Δεν ξέρω αν γίνεται η διάθεση μου πιο θετική αλλά σίγουρα κάτι προσμένει.
Ψες πήγα για σούσι και έμεινα έκπληκτη με κάποιον απ' την παρέα, που ενώ τον ξέρω χρόνια, δεν είχα ιδέα πόσο ενδιαφέρων είναι. Και πραγματικά απόρησα, γιατί στο καλό κρύβει αυτόν τον εαυτό του και εμφανίζει ένα τόσο απόμακρο πρόσωπο εδώ και τόσο καιρό;!
Το απόγευμα χτες είδα φίλους που μου είχαν λείψει. Πέρασα θαύμα γιατί αν και δεν είναι οι κολλητοί μου, νιώθω απίστευτα άνετα μαζί τους. Προχθές τη νύχτα βγήκα με παλιούς και νέους φίλους-μ' αρέσει αυτή η ανανέωση. Νέα πρόσωπα, ανακατατάξεις.
Άρχισα χορό. Στη μουσικοθεραπεία ανακάλυψα πως πρέπει να βρω τι μου προκαλεί χαρά.Δεν ξέρω ακριβώς να πω τι με κάνει χαρούμενη. Ίσως όταν βλέπω μια καλή ταινία, όταν περάσω χρόνο με τους φίλους μου, όταν είμαι ερωτευμένη, όταν έχω μια καλή μέρα στη δουλειά, όταν ανακαλύπτω καινούρια πράγματα. Και όμως, τι σημαίνει αυτό; Όταν δεν τα έχω αυτά, είμαι δυστυχισμένη; Μάλλον όχι, ίσως κάτι ουδέτερο. Αλλά δε μ' αρέσουν τα ουδέτερα. Τα βαρέθηκα. Θέλω χαρά. Γιατί οκ, δεν μπορείς να είσαι 365 μέρες το χρόνο σε super wow φάση και είναι αλήθεια ότι έχει τη γλύκα της και η γαλήνη και η ηρεμία, αλλά τώρα εγώ θέλω άλλα. Και θα τα βρω! I'm on the way!

Τα καλύτερα έρχονται...

2011-09-17T22:40:00.000-07:00

Λίγες μέρες πριν, με είχε πιάσει πανικός. Αλήθεια σας λέω. Όλο και πιο συχνά τελευταία διερωτούμαι αν οι καλύτερες στιγμές της ζωής μου έχουν περάσει ήδη στο παρελθόν. Δεν είμαι καν 29 και νιώθω πως έχω ζήσει τις εντονότερες στιγμές της ζωής μου ήδη. Άρα τι μου απομένει να κάνω όλα τα υπόλοιπα χρόνια; Να περιμένω μπας και επαναληφθούν ή να αρχίσω από τώρα σαν γέρος να νοσταλγώ τα παλιά;
Ειλικρινά κόντευα στην απόγνωση. Σκεφτόμουνα ότι έζησα πολύ δυνατά αισθήματα, ερωτικά, φιλικά, ακόμα και τα άσχημα πολύ έντονα τα έζησα, χόρεψα αφάνταστα, έκανα τέλειο σεξ, είχα απίστευτες στιγμές στα επαγγελματικά μου, ταξίδεψα όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε, είχα όσα χόμπι δεν είχε ποτέ κανείς, δοκίμασα όλες τις εμπειρίες που ήθελα, βίωσα οτιδήποτε παράξενο και όμορφο...και τα έκανα όλα αυτά λες και δε θα υπήρχε αύριο. Έχω ξεπεράσει φόβους μου, έγινα τρομακτικά δυνατή, άρα τι απομένει;
Είχα χάσει το κίνητρο μου για παρακάτω. Γιατί ακόμα κι όταν επαναλαμβάνω κάποια πράγματα, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ίσως γιατί και να ξανασυμβούν κάποια πράγματα, δε θα έχουν την ένταση της πρώτης φοράς. Και εγώ πεθαίνω για πρώτες φορές σε οτιδήποτε. Οι δεύτερες και βάλε μου φαίνονται σαν παλιό καλό ανέκδοτο, που πάλι θα γελάσεις αλλά ποτέ όπως την πρώτη φορά.
Και κάποιες φορές έρχονται κάποιες μαγικές στιγμές, κάποιοι άνθρωποι από το πουθενά και σου φέρνουν μπροστά σου αυτό που χρειάζεσαι. Μικρά θαύματα. Αυτό μου συνέβηκε αυτές τις μέρες.
Εδώ και χρόνια το ψάχνω να βρω ένα τρόπο να ταξιδέψω κάπου με συγκεκριμένο σκοπό, δυστυχώς δεν μπορώ να πω περισσότερα-περισσότερο γιατί δε μου βγαίνει παρά γιατί είναι κρατικό μυστικό!-και βρίσκομαι πιο κοντά από ποτέ σε αυτό το στόχο μου.
Αυτό το άτομο μου μίλησε και για ένα training που με ενθουσίασε. Αυτό θα πρέπει να περιμένει λίγο λόγω προσωπικής οικονομικής κρίσης.
Και φυσικά θα ήθελα να ξαναερωτευτώ (κι ο έρωτας είναι πάντα σαν την πρώτη φορά), να κάνω μια υγιή σχέση (μιλώντας για πρώτες φορές!!!) και ίσως στο πολύ απώτερο μέλλον να κάνω και ένα δικό μου παιδάκι. Α! και να μάθω rock n roll!
Ναι...πάλι ελπίζω και έχω πράγματα να προσμένω!

Στο συνεργείο...

2011-09-13T10:04:00.000-07:00

Έπαψα να κάνω πράγματα μόνη. Το ανακάλυψα πριν λίγες μέρες και το επιβεβαίωσα σήμερα που για ακόμη μια φορά αποφάσισα να μην πάω κάπου που το είχα προγραμματισμένο. Όχι γιατί κωλώνω να εμφανιστώ κάπου μόνη, σιγά το πράγμα. Κυρίως όμως γιατί βαρέθηκα να ζω χιλιάδες wow πράγματα μόνη και να μην έχω κανένα να τα συζητήσω μετά, κανέναν να τα μοιραστώ, να ανταλλάξω γνώμες, να έχω κάποιον να μοιράζομαι αυτή την ανάμνηση, ρε παιδί μου. Πολύ σπαστικό πράγμα, πολύ solo. Και δεν πάω πια αυτή τη φάση.
Να εξηγούμαστε, όμως. Την προτιμάω εκατομμύρια φορές τη μοναξιά μου παρά να σπάζω να δώσω στον άλλο να καταλάβει τι εννοώ ή να κουφαίνομαι με ότι άσχετο μου λέει-και αυτή η πρόταση πάει συγκεκριμένα κάπου, που πιθανόν με διαβάζει κιόλας, αλλά χέστηκα.
Και ναι, τελικά νιώθεις λιγότερο μόνος όταν είσαι σε αυτή την κατάσταση φύσει θέσει παρά όταν σωματικά είσαι με άλλους αλλά συνεννόηση καμία. Εκεί είναι το πιο φρικτό για μένα.
Απλά τώρα που το συνειδητοποίησα ότι θέλω παρέα, θα κανονίζω από νωρίς με άλλους για κάτι που θέλω να κάνω.
Κατά τ' άλλα, είμαι σε φάση μαζέματος στον εαυτό μου γιατί κουράστηκα να δίνομαι και να παραδίνομαι με αντάλλαγμα μηδέν. Και δεν εννοώ καν να μου δίνουν ότι έδωσα, απλά ένα ευχαριστώ ρε γμτ. Μερικές φορές ούτε καν αυτό. Απλά να μη με κάνουν πέρα μόλις πάψουν να με έχουν άμεση ανάγκη. Γιατί κουράστηκα να δίνω συμβουλές και λύσεις. Βαρέθηκα να ζω τη ζωή των άλλων, που με απορροφά τόσο πολύ που ξεχνώ πως έχω και μια δική μου ζωή να ζήσω.
Μεγάλο τίμημα πληρώνεις όταν οι γύρω σου σε νιώθουν δυνατό. Σου εναποθέτουν όλα τα βάρη. Από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο. Και εγώ έχω φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπορώ να σηκώσω ούτε μια καρφίτσα. ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ. Και το παραδέχομαι, κανείς άλλος δε φταίει. Μονάχα εγώ. Εγώ το αφήνω να γίνεται. Γι' αυτό μια κάποια απόσταση δε βλάπτει, όπως λέει και η Ούνα. Η πολλή τριβή φέρνει προβλήματα και κατά ένα παράξενο τρόπο, πάντα εγώ βγαίνω η χαμένη. Γιατί φροντίζω να επισκευάζω τις ζωές των γύρω μου λες και είναι αμάξια και μόλις τελειώσει η δουλειά μου, παίρνουν το επισκευασμένο αμάξι τους και μην τους είδατε. Το δικό μου αμάξι, όμως, ποιος θα το φτιάξει; Δε βλέπω εθελοντές. Και ο μόνος μηχανικός που ξέρω είμαι εγώ, άρα δε χρειάζεται και πολύ νιονιό για να κάνεις την εξίσωση, έτσι δεν είναι, Marcella?

Αύγουστος

2011-08-28T23:19:00.000-07:00

Well, ήταν ο αγαπημένος μου μήνας so far. Πέρασα τόσο όμορφα και γράφω τώρα το ποστ, πριν τελειώσει, μήπως και γίνει καμιά στραβή στο τέλος και μου το χαλάσει. Μου έχουν πει ότι στην Άπω Ανατολή πιστεύουν πως την τελευταία μέρα του Αυγούστου αν κάνεις μια ευχή βλέποντας το τελευταίο καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα, θα γίνει αληθινή. Εγώ πάντως ξέρω τι ευχή θα βάλω φέτος...
Είδα τους φίλους μου αυτό το μήνα και τους χάρηκα. Ήλθαμε κοντά και πάλι με όλους όσους θέλω και αξίζουν βέβαια. Υπήρξε και αρκετό ξεσκαρτάρισμα που όμως μόνο καλό μου κάνει. Ωριμάζω.
Και τώρα που αλλάζω εγώ, ελπίζω να δω και αλλαγές στη ζωή μου. Γιατί όπως είπε και ο Άινσταϊν: there is nothing that is more certain sign of insanity than to do the same thing over and over and expect the results to be different. Έπαθα ένα ψιλοσόκ όταν βρήκα παλιά μου ημερολόγια και διάβαζα για παλιές μου ερωτικές σχέσεις που πραγματικά ήταν πανομοιότυπες με πρόσφατες. Επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη εδώ και χρόνια και επιλέγω ακριβώς τους ίδιους ανθρώπους (scary!) και μετά περιμένω να δουλέψει η σχέση. Μετά από αυτό το τυχαίο περιστατικό άρχισα να σκέφτομαι πολύ, ακόμα και στον ύπνο μου-κυριολεκτικά!-και αποφάσισα πως θέλω μια σχέση σαν του φίλου μου του Φιλόσοφερ και αυτό θα επιδιώξω να έχω, αφού βρω βέβαια το σωστό άνθρωπό που ταιριάζει σε αυτού του είδους σχέση.
Κυλούν όλα τόσο υπέροχα και smoothly στη ζωή μου αυτή τη στιγμή και λατρεύω αυτό το συναίσθημα. Κυρίως επειδή ξέρω τι θέλω και τι με εκφράζει. Ξέρω πως πιθανόν δε θα κρατήσει για πάντα αλλά νιώθω πως βρίσκομαι στη σωστή route και έχω το right attitude τώρα πια. Θα μπορώ τουλάχιστον να έχω αυτές τις στιγμές για να επανέρχομαι αν χάσω κάποια στιγμή το δρόμο μου.

Έρχονται στιγμές...

2011-08-14T10:57:00.000-07:00

...που εύχομαι να μην ήμουν τόσο αγωνίστρια, να μην το πάλευα τόσο, που θα ήθελα να μπορούσα να παραιτηθώ...αλλά δεν μπορώ ρε γμτ...ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! έχω ένα σκουλήκι, ευτυχώς ή δυστυχώς, μέσα μου που δε μ' αφήνει...δεν μπορώ να αποδεχτώ να αφήνω τη ζωή απλά να κυλάει, δεν μπορώ να αποδεχτώ να αφήνομαι σε καταστάσεις που δε με εκφράζουν...κι αν ακόμα με πιέσω να ξεχαστώ για λίγο και να ακολουθήσω τη ροή του ποταμού, όπως την καθόρισαν άλλοι, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα γι' αυτούς...γιατί θα ξεσπάσω σαν χείμαρρος και θα καταστρέψω όλα τους τα καλούπια...γιατί απλά αυτή η ζωή μου χρωστά λίγη ευτυχία και θα μου τη δώσει με το έτσι θέλω!

Summer just hit me...

2011-08-06T03:42:00.000-07:00

Και ψες στο surprise beach birthday party μιας φίλης, με ξέγνοιαστη και καλή παρέα, μου ήλθε φλασιά. Αυτό είναι καλοκαίρι. Ξεχωριστοί φίλοι που με αυτούς είσαι απλά ο εαυτός σου γιατί ξέρεις πως δεν περιμένουν κάτι από σένα, μόνο αυτό που είσαι Ανέκδοτα, beach volley (εγώ ούτε ξέρω γιατί έπαιζα-είμαι εντελώς σκράπας σε αυτά, αλλά σιγά μην έχανα να είμαι μέρος του όλου σε αυτή την ομαδικότητα που πλημμύριζε τη βραδιά), φωτογραφίες, καρπούζι, απουσία οποιασδήποτε σοβαρής συζήτησης. Για την ακρίβεια, ούτε καν τα νέα μας δεν ανταλλάξαμε, λες και ήταν άτοπο. Απλά λέγαμε άσχετα, γελούσαμε και περνούσαμε καλά. Χαλαρουίτα και ζεστασιά στην καρδιά. Φεύγοντας νιώθαμε όλοι τόσο γεμάτοι και εξυμνούσαμε τη χαρά της φιλίας από μέσα μας, είμαι σίγουρη.
Στιγμές σαν και αυτή, τις φυλάω πάντα στην καρδιά μου. Γιατί με την ψεσινή παρέα δεν είμαστε κολλητοί, αλλά με τρόπο οξύμωρο τα τελευταία 2 χρόνια μοιραστήκαμε πολλά, τους εαυτούς μας. Ο καθένας ξέρει ποιος πραγματικά είναι ο άλλος, ίσως και να μην ταιριάζουμε καν, απλά κρατάμε σαν φυλακτό στην καρδιά μας την αλήθεια του και τον/την αγαπάμε γι' αυτό. Και ήταν καλό που έλειπε η Αγάπη, μας έκανε να έλθουμε πιο κοντά νομίζω γιατί έλειπε ο συνδετικός κρίκος, αλλά η σύνδεση ήταν ακόμα εκεί, ίσως και πιο δυνατή.
Συνειδητοποίησα πόσο μου είχαν λείψει, μετά από 3 βδομάδες στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, New York, New York...που δεν την απόλαυσα όσο θα ήθελα. Ήμουν κυρίως μόνη αλλά δεν ήταν αυτό που με πείραζε, αντιθέτως χαλιόμουν κάθε φορά που έπρεπε να είμαι με τις συνταξιδιώτριες μου-αυτό μου χαλούσε τις διακοπές, τώρα το συνειδητοποιώ. Δεν ήταν καν φίλες μου και παρόλο που δε διαφωνούσαμε, δε διασκεδάζαμε καθόλου μαζί, γιατί απλά είμαστε διαφορετικές. Στο Ορλάντο, Disney World, που πήγα εντελώς μόνη ήταν θαύμα γιατί δεν είχα τίποτα να επισκιάζει τη χαρά μου. Ξετρελλάθηκα, σαν μωρό παιδί έκανα, σαν μωρό παιδί νιώθω έτσι κι αλλιώς, άρα ήμουν στο φυσικό μου περιβάλλον επιτέλους. Και δεν ένιωσα στιγμή μοναξιά. Ακόμα και τις μέρες που ήλθε η Ούνα, ένιωθα ένα παράξενο συναίσθημα. Ήθελα να το συζητήσω και μαζί της μα δε μου έβγαινε. Ίσως όταν βρεθούμε ξανά, ίσως και όχι. Εξαρτάται πόσο με ενδιαφέρει. Πιθανότατα να επιλέξω την απόσταση μέχρι νεωτέρας.
Όλοι περιμένουν από μένα να τους τα διηγηθώ όλα με πάσα λεπτομέρεια και εγώ δε θυμάμαι τίποτα απολύτως να τους περιγράψω, μόνο τα συναισθήματα που μου προκάλεσε το κάθε αξιοθέατο ή εμπειρία. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που παθαίνω να τα φιλτράρω μέσω των συναισθημάτων μου. Και όλοι περιμένουν να τους τα λέω με τόσο ενθουσιασμό και εγώ θέλω να τους τα πω απλά και στεγνά, δεν ξέρω γιατί. Ο Γκόλντι λέει ότι είναι μάλλον επειδή πήγα με τη λάθος παρέα και δεν μπόρεσα να μοιραστώ με κάποιον τον ενθουσιασμό και τη χαρά μου και πέρασα αυτό το ταξίδι στο ντούκου. Απίστευτο το πως έβαλε σε λίγες λέξεις όσα ένιωθα τόσες μέρες.
Όμως υπάρχουν πολλά που θα ήθελα να καταγράψω τώρα με πιο ήρεμο μυαλό. Υπόσχομαι να το κάνω στο επόμενο ποστ. Τα φιλιά μου για την ώρα και ελπίζω να περνάτε τόσο υπέροχα όσο εγώ ψες.

I'm back!!!

2011-06-30T02:16:00.000-07:00

Και ναι...έκανα το μεγάλο βήμα και ξεκλείδωσα το μπλοκ μου.
Πάει καιρός να γράψω, ακόμη και στο άλλο μπλοκ που διατηρούσα http://oramiden-eli.blogspot.com/ για διάφορους λόγους. Σημασία όμως έχει ότι επανήλθα.
Επιτέλους άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι υπάρχει κι άλλος-πολύ ωραίος-κόσμος εκεί έξω πέρα από αυτόν που εγκλώβισα τον εαυτό μου την τελευταία χρονιά. Νιώθω πάρα πολύ χαρούμενη και ανακουφισμένη.
Οι τελευταίες 10 μέρες ήταν φαντασμαγορικές. Απίστευτες εικόνες, άνθρωποι, εμπειρίες. Περπάτησα σε όμορφα σοκάκια, έφαγα βρώμικα, μίλησα για χίλια δυο διαφορετικά πράγματα με τόσους ανθρώπους. Πέταξα στα ουράνια από ευτυχία. Όχι τόσο για το καινούριο, αλλά για την ατμόσφαιρα γύρω και μέσα μου. Με ένα συγκεκριμένο άτομο ήλθα πιο κοντά, κάτι που επεδίωκα καιρό. Ας την ονομάσουμε Καραμέλα. Τόσο απλή και αληθινή. Μακάρι να ήταν όλοι όπως αυτήν.
Και έχω και τρελά κέφια. Γιατί έσπασα τις αλυσίδες από οτιδήποτε με χαλούσε. Τι υπέροχα που είναι!!!
Καλό καλοκαίρι να έχουμε όλοι....να νιώσουμε τη μαγεία του και να ερωτευτούμε!!!

2011

2011-01-05T00:09:00.000-08:00

Όχι, δε θα μπω στο τρυπάκι να γράφω στόχους της νέας χρονιάς, να κάνω όνειρα και σχέδια. Και αυτά δεν τα λέω καθόλου απαισιόδοξα. Πραγματικά θέλω να πιστεύω πως όλο και πιο ωραία πράγματα θα έρχονται στη ζωή μου μα δε θέλω να ξέρω ποια μορφή θα πάρουν. Μ' αρέσουν οι εκπλήξεις και οι ανατροπές.
Ο χρόνος δε μου μπήκε και τόσο ευοίωνα, αφού την Πρωτοχρονιά τσακώθηκα με μια απ' τις κολλητές μου γιατί με νευρίασε πολύ η συμπεριφορά της και δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Απ' εκείνη τη μέρα, δεν έχουμε μιλήσει και ούτε έχω σκοπό να κάνω οποιαδήποτε κίνηση, όχι από εγωισμό αλλά γιατί πραγματικά πιστεύω πως δεν αξίζει τον κόπο. Δεν είναι πως δεν την αγαπώ αλλά κατάλαβα πως είμαι πια σε μια φάση που δε με νοιάζει ποιος θα φύγει ή θα μείνει, αν πρόκειται εγώ να υποκύπτω για να τα πηγαίνουμε καλά. Εγώ έτσι είμαι με αυτές τις άλφα αντοχές και ανοχές και όποιος θέλει να είναι κοντά μου, ευπρόσδεκτος. Αν πάλι δεν του κάνω, άνεμος στη βάρκα του και αέρας στα πανιά του. Δε θα κάτσω να σκάσω.
Εξαιτίας των γιορτών και όχι μόνο, έπαθα μια μανία με κάθε λογής επιτραπέζια και αγόρασα 3-4 με τα οποία καταδιασκεδάσαμε όλη η παρέα. Πολύ φοβερό είναι το Αλάμπρα. Ψάξτε το αν σας αρέσουν τα παιχνίδια στρατηγικής.
Διάβασα το Ως εκ θαύματος του Κωνσταντίνου Τζούμα και είμαι σε φάση ανάγνωσης του δεύτερου βιβλίου του Completely Unkown. Τέλειος! Δεν το χορταίνεις! Με ταξιδεύει σε άλλες χώρες και εποχές.
Πριν τα Χριστούγεννα, είχα πολύ κόσμο στο σπίτι και ενθουσιάστηκα που μαγείρευα για αγαπημένους φίλους.
Προγραμματίζω υπερατλαντικό ταξίδι μέσα στο καλοκαίρι και κάπου πιο κοντά το Πάσχα. Έχω ήδη εισιτήρια για καινούριο προορισμό για 4 μέρες την Καθαρά Δευτέρα.
Πρέπει να κάνω savings γιατί αυτή τη χρονιά, παντρεύονται η Τάτι και η Ριν και μάλλον θα αποκτήσω βαφτιστήρι από την Ντι. Ναι, είναι έγκυος!!!
Έφερα δρόμο στο σπίτι και σταματώ επίσημα το γυμναστήριο. Είμαι ενθουσιασμένη και ευτυχώς πειθαρχημένη!
Πήγαμε και για μασάζ λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Υπέροχα!
Μ' άρεσε πολύ το φαγητό στο Σούξου Μούξου Μανταλάκια. Δοκιμάστε το μα να πάτε με άδειο στομάχι.
Βγήκα με τους περσινούς μαθητές μου χτες. Ήταν ουάο!
Τη βρίσκω με αυτό το remix http://www.youtube.com/watch?v=D7K3wFXJFsQ&feature=related
Είμαι σε φάση ανανέωσης. Σε κάθε τομέα. Μ' αρέσει.
Καλή μας χρονιά!

επιτέλους ζεστασιά και ασφάλεια...

2010-12-08T10:23:00.000-08:00

Νομίζω πάει πολύς καιρός να νιώσω τόσο καλά όσο είμαι τώρα...Δεν ξέρω τι έφερε αυτή την αλλαγή μα να ΄ναι καλά! Το μόνο που σκέφτομαι τώρα είναι πως θέλω να φωνάξω σ' αγαπώ σε όλο τον κόσμο, να πάρω απλά τα πράγματα πιο χαλαρά και να αφεθώ στην ευτυχία και την ηρεμία...μιας συγκεκριμένης αγκαλιάς κατά προτίμηση. Αγάπη...
Και μη νομίζετε πως γύρω μου όλα είναι τέλεια...καμιά σχέση...ο μήνας που πέρασε ήταν μπες βγες σε νοσοκομεία κατά κύριο λόγο, χθες είχα μια πανωλεθρία στη δουλειά, γενικά νιώθω ότι τα πράγματα εκεί έχουν βγει εκτός ελέγχου και επικρατεί ένα γενικότερο χάος μα δεν το αφήνω να με επηρεάζει. Φάση είναι και θα περάσει.
Τον περασμένο μήνα έκανα μια επίσκεψη στο Μακάρειο που μπορεί και να μου άλλαξε τη ζωή ασυνείδητα. Είδα παιδάκια να πάσχουν από ανίατες και μισητές ασθένειες και ξέρεις τι; Δεν τα λυπήθηκα ούτε στιγμή. Στο λέω και ανατριχιάζω ότι το μόνο που ένιωσα και νιώθω γι' αυτά τα παιδιά είναι αμέτρητο θαυμασμό. Απεριόριστο! Για όλη αυτή τη στωικότητα και υπομονή στα πρόσωπά τους, ακόμα και τα δειλά χαμόγελα πάνω απ' τον πόνο. Δεν άκουσα ούτε μισή μεμψιμοιρία, ούτε ένα βογκητό, ούτε ένα τόσο δα παράπονο και μιλάμε για παιδιά από μηνών μέχρι και εφήβους, που όλοι ξέρουμε πόσο γκρινιάρικα μπορούν να υπάρξουν σε αυτές τις ηλικίες. Κι ένιωσα μικρή...για όλες τις φορές που με απασχολούν ηλίθια πράγματα, για όλες τις φορές που δεν έχω αντοχή και δεν ανέχομαι καταστάσεις...Ντρέπομαι πραγματικά για μένα και για όλες αυτές τις φορές. Από δω και μπρος ζω μόνο καλά!
Έλειψα και σε ταξίδι σε Λονδίνο και Άμστερνταμ. Εξαιρετικές εμπειρίες. Γνώρισα έναν άνθρωπο που σχεδόν παίρνω όρκο πως πρέπει να είναι άγγελος που κατέβηκε στη Γη. Η σοφία του ήταν απίστευτη και αυτή η λάμψη στα μάτια του...δεν περιγράφεται. Ένας άνθρωπος που σου χαμογελούσε και νόμιζες πως άκουγες μελωδίες στα αυτιά. Έπαιρνες τόσο θετική δύναμη και ενέργεια που μπορούσε να σε κρατήσει για μέρες!
Πήγα ένα φωτογραφικό ταξιδάκι στην παλιά Λευκωσία.
Πήγα σε καινούριο μπαράκι της πόλης μου και για μεξικάνικα.
Βρήκα χρόνο να θυμηθώ φίλους.
Μ΄αρέσει η ζωή, η ζωή μου...
if i lay here, if i just lay here, would you lie with me and just forget the world?

Sweet November

2010-11-06T01:33:00.000-07:00

Μ' αρέσει αυτός ο μήνας όπως εκτυλίσσεται...κι ας του χρεώνω και μια γαστρεντερίτιδα, που έπαθα την περασμένη βδομάδα και μ' έριξε στο κρεβάτι για 5 ολόκληρες μέρες. Γενικά οι μέρες ανάρρωσης με ηρέμησαν. Δεν πήγα ούτε και σε ένα από τα διάφορα μαθήματα που παρακολουθώ, ήμουν ως επί το πλείστον σπίτι να βλέπω Masterchef στο διαδίκτυο μα καθόλου δε με πείραξε. Έχω πάθει μια ψιλοπόρωση, αν και δεν είναι κάτι ιδιαίτερο που μου αρέσει σε αυτό το show.
Το περασμένο ΣΚ πήγα σε ένα πανέμορφο χωριουδάκι για συγκεκριμένο σκοπό. Δεν μπορώ να πω περισσότερα αλλά ήταν τέλεια. Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, έμαθα πράγματα, ένιωθα καταπληκτικά. Πρέπει να ήταν και η αύρα του χώρου. Το ίδιο ένιωσα και στην Τόχνη όταν πήγα το καλοκαίρι.
Την περασμένη βδομάδα πήγα για φαγητό με φίλους και σε μπαράκι για τα γενέθλια της Παρακάτι. Ήταν πολύ ωραία. Βλέποντας τις φωτογραφίες του Οκτώβρη (γιατί δεν ξέρω αν το έχω ξαναναφέρει, είμαι μανιακή με τις φωτογραφίες, τις οποίες χωρίζω σε μήνες της ζωής μου), αντιλαμβάνομαι πως μόλις βίωσα ένα πολύ δημιουργικό μήνα και χαίρομαι γι' αυτό. Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένη με τη ζωή μου. Φαίνεται πως τα φεγγάρια έχουν ξανάλθει στη σωστή τους θέση.
Τον περασμένο μήνα είδα και το Green Mile που όλοι με έκαναν να ντρέπομαι που δεν το είχα δει. Πραγματικά πολύ καλό.
Αυτή τη βδομάδα πήγα σε ένα σεμινάριο για τη δουλειά. Εντάξει, δεν κέρδισα και πολλά. Πάντως φέτος αισθάνομαι να εργάζομαι σε πολύ πιο κουραστικούς ρυθμούς. Ψες πήγα σε μια ερασιτεχνική θεατρική παράσταση. Δε μου πολυάρεσε αλλά είδα την Ούνα και 2 άλλες φίλες.
Άλλαξα και hair look χτες και αυτό βοήθησε στο να τονωθεί η θετική μου διάθεση. Επανήλθα στο ξανθό που νιώθω πως με φωτίζει. Σε αυτή τη φάση χρειάζομαι φως.
Μ' αρέσει η ζωή μου...μακάρι να μην ήμουν τόσο αλλοπρόσαλλη και να αλλάζω διαθέσεις κάθε τρεις και λίγο. Μακάρι να κρατούσαν αυτές οι στιγμές ευτυχίας για πάντα...

Issues

2010-10-27T08:29:00.000-07:00

Έχω μερικά τεράστια issues και ειλικρινά σας μιλώ νομίζω χρήζω ψυχολογικής υποστήριξης. Το πρώτο που το έχω σίγουρα ξαναναφέρει κι εδώ είναι ότι απαγορεύω στον εαυτό μου να νιώσει πόνο. Οτιδήποτε μου συμβεί, από το πιο κακό μέχρι το χείριστο, εκλογικεύεται, βρίσκεται η θετική πλευρά του, επέρχεται ο συμβιβασμός και στο τέλος καταντά να μ' αρέσει η ασχήμια του. Στην περίπτωση που δε λειτουργούν τα πιο πάνω, βυθίζομαι στη φανταστική μου πραγματικότητα και ξεχνώ να βγω. Στρουθοκαμηλίζω με λίγα λόγια. Φοβάμαι ότι αν ποτέ αφεθώ να κλάψω, λόγου χάρη, θα έχω τόσα μαζεμένα, που δε θα σταματήσω ποτέ. Μα ποτέ.
Το δεύτερο θέμα μου είναι το Ματόκλαδο. Και πάλι χιλιοειπωμένο μα πραγματικά σας λέω μου έχει γίνει εμμονή. Τόσα χρόνια το παλεύω, δεν μπορώ να τον ξεχάσω, δεν μπορώ να πάψω να πιστεύω πως ήταν το perfect match για μένα, δεν περνά μέρα που να μην το σκεφτώ καμιά χιλιοστή φορές και άλλες τόσες το διώχνω, γιατί πονάει...πονάει πολύ.
Και το τρίτο είναι η απίστευτη ταχύτητα με την οποία βαριέμαι πράγματα. Έχω πάντα αυτή την αίσθηση του ανικανοποίητου. Θέλω όλο και πιο πολλά καινούρια πράγματα, όλο και πιο λίγο όμως κρατά ο ενθουσιασμός μου με κάθε καινούριο. Τα πράγματα που δε βαριέμαι είναι μετρημένα στα δάχτυλα. Πρώτον, τη δουλειά μου. Με τίποτα. Δεν ένιωσα ούτε μια μέρα να τη βαριέμαι. Τελευταία δε βαριέμαι καθόλου ούτε το σπίτι μου. Τη βρίσκω να μένω μέσα και να παρακολουθώ ωραίες σειρές. Δε βαριέμαι τους περιπάτους στη θάλασσα και γενικότερα στη φύση...ΜΟΝΗ! Πολύ σημαντικό το ΜΟΝΗ γιατί εκεί νιώθω πραγματικά να ξεγυμνώνομαι ψυχικά...και αυτό το αποφεύγω μπροστά σε άλλους ανθρώπους όπως ο διάβολος το λιβάνι. Προτιμώ να κυκλοφορήσω τιτσίδι στο κέντρο της πόλης, παρά να μοιραστώ μια απ' αυτές τις στιγμές μου με άλλους...όποιοι κι αν είναι αυτοί.
Δεν ξέρω αν μπορεί να με βοηθήσει κάποιος με όλα αυτά. Μόνο από μέσα μου μπορεί να ξεκινήσει η προσπάθεια. Για το πρώτο έχω ελαφρά βελτίωση αφού τελευταία εκφράζομαι κάπως περισσότερο και έχω ελάχιστη επικοινωνία με το συναίσθημά μου. Για το δεύτερο σηκώνω τα χέρια ψηλά. Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω για να το(ν) ξεπεράσω. Έχω δοκιμάσει τα πάντα! Για το τρίτο πάλι, είναι κάτι που μου βγαίνει αυθόρμητα και μάλλον έχει βαθύτερα αίτια μα άντε να τα βρεις. Ουφ...
Και να φανταστείτε ότι οι τελευταίες μέρες ήταν πολύ όμορφες και εποικοδομητικές. Την περασμένη βδομάδα βγήκα με την Παρακάτι και έναν άλλο φίλο, ήλθε η Τσίτσο και με είδε, βγήκα με μια φίλη που πηγαίναμε Διαλογισμό (αυτή η έξοδος δεν πήγε και πολύ καλά αφού είχαμε κακά συναπαντήματα αλλά οκ), βγήκα σε νέο κλαμπ που μου άρεσε πολύ, με επισκέφτηκε ένας φίλος από το Καμερούν, πήγα να δω τη Ρόζι σε αγώνα καλαθόσφαιρας που έλαβε μέρος, πήγα για καφέ με το Δύτη, είδα πολύ Top Chef και Master Chef, συναντήθηκα με μια ομάδα που θα ταξιδέψουμε μαζί και με την Ούνα που ήταν τα γενέθλιά της. Πέρασα πολύ ωραία στο Θέατρο και στους Κυπριακούς Χορούς. Πήρα μέρος σε μια επαγγελματική συνέλευση και είδα πολλούς αγαπημένους ανθρώπους. Και αναρωτιέμαι ρε γμτ...Τι μου φταίει τελοσπάντων;
Σας αφήνω με αυτό. Είναι το αγαπημένο μου εδώ και καιρό...όχι τυχαία.

After this night out...

2010-10-16T15:15:00.000-07:00

Μια φορά ερωτεύτηκα τόσο πολύ...μια φορά ήθελα κάποιον τόσο...μια φορά ένιωσα αυτό το γέμισμα που όλοι αναφέρουν...μακάρι εκείνη τη φορά να μην ένιωθα τόσο ακρωτηριασμένη...μακάρι εκείνη τη φορά να ζούσα τουλάχιστον όσα αισθανόμουνα...αν εκείνη τη φορά έκανα ότι ένιωθα, τώρα δε θα ήμουν εδώ απόψε, αλλά στην αγκαλιά του...ή τουλάχιστον κάπου καλύτερα. Και ποιος μου εγγυάται τώρα ότι θα ξαναερωτευτώ; Πιθανότατα δε θα ξαναϋπάρξει αυτό το γέμισμα...κι εγώ έχω χάσει...
Γι΄αυτό, κόσμε εκεί έξω, κάντε αυτό που αισθάνεστε, πείτε αυτό που νιώθετε...και καλύτερα να ξεγυμνωθείτε μια στιγμή παρά να ζείτε νεκροί για πάντα...
Αυτή τη στιγμή πάρτε τα τηλέφωνα ή τους δρόμους και τρέξτε σ' αυτούς που αγαπάτε να τους το βροντοφωνάξετε προτού να είναι αργά...Και μην ανησυχείτε αν φάτε πόρτα ή αν το μετανιώσετε μετά...καλύτερα να μετανιώσετε τώρα παρά να μετανιώνετε για πάντα. Έστω και έναν από σας να πείσω θα το νιώσω σαν επιτυχία.
Σας παρακαλώ, μη βρεθείτε στη θέση μου...πονάει...πολύ...

New era!

2010-10-15T08:28:00.000-07:00

Πάνε μέρες να γράψω...
Αυτές τις μέρες τρέχω και δε φτάνω με κάποια επαγγελματικά θέματα. Πέρασαν και τα γενέθλια μου κι έχω να πω πως τα πέρασα εντελώς μόνη, κατ' επιλογήν. Δεν είχα διάθεση για τίποτα εκείνη τη μέρα. Πήρα ευχές από 200+ ανθρώπους και τότε άρχισα να αντιλαμβάνομαι γιατί έχω μπουχτίσει τελευταία με τον κόσμο. Επειδή τον τελευταίο χρόνο υπεραναλώθηκα σε σχέσεις, πάσης φύσεως. I cant take it no more. Actually, i cant take no more people in my life. Φουλάραμε. Δοκιμάστε πιο κάτω, παρακαλώ. Νιώθω λίγο αχάριστη λέγοντας όλα αυτά. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανέναν να τους σκεφτεί κι εγώ που έχω τόσους, δεν τους θέλω. Μα πραγματικά αυτή τη στιγμή της ζωής μου, είμαι σαν υπολογιστής που έχει γεμίσει ο δίσκος του και δε δέχεται νέες πληροφορίες και με το ζόρι επεξεργάζεται τις παλιές. Τελικά έχει μεγάλο κόστος να είσαι δημοφιλής. Τιμή μου και καμάρι μου να με έχει σε τόση εκτίμηση και εμπιστοσύνη ο κόσμος, μα αλήθεια δεν μπορώ να τους αφιερωθώ πλήρως. Θέλω κι εγώ ένα κομάτι μου, ατόφιο! Και σκέψου ότι ακόμα και σε αυτή τη φάση-της απομάκρυνσης μου από τα κοινωνικά δρώμενα- εξακολουθούν να εισέρχονται αξιόλογοι άνθρωποι στη ζωή μου. Διαβάζω και το βιβλίο Συνδεδεμένοι και ανακαλύπτω ότι πρέπει να ανήκω σε πάνω από 50 διαφορετικά κοινωνικά δίκτυα. Λες αυτό να φταίει που με πλησίασαν για να ασχοληθώ με την πολιτική; Και δεν αστειεύομαι! Φυσικά και δε θα το κάνω. Δεν είναι καθόλου του τύπου μου.
Το περασμένο ΣΚ ασχολήθηκα με κάτι πολύ ουάο που δυστυχώς δεν μπορώ να αναφέρω γιατί έχει πάρει αρκετή δημοσιότητα. Πέρασα εξαιρετικά! Πήγα σε καινούρια μέρη, με νέο κόσμο αλλά και με τους κοντινούς μου ανθρώπους για να γιορτάσω ετεροχρονισμένα τα γενέθλιά μου. Την Τετάρτη ξαναβγήκα και με τις καινούριες μου φίλες σε μπαράκι για τον ίδιο λόγο. Η Ρόζι ήταν η μόνη που φαινόταν να μην περνά τόσο καλά και ο λόγος είναι ότι πλέον είναι σε άλλους κόσμους. Καλύτερους γι' αυτήν και της εύχομαι τα καλύτερα. Η Ούνα ψάχνει μανιωδώς ταίρι. Η Παράκάτι είναι ευτυχισμένη και με ευχαριστεί που την κάνω, λέει, να γίνεται καλύτερος άνθρωπος ;!; Η Αγάπη θέλει να έλθουμε ακόμα πιο κοντά.
Έχω κι ένα πολύ καλό νέο να πω. Ο φίλος μου ο Φιλόσοφερ τα έφτιαξε με μια πολύ καλή κοπέλα, φίλη της Τσίτσο και λιγότερο δική μου. Πάει καιρός να ακούσω για τόσο ταιριαστό ζευγάρι και πραγματικά χαίρομαι. Ο Φιλόσοφερ μου θυμίζει έντονα τον Ted από το How i met your mother. Και μιλώντας γι' αυτή τη σειρά, θυμήθηκα μια ατάκα απ' εκεί, που μ' άρεσε πολύ. Μιλούσε ο Ted με μια πρώην του και της έλεγε πως έχει κουραστεί να περιμένει the right one to come. Και εκείνη του απάντησε πως είναι σίγουρη πως η κατάλληλη κοπέλα έρχεται as fast as she can.
Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ αυτή τη στιγμή. Πως κάτι έρχεται. Δεν ξέρω τι μα θα είναι κάτι πολύ καλό.
Και μπορεί να αφέθηκα να καώ, μα θα ξαναγεννηθώ και θα είμαι καλύτερη από πριν!

Στον κόσμο μου...

2010-10-04T20:41:00.000-07:00

Αυτό το διάστημα επιδιώκω να είμαι μόνη...συνεχώς. Σε σημείο αποξένωσης. Βαριέμαι να κάνω PR, βαριέμαι να βγαίνω από το σπίτι και όταν χρειάζεται να το κάνω για τα μαθήματα που πηγαίνω κρατώ το socializing στα απολύτως απαραίτητα. Με τις κολλητές μου και την αδελφή μου (οι οποίες btw μετακόμισαν όλες σε άλλες πόλεις φέτος) δεν τηλεφωνιέμαι καν. Βλέπω τις κλήσεις τους και τις αγνοώ. Βαριέμαι. Με το Δύτη που κρατούσα μια στοιχειώδη επαφή, την έκοψα κι αυτή γιατί βαριέμαι. Μόνο στη δουλειά προσπαθώ να κρατήσω κάποιες κοινωνικές επαφές και πιέζομαι. Αφού στην ουσία δε θέλω. Το κάνω για να μη φαίνομαι αντικοινωνική.
Από την άλλη, δεν έχει τίποτα που να με προβληματίζει πέρα από κάποια οικονομικά θέματα που λύνονται σιγά σιγά. Αυτή η χρονιά μου φαίνεται πως θα είναι δυσκολότερη από άλλες στα επαγγελματικά μα θα τα καταφέρω, πού θα μου πάει;
Δεν παραπονιέμαι για την παρούσα φάση. Μ' αρέσει. Μ' αρέσει που έχω άπλετο χρόνο για μένα να κάνω ότι θέλω, όποτε το θέλω. Από την άλλη, με ανησυχώ. Εγώ ποτέ δεν ήμουν έτσι. Θα μείνω για πάντα έτσι; Επειδή μου φαίνεται πολύ ελκυστική η ιδέα αυτή τη στιγμή.
Την περασμένη βδομάδα δε μου πολυάρεσε το Θέατρο. Δεν με εξίταρε ούτε η ομάδα, ούτε τα παιχνίδια. Κυρίως το πρώτο φταίει αν με ρωτάς. Δεν έχω πρόκληση. Και πρόκληση για μένα είναι καινούριοι κόσμοι, νέα φρέσκα πρόσωπα. Μπορεί αυτό να εξηγεί και τα υπόλοιπα για την έλλειψη ενδιαφέροντος μου προς όλα.
Από Πέμπτη μέχρι Κυριακή ήμουν Κωνσταντινούπολη με την οικογένεια μου. Η πόλη μαγευτική και περάσαμε πολύ ωραία. Αλλά εγώ προτιμούσα να είμαι μόνη. Με την πρώτη ευκαιρία θα πάω ένα ταξίδι εντελώς μόνη, μακρυά από όλους και όλα...Δεν ξέρω κι εγώ από τι προσπαθώ να ξεφύγω. Από την οικογένεια, τους φίλους, τους γνωστούς; Πάντως θέλω να είμαι μόνη!

Αχ, φιλαράκι, μ' έκαψες...

2010-09-24T14:58:00.000-07:00

Ε, λοιπόν, πάει καιρός να βιώσω τέτοιο ρεζίλι...Διαβάστε τι μου συνέβηκε λίγα λεπτά πριν, στις 12 τα μεσάνυχτα ακριβώς όπως έσπευσε το σε λάθος ώρα κουρδισμένο μου ξυπνητήρι να με ενημερώσει. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Χτες ξεκίνησα μαθήματα τραγουδιού. Όχι, δεν αποφάσισα να βγω στην πίστα-είμαι η πλεόν παράφωνη! Απλά το να μάθω να τραγουδώ-μιλώ-αναπνέω σωστά θα με βοηθήσει στη δουλειά μου και είναι ένα ακόμα από τα τρελλά χόμπι που μου καρφώνονται κατά καιρούς στο κεφάλι.
Τελοσπάντων, για να μην τα πολυλογούμε, η δασκάλα μου έδωσε για σπίτι homework να τραγουδήσω το "Η αγάπη είναι ζάλη" και το "Φιλαράκι" (θεωρούνται εύκολα απ' αυτούς που καταλαβαίνουν, εγώ πάλι το παλεύω πολύ!). Σαν συνεπής μαθήτρια λοιπόν εγώ είπα να κάτσω να κάνω καμιά πρόβα πριν το επόμενο μάθημα. Βάζω λοιπόν στο youtube να παίζει το Φιλαράκι σε καραόκε μορφή και αρχίζω τα ξελαρυγγίσματα. Στη δεύτερη φορά, πάνω που πήγαινα να πιάσω τσας το ρυθμό, ακούω το κουδούνι μου! Αμάν λέω! Κάλεσαν οι γείτονες αστυνομία που τους ενοχλώ μεταμεσονύχτιες ώρες! Πατώ pause και στη φωνή μου και στο youtube και ρωτώ: "Ποιος;" "Ο Χ", μου απαντά μια φωνή. "Ο ποιος;", ξαναρωτώ εγώ μιας και κανέναν Χ εγώ δε γνωρίζω. "Ο Χ είμαι, Μαρσέλα", επιμένει εκείνος και παθαίνω σοκ που ξέρει το όνομα μου! Ανοίγω δειλά την πόρτα και ανακαλύπτω τον απέναντι γείτονα (και ουχί το διπλανό) να μου κάνει high 5 λέγοντας μου: "Μπράβο! Τραγουδάς τέλεια!". Εντωμεταξύ, τους τελευταίους 3 μήνες που μένω σε αυτό το διαμέρισμα, τον είδα όλες κι όλες 2 φορές, εκ των οποίων η μια ήταν η σημερινή. Αφού ούτε το όνομά του δε θυμόμουν. Στήλη άλατος λοιπόν εγώ να τον κοιτάζω. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά αντιλαμβάνομαι ότι άνοιξα την πόρτα ξυπόλυτη, αναμαλλιασμένη και φορώ μια άθλια μπλούζα πάνω από το κολάν μου. Ο γείτονας εξακολουθεί να φαίνεται κατενθουσιασμένος παρόλη τη φρίκη της εμφάνισης και αρχίζει να με ρωτά αν τραγουδώ επαγγελματικά. Ε, αν η πολυκατοικία δεν ξεσηκώθηκε από τα τραγούδια μου, σίγουρα το έκανε με τα γέλια που με έπιασαν.
Μέγα λάθος γιατί ο άλλος παίρνει θάρρος και αρχίζει: "Τραγουδάς υπέροχα, άγγελε μου!" Excuse me? Γνωριζόμασταν κι από χθες; Και το θράσος δεν έχει όρια: με ρωτά με ύφος αυτονόητο: "Ε, άτε, θα έλθεις σπίτι μου;" Σοβαρά πρέπει να έμεινα με το στόμα ανοιχτό για κανένα δύο δευτερόλεπτα. Μετά προφασίστηκα την ώρα και σχεδόν του έκλεισα την πόρτα στα μούτρα.
Χριστέ μου πλέον! Ούτε να τραγουδήσουμε σε αυτό τον κόσμο δεν μπορούμε πια!!! Και Jesus! τι κιτς φλερτ ήταν αυτό!!! Του φυσώ και δεν κρυώνει! Αφορμές που βρίσκουν οι άνθρωποι να κάνουν καμάκι! Θα πηδηχτώ απ' το παράθυρο!
Anws...μιας και γράφω να σας πω και τα λιγοστά μου νέα. Αυτή τη βδομάδα ξεκίνησα εντατικά γυμναστήριο. Πήγα και pilates και power yoga. Ξεκίνησα επίσης λαϊκούς χορούς και σήμερα πήγα στο πρώτο μάθημα κυπριακών χορών. Στο μάθημα Κιθάρας χτες ξετρελλάθηκα γιατί ανακάλυψα πως δεν τα έχω ξεχάσει όλα όπως νόμιζα! Χειροτεχνία δεν πρόλαβα να πάω γιατί πήγα σε ένα εργαστήριο για το πως να φτιάξω σωστά το βιογραφικό μου σημείωμα. Η ομάδα του διαλογισμού με βάζει σε σκέψεις γιατί όλοι εκεί πιστεύουν στη μετενσάρκωση. Εγώ όχι. Εγώ πιστεύω μόνο στο απτό παρόν.
Αυτές τις μέρες πήγα και σε μια διαλέξη για το θεατρικό παιχνίδι. Βγήκα με Ούνα, Ρόζι και άλλες φίλες για καφέ. Ξεκαθάρισα εντελώς την κατάσταση με Δύτη. Έπαθα πόρωση με το Greys Anatomy και το αιώνια αγαπημένο How I met your mother. Διαβάζω 2 βιβλία, το ένα είναι για τη Χορτοφαγία και το άλλο είναι το Συνδεδεμένοι.
Το zeitgeist το τέλειωσα. Αν είναι όντως αλήθεια όλα όσα λέει, τότε πλανόμαστε πλάνην οικτράν. Μα αν πράγματι υπάρχουν 2-3 οικογένειες στον πλανήτη που ελέγχουν τα πάντα με σκοπό την απόλυτη κυριαρχία τους, προς τι ο όλος χαμός; Αφού σε 80-90 χρόνια θα έχουν όλοι πεθάνει, άρα τι κι αν δεν κερδίσουν μερικά τρις ακόμη; Δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον παροξυσμό. Αλλά αυτή είμαι εγώ. Πού ξέρω τι σκέφτονται αυτοί, αν είναι έτσι τα πράγματα; whatever! όταν ψάχνεσαι πολύ, τελικά όλο και μπερδεύεσαι!
Εγώ το μόνο που θέλω είναι να είμαι ευτυχισμένη. Σαν προχθές που πήρα πάλι τους δρόμους τους παραλιακούς και ρέμβαζα τη θάλασσα καθισμένη οκλαδόν σε ένα παγκάκι. Γύρω μου μόνο ξένοι, κάθε φυλής και ράτσας, εκτός από Κύπριοι, που είναι οι μόνοι που δεν απολαμβάνουν τη χώρα τους τελικά. Από διπλανά τουριστικά μαγαζιά μια μπάντα έπαιζε ABBA. Δεν το έκανε η καρδιά μου να φύγω. Ήταν απλά υπέροχα.
Βρήκα μια σακούλα με αναμνηστικά από την Αγγλία και θυμήθηκα πόσο όμορφα πράγματα κάναμε όλοι μαζί, η παρέα της OC. Και όχι, δεν είναι από τη σειρά τα αρχικά, αλλά από τη δική μας γειτονιά. Τώρα που είμαι ελεύθερη από κάθε εμπόδιο, σκέφτομαι 2-3 φάσεις της ζωής μου που θα ήθελα να επέστρεφα να τις ξαναζήσω. Η μια είναι αυτή, η άλλη είναι η εποχή του Ματόκλαδου, με τα μυαλά που έχω τώρα όμως. Θα ήθελα να επιστρέψω και στο περσινό καλοκαίρι και ποτέ να μην δεσμευόμουν με το Δύτη. Λάθος μου μεγάλο να ακολουθήσω τη λογική και όχι την καρδιά. Δε θα με ξαναπροδώσω.
Ανακάλυψα πως εδώ και καιρό δεν ονειρεύομαι. Απλά ζω αυτό που έρχεται κάθε φορά. Και μ' αρέσει έτσι. Εξάλλου, όπως λέει και το τραγούδι: Εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει..., άρα ποιος ο λόγος;
Και το ποστ αυτό μ΄άλλο σκοπό ξεκίνησε και δες πως βγήκε. Φιλιά προτού μου έλθουν και άλλες ασυνάρτητες σκέψεις.

Being single...

2010-09-17T20:56:00.000-07:00

Άρχισα να απαντώ στο post της αγαπημένης μου Τουλίπας μα ανακάλυψα πως είχα τόσα να γράψω που αξίζει στο θέμα ένα ολόκληρο κείμενο.
Πρώτα απ' όλα να πω πως διάβασα τι έγραψε ο Τσαγκαρουσιανός στη Lifo και πολύ χαίρομαι που ο άνθρωπος μετά από 11 ολόκληρα χρόνια απολαμβάνει τη σχέση του και του εύχομαι να κρατήσει για πάντα όπως το επιθυμεί. Λυπάμαι όμως να τον ενημερώσω πως οι απόψεις του πέρι σχέσης ή singleness είναι εντελώς υποκειμενικές. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος ζωής, άνθρωπέ μου. Απλά ο καθένας προσπαθεί να κάνει τη ζωή του όσο πιο όμορφη γίνεται, ανάλογα με το πως του έλαχε να ζήσει, μόνος ή με παρέα.
Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι μίζεροι που κλαίγονται, αλλά αυτοί υπάρχουν και στις 2 ομάδες. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει single να παραπονιούνται πως είναι μόνοι; Άλλες τόσες φορές όμως έχουμε ακούσει παράπονα από ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε σχέση για το πόσο φρικτά περνούν και για το πόσο θα προτιμούσαν να είναι μόνοι. Αν με ρωτάτε, όλα αυτά είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας και στην περίπτωση των δεύτερων, και θέμα επιλογών.
Οι single πάλι δεν επιλέγουν να είναι μόνοι, απλά επιλέγουν να μην είναι σε σχέση με τον πρώτο τύχοντα (και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί και όλοι το ξέρουμε, απλά δε θέλουμε!). Γιατί σε τέτοια περίπτωση, πάλι μόνος και μισός νιώθεις και πάλι κάτι σου λείπει. Ε, άρα γιατί σε σχέση και όχι μόνος να έχεις και τις χαρές της ελευθερίας σου; Σε τέτοιες fake σχέσεις χάνεις και τα καλά της σχέσης και τα καλά της singleness! Ευτυχισμένοι τυχερούληδες είναι όσοι βρίσκουν έναν άνθρωπο με τον οποίο απολαμβάνουν να μοιράζονται τη ζωή τους. Όμως καλύτερα single παρά με κάτι που δε σε καλύπτει, δε σε πληρεί.
Οι single κατ' εμέ είναι πιο ιδεαλιστές, πιο ονειροπαρμένοι, πιο ασυμβίβαστοι. Στοχεύουν το καλύτερο και δεν αρκούνται με το λίγο. Περιμένουν να βρουν το κατάλληλο άτομο να είναι μαζί του και δεν εννοώ πρίγκηπες και παραμύθια, όπως τους κατηγορούν οι πολλοί, μα κάποιον που θα τους γεμίζει, βρε αδελφέ. Και καλά κάνουν.
Δύο πράγματα είναι ακόμα αυτά που θέλω να πω. Το πρώτο είναι ότι προσωπικά όσα πράγματα κι αν κάνω, όσα πράγματα κι αν μοιραστώ με τους φίλους μου, τους συναδέλφους μου, τους γνωστούς μου, δεν καλύπτεται το κομμάτι εκείνο του εαυτού μου που θέλει να είναι ερωτευμένο. Γιατί αυτό είναι που μου λείπει. Η αίσθηση του έρωτα. Όχι της συντροφικότητας, αυτή την έχω και με τους κολλητούς μου. Όχι της παρέας, αυτή την έχω με όσους πάω. Όχι του σεξ, αυτό το έχω με οποιονδήποτε αν το θελήσω. Δε μου λείπει τίποτα που θέλω να κάνω και δεν μπορώ. Μπορώ να κάνω τα πάντα και με άλλους ανθρώπους ή και μόνη. Αυτό που μου λείπει για να νιώθω πλήρης, είναι ο έρωτας ο αμοιβαίος και όλα όσα συνεπάγονται με αυτό. Και αυτό είναι εσωτερική ανάγκη.
Και λέγοντας αυτό, πάω στο δεύτερο πράγμα που ήθελα να θίξω. Όσοι διαβάζουν το μπλοκ μου, θα ξέρουν ότι καταπιάνομαι με χίλια δυό πράγματα και σας ορκίζομαι ενθουσιάζομαι για όλα πάρα πολύ! Μακάρι να είχα χρόνο να κάνω κι άλλα. Και μου έτυχε να ζω σε τόσο γρήγορους ρυθμούς και single και σε σχέση-σιγά μην περιόριζα τα ενδιαφέροντά μου για τη σχέση! Προσέξτε όμως την τελευταία φράση. Και μόνο που τη λέω, αντιλαμβάνομαι κι εγώ κι εσείς ότι αποκλείεται να ήμουν ερωτευμένη ή τόσο into the other person για να το λέω αυτό. Μια φορά παραδέχτηκα στην Ούνα πως αν για παράδειγμα ήμουν με το αιώνιο απώθημενό μου, το Ματόκλαδο, αυτό το καλοκαίρι μπορεί να μην έκανα τόσα πολλά πράγματα. Θα έκανα μια επιλογή από αυτά. Και σίγουρα δε θα με χαλούσε καθόλου να περνούσα πολλές χαλαρές ώρες στην παραλία (και αυτό είναι κατόρθωμα για μένα αφού γενικά είμαι αεικίνητη!) φτάνει να ήμουν μαζί του. Και δε θα περνούσαν απ' το μυαλό μου σκέψεις: τώρα που είμαι εδώ, τι άλλα πράγματα χάνω;, όπως μου περνούσαν με άλλες σχέσεις μου. Γιατί θα ήταν πραγματικά επιλογή μου να περνώ το χρόνο μου με τον έρωτά μου. Άρα μάλλον επιλέγω να είμαι single, μέχρι που να βρέθει αυτό το πρόσωπό μπροστά μου που θα με συνεπάρει τόσο πολύ ώστε να αδημονώ να του αφιερώσω χρόνο απ' τη ζωή μου.
Και ναι, το παραδέχομαι! Τρελλαίνομαι να είμαι single μέχρι που να νιώσω severely in love!

Blank

2010-09-11T20:25:00.000-07:00

Σας χαιρετώ όλους! Τι νεάκια; Εγώ όχι πολλά.

Από χτες το μεσημέρι φιλοξενώ το Ρόμπι, το σκυλάκι της Ούνα. Χθες το απόγευμα τον πήρα περίπατο κάτω στο λιμάνι. Είχε πλάκα...πέρα από το ότι ραντίσαμε οτιδήποτε ήταν πάνω από ένα μέτρο σε ύψος, κάναμε πολύ PR και εκφοβίσαμε αρκετά κουτσόβελα μα και μεγάλους.

Χαλάρωσα και με τη θέα της θάλασσας. Φέτος με όλα τα ταξίδια που έκανα, κατάλαβα όσο ποτέ πως έχω εθιστεί στο να τη βλέπω. Όσες ώρες και να την ατενίζω, δε βαριέμαι. Δεν τη χορταίνω. Αν βρεθώ μάλιστα και σε τόπο όπου μπορώ να καθίσω και να ακούω τα κύματα, το καλύτερό μου!

Αυτή η εβδομάδα πέρασε κάπως βαρετά. Για διάφορους λόγους, δεν πολυέβγαινα έξω από το σπίτι και πράγματα που είχα προγραμματισμένα, τα ακύρωσα, ενώ πιθανότατα θα χαιρόμουν αν τα έκανα. Έχω πεθυμήσει να βγω και να πάω κάπου να πιω με καλή παρέα. Μου λείπουν οι φίλες μου. Οι άνθρωποι που μου έχουν απομείνει σε αυτή την πόλη είναι λίγοι και δεν καίγομαι κιόλας να βγω μαζί τους. Τελικά μπορεί και να πάω να τα πιω μόνη. Δε με ενοχλεί. Μ' αρέσει να κάνω παρέα με μένα!

Την Πέμπτη ξεκίνησα διαλογισμό με μια ομάδα. Όμορφα ήτανε. Και η συζήτηση μετά μου θύμισε τα αρχαία χρόνια στην Αθήνα όταν μαζεύονταν οι φιλόσοφοι και έκαναν συζητήσεις. LOL!

Την Παρασκευή πήγα με Ρόζι και κάποια νέα άτομα στη συναυλία Κότσιρα-Μαχαιρίτσα. Με έπιασα κάποια στιγμή να αφήνω την παρέα μου και να πηγαίνω να χοροπηδάω με τους έφηβους. Δε με νοιάζει καθόλου. Εγώ έτσι παιρνώ καλά. Όταν ζω κάτι με όλο μου το είναι.

Με επηρέασε παλιά μια συζήτηση που είχα με το Ματόκλαδο κι έκατσα να παρακολουθήσω το βιντεάκι του zeitgeist. No comment για την ώρα. Όταν το τελειώσω, θα σας πω.

Χθες είδα και πολλή τηλεόραση μετά από χρόνια! Μια παρατήρηση που έκανα είναι ότι όλοι οι σταθμοί με τη νέα σεζόν πρόκειται να προβάλλουν reality shows με σεφ. Αλλά και όλοι γύρω μου έχουν πορωθεί με το μαγείρεμα τελευταία! Ο Γκόλντι μου σύστησε την ιστοσελίδα www.foodnetwork.com , η Ριν μου σύστησε τις Συνταγές της παρέας και όλοι γενικά μαγειρεύουν. Goodies! Θα φάμε καλά!

Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι αυτή η βδομάδα θα περιλαμβάνει πιο πολλές εξορμήσεις στη θάλασσα και περιπάτους. Χρειάζομαι ολοκαίνουρια αρχή. Σε όλα.

Δικαιοσύνη

2010-09-06T19:25:00.000-07:00

Έγινε κάτι πολύ άσχημο απέναντι μου χτες στη δουλειά (αρχίσαμε ωραία!) μα δε με νοιάζει. Είμαι σίγουρη πως σε καλό θα μου βγει, όπως κάθε φορά που κάποιος με αδικεί. Εγώ πάλι, ότι κι αν μου κάνεις, δεν μπορώ να λειτουργήσω άδικα. Θα ένιωθα πολύ δυστυχισμένη μετά και θα έχανα το σεβασμό προς τον εαυτό μου. Όσο πιο πολύ γνωρίζω άλλο κόσμο, τόσο πιο πολύ με εκτιμώ και με αγαπώ. Και δε με νοιάζει αν φαίνομαι αλαζόνας τώρα, είναι αυτό που νιώθω.
Πράσινο παντού θα ήθελα πολύ έντονα αυτή τη στιγμή. Σύμφωνα με τη Χρωματοθεραπεία, είναι το χρώμα της Αγάπης, σε συνδυασμό με το ροζ. Μ' αρέσει να έχω τόσο θετικά συναισθήματα μέσα μου και πρέπει να εκπαιδευτώ να μπλοκάρω οποιαδήποτε αρνητικά συναισθήματα έρχονται από άλλους. Όλοι μας πρέπει να το κάνουμε. Δε μας κάνει καλό να αφήνουμε να μας επηρεάζουν οι περίεργες αύρες. Μακρυά μας! Φτου!
Την περασμένη Τετάρτη διοργανώσαμε κάτι όμορφο με Φιλόσοφερ και 2 άλλα άτομα και χάρηκα που ήλθαν διάφοροι φίλοι μας (Αγάπη, Ρόζι, Δύτης...) και άλλα άγνωστα άτομα και το καταδιασκέδασαν. Μετά πήγαμε όλοι μαζί για φαγητό. Όμορφα!
Την Πέμπτη πήγα για καφέ με το Τατουλίνι μου. Πεθύμησα να περάσω ποιοτικό χρόνο μαζί της.
Το περασμένο ΣΚ φιλοξένησα πάλι κόσμο. Το γλέντι άρχισε από την Παρακευή όταν συναντήθηκα με μια παρέα που γνώρισα τον Ιούνη. Νέες ανακατατάξεις στο σκηνικό. Μαθαίνεις διάφορα. Καλά περάσαμε. Είχαμε πάει για καφέ και φαγητό και μετά αράξαμε στο σπίτι της μιας κοπέλας για ποτά.
Σάββατο πρωί πήγα στην πρωτεύουσα και για φαΐ με φίλους. Περισσότερο χάρηκα που είδα την Τσας για να είμαι ειλικρινής. Πήγαμε μαζί στο Firestarter festival και μετά στη Στοά Αισχύλου, στο τέλος της Λήδρας, όπου κατενθουσιαστήκαμε με λεμόνι παγωτό. Γιάμι! Γεμίσαμε το μυαλό μας καινούριες εικόνες, κι ας λένε κάποιοι πως οι εικόνες είναι παραπλανητικές. Εμένα μ' αρέσουν, κυρίως οι χρωματιστές και σε κίνηση. Μιλήσαμε αρκετά, μου είχε λείψει. Σοκαριστήκαμε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι όλα τα αγόρια της παρέας μας πριν 3 χρόνια, είναι σήμερα παντρεμένα, αρραβωνιασμένα, περιμένουν παιδί ή έστω είναι δεσμευμένοι. Απίστευτο! Κι εμείς μαγκούφες! Χαχαχαχα!
Τη νύχτα πήγα με Τσίτσο, Ριν και Κος στα γενέθλια της Ρόζι. Συναντήσαμε κι άλλους φίλους εκεί. Το Φιλόσοφερ για παράδειγμα που τελευταία τον πάω με χίλια. Γνώρισα και πολύ αξιόλογο κόσμο και ετοιμάζουμε ταξιδάκι μαζί next summer! Τέλεια!
Χθες η Ούνα μου έκανε αρμενίτικη βίζιτα. Τις 2 πρώτες ώρες περνούσαμε ωραία, μετά άρχισα να δυσφορώ όμως γιατί είχα χίλιες δουλειές να κάνω και κυρίως εκτός σπιτιού και δεν τα κατάφερα. Οκ ήταν κι εκείνη υπερβολική (5,5 ώρες επίσκεψη κι ενώ ήδη της είχα πει ότι είχα άλλο πρόγραμμα, δεν έλεγε να φύγει) μα κι εγώ κατάλαβα πως δεν μπορώ να βγαίνω εκτός προγράμματος και μ' αρέσουν οι ώρες της απομόνωσης και της ηρεμίας μου. Τις χρειάζομαι!
Πήγα γυμναστήριο για πρώτη φορά αυτή τη σεζόν. Μου άρεσε που γυμνάστηκα αλλά ανακάλυψα, όπως και κάθε φορά που πάω εκεί, πως κάτι πάει λάθος με την ενέργεια εκείνου του χώρου. Δεν ξέρω αν φταίει η δυνατή μουσική που μπορεί να αρχίσει από house και να καταλήξει σε τσιφτετέλι, ή γενικά η μπόχα που επικρατεί ή κάτι άλλο αόρατο, εμένα όμως δε μου κάνει κέφι να γυμνάζομαι εκεί. Θα προτιμούσα να είχα ένα μικρό δωματιάκι, πολύχρωμο (μανία με τα χρώματα αυτές τις μέρες!) και να γυμνάζομαι μόνη μου εκεί με χαλαρή μουσική (Yianni κατά προτίμηση!) και αρωματικά κεράκια.
Μ΄αρέσει η ζωή μου. Σ' αυτή τη φάση, ακόμα και τις αναποδιές τις παίρνω σαν πρόκληση και είμαι σίγουρη πως γίνονται για να με οδηγήσουν κάπου καλύτερα.
Γέλιο από καρδιάς σας εύχομαι! Φιλούρες!

I love autumn!

2010-08-31T22:58:00.000-07:00

Καλόοοοοοοοοοο μήνααααααααα και καλό φθινόπωρο!
Το φθινόπωρο είναι μακράν η αγαπημένη μου εποχή για χιλιάδες λόγους! Πρώτον, γεννήθηκα φθινόπωρο, άρα γενέθλια, άρα πάρτι (χιχιχι!). Δεύτερον, φεύγουν οι καύσωνες και μπορούμε να απολαμβάνουμε περιπάτους στη φύση-τέλειο! Τρίτον, συννεφιάζει και μένα με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία που λατρεύω. Τέταρτον, είναι η αρχή των πάντων: καινούρια χρονιά στο σχολείο, καινούρια πρόσωπα, χόμπι, πίσω στην όμορφη ρουτίνα (τελευταία μου έχει λείψει πολύ αυτή-καλά είναι τα νέα πράγματα μα κάπου επιζητάς να αποκτήσεις και κάποιες καθημερινές συνήθειες, να μην είμαι συνέχεια στα χαμένα, να μπει ένα πρόγραμμα τελοσπάντων!).
Αυτές οι μέρες κύλησαν έτσι κι έτσι. Το Σαββατοκυρίακο φιλοξένησα την Ντι και τον Γκόλντι στο σπίτι μου-ωραία ήτανε. Βγήκαμε για καφέ, φαγητό, μπαράκι την Παρασκευή. Το Σάββατο πήγαμε στη Λάρα για κολύμπι-φοβερά! Ο Γκόλντι μας έφτιαξε κρέπες όταν επιστρέψαμε. Nice! Σάββατο νύχτα πήγα σε γάμο στη Λευκωσία-περάσαμε θαύμα με Τσας! Χορεύαμε περισσότερο και από το ζευγάρι! Πανευτυχείς να είναι τα γλυκά μου-πολύ τους χάρηκα! Είναι απ' αυτά τα ζευγάρια που λες perfect match. Κυριακή πήγαμε και πάλι εκδρομούλα. Όμορφα...τη νύχτα και πάλι διαδρομές οικογενειακές.
Κάπου εκεί άρχισα να πιέζομαι και να ασφυκτιώ. Όχι με τα οικογενειακά, κυρίως με τους φίλους μου, που τελευταία νομίζουν πως ξέρουν καλύτερα από μένα τι θα ήταν καλό για μένα και με κριτικάρουν και με σχολιάζουν (ίσως με καλές προθέσεις μα εμένα μου τη σπάζει!). Άστε με να ζήσω τη ζωή μου όπως τη θέλω εγώ. Κι αν κάποιος είναι κατάλληλος για μένα, αυτό το αποφασίζω εγώ και όχι εσείς! Και αυτή τη στιγμή κλίνω καθαρά προς το όχι. Και να αλλάξω γνώμη, δική μου απόφαση θα είναι πάλι και κανενός άλλου. Αμάν πια! Τους έχω νέα: δικαιούμαι να είμαι αλλοπρόσαλλη, να αλλάζω γνώμες ανά πάσα στιγμή, να λειτουργώ χαζά, να χάνω τον προσανατολισμό μου, να κάνω ότι θέλω και ότι γουστάρω και όποιου αρέσει! Αν δεν τους αρέσει αυτό το πρόσωπο και προτιμούν μια πιο συντονισμένη προσωπικότητα, να γυρευτούν αλλού. Εγώ τα βρήκα με τον παράξενο εαυτό μου, με αποδέχτηκα κι έτσι είμαι ευτυχισμένη. Καιρός να με αποδεχτούν και οι άλλοι! Κι αν όχι, να μείνουν μακρυά μου. Άντε μην τα πάρω τώρα και να αρχίσω να διώχνω κόσμο από κοντά μου!!! Να δω ποιος θα χάσει τότε!
Θέλω ηρεμία. Πραγματικά πάρα πολλή ηρεμία, από όλους και από όλα. Θέλω να ταξιδέψω πάνω σε ένα λευκό σύννεφο για χρόνια, μέχρι να γαληνέψει η ψυχή μου. Φέτος αποφάσισα να εντάξω στο πρόγραμμα μου το διαλογισμό μια φορά τη βδομάδα. Βρήκα και ομάδα με την οποία θα διαλογίζομαι. Θα πηγαίνω με μια φίλη μου από το θέατρο. Το χρειάζομαι.
Βγήκε και το πρόγραμμα των διαφόρων μαθημάτων που πήγαινα πέρσι. Είμαι αποφασισμένη να μην με εξουθενώσω και αυτή τη χρονιά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βάλω πολλή γυμναστική στο schedule μου. Μου έχει λείψει. Γυμναστήριο, pilates και power yoga παραμένουν και προσθέτω dance aerobics. Πέρα από αυτά, θα συνεχίσω με τους λαϊκούς χορούς και θα αρχίσω λάτιν. Οπωσδήποτε παραμένει η κιθάρα και η Θεωρία Μουσικής που με βοηθά και στη δουλειά μου. Χειροτεχνία, Ζωγραφική, Θέατρο είναι τα άλλα 3 που με ενδιαφέρουν πολύ μα θα δούμε. Μάλλον θα πηγαίνω για όσο με ευχαριστούν-όταν καταντήσουν υποχρέωση, θα τα παρατήσω χωρίς τύψεις. Θέλω πράγματα που δε θα με αναγκάζουν να σκέφτομαι αλλά θα με βοηθούν να ηρεμώ. Πάντως σχεδόν σίγουρο είναι ότι θα πηγαίνω μαθήματα Ψυχολογίας. Ελπίζω να με βοηθήσουν.
Ψες πήγα θερινό σινεμά με Ρόζι και μετά για παγωτό. Είδαμε το Be Kind Rewind. Εντάξει, δεν πολυενθουσιάστηκα. Στο καφέ μετά, η Ρόζι μου έδειξε τις φωτογραφίες από Άμστερνταμ-εξαιρετικές! Η κοπέλα έχει ταλέντο! Την έπεισα να κάνει μια έκθεση. Θα είναι τέλεια!
Για την ώρα, κάνω αποτοξίνωση από όσους μου προκαλούν αρνητικά συναισθήματα και καταπίεση.
Αυτό το μπλοκ με ανακουφίζει. Thnx!

κίτρινο

2010-08-24T22:29:00.000-07:00

Καλημέρα σε όλους! Σήμερα χρειάζομαι πολύ πορτοκαλί, εσείς; Μου έμεινε κατάλοιπο αυτή η ερώτηση από ένα εργαστήρι που παρακολούθησα πρόσφατα για τη Χρωματοθεραπεία. Σε μένα δουλεύει πάντως το να φοράω ρούχα ανάλογα με το χρώμα που χρειάζομαι εκείνη τη στιγμή. Δοκιμάστε το κι εσείς! Σε αυτό το εργαστήρι πήγα με τη φίλη μου την Αγάπη, κυρίως γιατί δεν περάσαμε καθόλου χρόνο μαζί αυτό το καλοκαίρι και χρειαζόμασταν και οι 2 χαλάρωση απ' όλους και από όλα. Μου είπαν για ακόμα μια φορά πως η αύρα μου είναι κίτρινη (το ήξερα από παλιά-είχα πάει σε ένα well being fair και μου φωτογράφισαν την αύρα που και πάλι κίτρινο βγήκε στη φωτογραφία). Αυτές τις μέρες σκέφτηκα πολύ για το τι πραγματικά με κάνει ευτυχισμένη και ανακάλυψα ότι είναι να είμαι απλά εγώ χωρίς κοινωνικά πρέπει. Και πως εγώ είμαι ένας άνθρωπος που είναι χαρούμενος μόνο με θετική διάθεση γύρω του και πάντοτε καλές προθέσεις. Όπου έχει κακεντρέχεια, κριτική, μιζέρια, εγώ νοσώ. Πραγματικά. Ούτε το κουτσομπολιό το αντέχω, δεν μπορώ. Μ' αρέσει να ζω μακρυά απ' αυτό. Κι ακόμα κι όσες φορές γίνομαι μέρος του, πάντα χαλιέμαι εσωτερικά. Διαλογίστηκα πολύ και μ' άρεσε. (Βοήθησε και το μέρος που ήταν το εργαστήρι). Μ΄άφησε μια απίστευτη γλυκύτητα στο είναι μου. Σκοπεύω να ασχοληθώ κι άλλο με τέτοιες εναλλακτικές φιλοσοφίες, μου πάνε.
Πήγα και τις τελευταίες μου καλοκαιρινές διακοπές στο εξωτερικό-φέτος το παράκανα με τα ταξίδια but i cant help it. Ερωτεύτηκα στην κυριολεξία το Βερολίνο. Να πάτε όλοι! Αν πρέπει σώνει και καλά να συστήσω αξιοθέατο θα ήταν το Μουσείο της Περγάμου-ανεπανάληπτο! Όμως δεν είναι τα αξιοθέατα που δίνουν αξία σε αυτή την πόλη, είναι η ατμόσφαιρα στους δρόμους, οι μπάντες, τα λουκάνικα, οι μπύρες, το πράσινο, οι καλλιτέχνες, το σικ και το εθνίκ όμορφα συνδεδεμένα, όλα υπέροχα. Και πάμφτηνη η ζωή εξαιτίας του ότι 1 στους 4 είναι άνεργος, φοιτητής ή καλλιτέχνης. Ταξίδεψα με την αδελφή μου και συνάντησα τη φίλη μου τη Ju. Γνώρισα τους φίλους της και την οικογένεια της, πήρα μια γεύση γερμανικής νοοτροπίας. Χαμογέλασα με τις διαφορετικές συνήθειες, ιδέες, χόμπι. Για παράδειγμα, η φίλη μου, που είναι Γεωλόγος, στον ελεύθερο χρόνο της νοικίασε ένα χωράφι και βάζει τα δικά της λαχανικά, λουλούδια, φρούτα και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχει τις δικές της μέλισσες! Γύρω στις 60 000! Μάλιστα μου έδωσε ένα μπουκαλάκι μέλι από την πρώτη της σοδειά-μούρλια! Ο πατέρας της πάλι πάει σε ένα συγκεκριμένο χωράφι με φράουλες, τις μαζεύει, πλήρώνει αναλόγως με τα κιλά που πήρε και κάνει μαρμελάδα. Και όλα αυτά για το χόμπι τους! Δεν ξέρω αν με επηρέασε γενικά όλη αυτή η κουλτούρα, πάντως στο ταξίδι διάβασα 2 έργα του Σαίξπηρ: Άμλετ και Οθέλλο. Μου άρεσαν πάρα πολύ.
Ερχόμενη πίσω στην Κύπρο, πήγα σε ένα φοβερό καφέ που άνοιξε πρόσφατα, με θέα όλη την πόλη και την ακτογραμμή της. Υπέροχα!
Συναντήθηκα 2 φορές με μια ομάδα με την οποία διοργανώνουμε διάφορα και το αποτέλεσμα με ικανοποίησε περισσότερο από ποτέ. Γνωρίζω και καινούριο κόσμο, διαφορετικό και μ' αρέσει.
Πήγα στο Λούνα Παρκ για ακόμη μια φορά. Τρέλεια!!!(επίτηδες βάζω το ρ!)
Πήγα Λευκωσία, Φρέναρος, Αγία Νάπα με νέες φίλες.
Στη Λευκωσία επισκέφτηκα την Τάτι στο νέο της σπιτάκι. Εκπλήσσομαι ευχάριστα που τελευταία ανακαλύπτω ότι τα έτερα ήμισα των φίλων μου, μέτα από τόσα χρόνια στην παρέα, είναι πλέον κι εκείνοι δικοί μου άνθρωποι. Το αισθάνομαι ότι με νοιάζονται και το εκτιμώ πολύ.
Ψες πήγα στο θερινό κινηματογράφο της πόλης μου με Ούνα και είδαμε το Some like it hot. Εξαιρετικό! Διαχρονικό χιούμορ! Loved it!
Σας αφήνω με μπλε...

περιμένοντας το Σεπτέμβρη...

2010-08-11T06:39:00.000-07:00

Ο ένατος μήνας όπως για πολλούς ήταν και για μένα μέχρι και πέρσι, η αρχή μιας νέας χρονιάς. Φέτος, τον περιμένω για να ξεκουραστώ! Αν είναι ποτέ δυνατόν. Παρόλο που ξεκινώ δουλειά το Σεπτέμβρη, πιστεύω πραγματικά πως περισσότερο θα χαλαρώσω τότε παρά τώρα που είναι καλοκαίρι.
Μόλις σήμερα τέλειωσε το σεμινάριο που παρακολουθούσα. Χτες ήταν η τελετή λήξης. Ωραία πέρασα. Και μετά πήγα για φαγητό με κοντινούς μου ανθρώπους που μου είχαν λείψει.
Η περασμένη βδομάδα είχε απ' όλα. Πήγα για την προβολή της ταινίας του θεατρικού που ανεβάσαμε και μετά σε μπαράκι με φίλους του Θεάτρου. Όμορφα ήτανε. Τελικά μου έκανε καλό η αποτοξίνωση. Γιατί αυτό νιώθω ότι κάνω αυτό το καλοκαίρι...Αποφεύγω τα "χειμερινά" πρόσωπα της ζωής μου για να μην επέλθει ο κορεσμός, η σκουριά, η ρουτίνα, όπως θες πες το. Ήθελα μια πισινή ούτως ώστε να μου λείψουν και να τους λείψω κι εγώ. Κι αυτό όντως συμβαίνει.
Συναντήθηκα με μια ομάδα που δε βλέπω να έχει μέλλον και εδώ κάπου την παρατώ και λειτουργώ σαν μονάδα για να πετύχω το στόχο που έβαλα. Δεν έχουμε τα ίδια θέλω και αυτό είναι απολύτως αποδεκτό μα δεν μπορώ να τους αφήσω να μπουν εμπόδιο και στα δικά μου πλάνα.
Βγήκα με τις κοπέλες του σεμιναρίου σε ψαροταβέρνα. Περάσαμε lovely, δεν το περιμένα τόσο.
Το Σάββατο πήγα στα γενέθλια της Ντι στο Άμμος. Άλλα αγαπημένα πρόσωπα που πεθύμησα. Την Κυριακή με τη Ριν και το Σοκ πήραμε στο πάρκο 3 όμορφα παιδάκια που πίστεψαν πως είμαι νεράιδα. Χιχι!
Τη νύχτα πήγα με Ούνα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στο Θέατρο Ένα και είδαμε το The cove. Συγκλονίστηκα! Ιδιαίτερα όταν έμαθα πως υπάρχει πρόταση από Κύπριο βουλευτή να μειωθεί ο αριθμός των δελφινιών και στην Κύπρο γιατί τελευταία έχουν αυξηθεί. Έλεος! Δείξτε μου ποιος είναι να πάω να το φτύσω! Και λίγο θα είναι.
Περισσότερο όμως σοκαρίστηκα μετά, όταν η Ούνα μου αποκάλυψε τον πραγματικό τρόπο θανάτου του πατέρα της. Κάποιες στιγμές απορώ αν όντως τα ζω αυτά. Καμιά σαπουνόπερα δε συγκρίνεται με τη ζωή μου, αλήθεια σας λέω!
Δευτέρα βράδυ αρραβωνιάστηκε η αδελφή μου! Να μου ζήσει! Και στα δικά μας οι λεύτερες! Και μιας και το ανέφερα τώρα αυτό...παραδέχτηκα το εξής στην Τσας το Σάββατο: δεν είναι ότι δεν μπορώ να είμαι μόνη (μια χαρά τα καταφέρνω και για την ακρίβεια έχω διαπρέψει σ' αυτό!), το θέμα είναι ότι δε θέλω. Μ' αρέσει να υπάρχω παρέα με κάποιον, να μοιράζομαι...
Αυτές τις μέρες είδα αποσπάσματα του Sex and the City 2. Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα φαν...περισσότερο λάτρευα την γκαρνταρόπα της Κάρι παρά οτιδήποτε άλλο σε αυτό το έργο, μα μου άρεσε η ιδέα της Κάρι και του Μπιγκ, όντας πλέον παντρεμένοι, να διατηρούν τον προσωπικό τους χώρο για να διαφυλάσσουν την ιδιωτικότητά τους και να σώζονται από την καθημερινότητα. Κάτι τέτοιο θέλω κι εγώ. Να είμαι με κάποιον μεν, όχι να συζώ δε. Και να μην υπάρχουν καθόλου ασφυκτικά πλαίσια, ούτε πρέπει να σε δω ή πρέπει να σου τηλεφωνήσω, αλλά πεθαίνω να σε δω, πεθαίνω να σου τηλεφωνήσω.
Εξακολουθώ να είμαι χωρίς βιβλίο. Αλλά αυτό με βοηθά στο να κλείνω υποθέσεις επαγγελματικές κυρίως που εκκρεμούσαν εδώ και καιρό. Θέλω και χρειάζομαι άπλετο χρόνο με τον εαυτό μου και ένα πρόγραμμα για να διεκπαιρεώσω ότι πρέπει.
Καλή μου τύχη.

Μου λείπεις...

2010-08-03T13:50:00.000-07:00

Νιώθω μόνη...όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί εδώ και κάτι μέρες έμεινα χωρίς το μόνιμο μου σύντροφο, ένα καλό βιβλίο. Κι επειδή δε θέλω να τρώω την ώρα μου σε σαχλά αναγνώσματα και περιμένω κάτι που θα με συναρπάσει ή θα μου αφήσει κάτι καινούριο, έμεινα μόνη. Είναι αφόρητο αυτό. Μου λείπει...Και γι' αυτό περνώ την ώρα μου εδώ. Υποστείτε με.
Κάτι άλλο που μου λείπει πολύ αυτή τη στιγμή ειδικά με την ημικρανία να με περιτριγυρίζει χάρη στον κλιματισμό, τον καύσωνα και ένα κακό συναπάντημα σήμερα σε ένα καφέ, είναι ένα χαλαρωτικό μασάζ. Μάλλον καλόμαθα γιατί πήγα πρόσφατα και έκανα και ήταν θαύμα. Δε γινόταν κάτι τέτοιες μικρές χαρές να μην τις ακριβοπληρώναμε τόσο ώστε να τις εχουμε πιο συχνά;
Τα μαθήματα πάνε αρκετά καλά μα κουράζομαι πολύ, κυρίως νοητικά και ψυχολογικά.
Μιλούσα σε μια φίλη απ' το Θέατρο για τη σχέση μου με το Δύτη και μου είπε το εξής σοφό: Σε σχέσεις που φτιάχνουν και χαλάνε συνεχώς, φαίνεται πως κάτι υπάρχει...και κάτι δεν υπάρχει. Και όντως έτσι είναι, πάντα κάτι λείπει σ' αυτή τη σχέση. Είναι η επικοινωνία. Αγάπη υπάρχει, έλξη υπάρχει, μα δεν αρκούν. Δεν καλύπτομαι. Και ούτε πρόκειται ποτέ να καλυφτώ. Δε μου είναι εύκολο να το αφήσω. Υπάρχουν συναισθήματα... μα δεν μπορώ να εγκλωβιστώ και σε κάτι κενό.
Μια κοπέλα απ' τα μαθήματα που πάω, με αποκάλεσε επισκέπτρια φίλη και μου το εξήγησε ως εξής: δεν είμαι κολλητή με κανέναν, απλά πάω όπου θέλω εγώ χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Αλλιώς καταπιέζομαι. Έτσι είναι. Δεν μπορώ να πιέζομαι. Θέλω πια να επιλέγω ανάλογα με το τι γουστάρω παραπάνω να κάνω, με ποιους έχω κέφι να συναναστραφώ. Και υπάρχουν πράγματα που τα κρατάω αποκλειστικά για μένα...όπως και όλοι μας φαντάζομαι.
Νιώθω πως με βρίσκω σιγά σιγά...έχω πολύ δρόμο ακόμη βέβαια, μα επανέρχομαι. Χαίρομαι. Είχα λείψει κι εγώ από μένα.

όσο ζω μαθαίνω...

2010-08-01T22:33:00.000-07:00

μετά από χίλια χρόνια κοινωνικών σχέσεων, επιτέλους κατάφερα να αποδεχτώ το γεγονός ότι δεν είναι ανάγκη να ταιριάζω με όλους τους ανθρώπους, δε χρειάζεται να γίνομαι φίλη με όλους, δεν είναι απαραίτητο να είμαι συμπαθής σε όλους ή να τους συμπαθώ κι εγώ. Γιατί όσο απίστευτο κι αν είναι, σ' αυτή την ηλικία ακόμη πίστευα σε ιδανικούς κόσμους, όπου όλοι συμπαθούν όλους και πραγματικά πειραζόμουνα αν με κάποιον δεν έβρισκα τρόπο να ταυτιστώ.
αυτές τις μέρες που παρακολουθώ αυτά τα μαθήματα, αλλά κι όταν πήγα Ιταλία και ήμασταν γύρω στα 60 άτομα εκεί, κατάλαβα πως με πολύ λίγους πια έχω τη διάθεση και την όρεξη να κάνω παρέα. Βαρέθηκα πια να προσπαθώ να βρω κοινά σημεία με όλους, για ποιο σκοπό; φίλους έχω, παρέες έχω, άρα που αποσκοπώ; αν προκύψει νέα φιλία ή παρέα βέβαια, ευπρόσδεκτη, αλλά μόνο αν έλθει αβίαστα. Ας ωριμάσω επιτέλους...
Εξάλλου από τους πολλούς που έχω γύρω μου, ούτε που προλαβαίνω να τους δίνω το χρόνο που θα έπρεπε. Γιατί όπως και σε όλους τους τομείς της ζωής μου, την έχω υπερφορτώσει και με φίλους. Όταν πρόσφατα όμως έκανα ένα τεστ που βρήκα στο βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι (Ο δρόμος της συνάντησης, το συστήνω ανεπιφύλακτα) για τους ανθρώπους που πραγματικά αγαπώ και μ' αγαπούν, ανακάλυψα έκπληκτη ότι δυσκολεύτηκα να βρω ανθρώπους και για την πρώτη και για τη δεύτερη λίστα. Όχι πως δεν αγαπώ τους ανθρώπους γύρω μου...απλά εκεί διαχωρίζει το απλό ενδιαφέρον, που νιώθουμε έτσι κι αλλιώς για τους πάντες, ακόμα και για τους άγνωστους μας, από την αγάπη που την προσδιορίζει ως ένα συναίσθημα που είμαστε ευτυχισμένοι μόνο όταν είναι κι αυτός που αγαπάμε καλά. Και εκεί ο συγγραφέας-ψυχαναλυτής αναφέρει ότι όντως μπορεί να συμβεί να μας τελειώσει η αγάπη, είτε για το σύντροφο μας, είτε για τους φίλους μας, είτε για τους συγγενείς μας. Δε θα μπορούσε να με βρίσκει πιο σύμφωνη. Ποτέ μου δεν έφαγα το παραμύθι της αιώνιας αγάπης για κανέναν. Το βιώνω εξάλλου. Φυσικά η αγάπη για έναν άνθρωπο μπορεί να αναζωπυρωθεί αλλά και πάλι αυτό δε σημαίνει πως είναι πάντα εκεί. Φεύγει, έρχεται και τούμπαλιν.
Επέστρεψα από το ταξίδι στη Μάλτα. Μια λέξη θα το χαρακτήριζε: μέγγενη. Εκεί ένιωθα πως βρισκόταν το κεφάλι μου συνέχεια. Για άλλη μια φορά αναγκάστηκα να παραδεχτώ πως οι άλλοι με ξεπερνούν πολύ πιο εύκολα απ' ότι εγώ κι ας δηλώνουν πιο ερωτευμένοι από μένα. Εγώ πάλι που κρατώ τόσες πισινές, αν πω και δοθώ, πολύ δύσκολα παίρνω πίσω τα κομάτια μου. Ότι και να γίνει όμως, όσα συναισθήματα κι αν έχω, χρειάζομαι δίπλα μου έναν άνθρωπο με βαθύτερα ενδιαφέροντα που να μπορεί να διαλογίζεται μαζί μου, όπως μου είπε ενστικτωδώς η φίλη μου η Αγάπη.
Πήγα στη Λυσιστράτη στο Κούριο και τώρα που έχω να συγκρίνω, μπορώ απερίφραστα να πω πως εκείνο του ΘΟΚ ήταν μεγάλη μαλακία, σαν σχολική θεατρική παράσταση. Με συγκίνησε πολύ, πάρα πολύ. Μ' έκανε να γελάσω μα κυρίως να κλάψω, να αναλογιστώ πράγματα...έτσι είναι οι παραστάσεις που μ' αρέσουν εμένα...μ'αφήνουν κάτι. Ακόμα και το γυμνό που σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, δε με χάλασε καθόλου. Κι αυτό συγκινητικό μου φάνηκε.
Πήγα και στο Τζαζ Φέστιβαλ στον Πωμό. Βρήκα εκεί τυχαία φίλους, παλιούς και νέους και το ευχαριστήθηκα. Ήταν υπέροχα. Μου άρεσε πολύ το συγκρότημα the zilla project.
Ψες πήγα μόνη στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Κινουμένων Σχεδίων στην Πλατανιστιά. Συγκινήθηκα με το ντοκιμαντέρ Εθνικός Κήπος. Ιστορίες καθημερινές, πραγματικές. Καμιά φαντασία δεν συγκρίνεται με την πραγματική ιστορία...Ήταν όμως αφόρητη ζέστη και δεν μπόρεσα να μείνω μετά...έφυγα όταν έπαψα πια να το απολαμβάνω.
Αυτές τις μέρες πήγα και θάλασσα με μερικούς μαθητές μου. Ήταν ωραία να τους βλέπω ευτυχισμένους.
Ψες πάλι που αναλογιζόμουν πράγματα, κατέληξα ότι θέλω σίγουρα δίπλα μου μια παρέα...όχι μια οποιαδήποτε παρέα μα κάποια με την οποία να συνεννοούμαι, να πιάνει τα βαθύτερα νοήματα της ύπαρξης μου. Πρέπει να σταματήσω να συμβιβάζομαι με οποιαδήποτε συντροφιά, απλά για να καλύψω τη μοναξιά μου και να πάρω λίγη τρυφερότητα, επιφανειακή και ίσως fake για τα δικά μου δεδομένα.
Νιώθω δυνατή μόνο όταν μ' αγαπάς...ακούστηκε στη Λυσιστράτη και κλείνω μ' αυτό γιατί μ' εκφράζει απόλυτα.

Νέα σκηνή

2010-07-23T22:09:00.000-07:00

...and action! Πάμε για καινούρια πράγματα σε όλους τους τομείς!! Το λατρεύω αυτό! Έχω ανάγκη απ' αυτό το νέο ξεκίνημα...θα πάρω όλα τα θετικά του.
Αυτές τις μέρες περνώ καλά, προσπαθώντας να συνηθίσω στη νέα τάξη πραγμάτων. Πήγα στο λούνα παρκ με Ριν και Σοκ. Ως συνήθως, έκανα σαν παιδί. Εκεί θέλω να μείνω...σ' αυτή την ηλικία. Ευτυχώς με βοηθά το επάγγελμα μου. Βγήκα και με την παρέα του θεάτρου σε νέο μπαράκι, ωραία ήτανε! Πήγα και σε μια θερινή προβολή ταινίας του Woody Allen. Love and Death. Γέλασα ανέλπιστα! Ήταν εξαιρετική!
Περάσαμε υπέροχα στο ταξίδι σε Μύκονο-Πάρο με κολλητές. Λάτρεψα τη Μύκονο! Μύκονοοοοοοοοοοοοος!!! Όχι τόσο για τις ξεσαλέ καταστάσεις της, όσο για την ευγένεια με την οποία μας συμπεριφέρονταν. Στην Πάρο τους βρήκα λίγο αγροίκους. Πήγαμε και Αντίπαρο και είδαμε τους σταλακτίτες/σταλαγμίτες, πολύ όμορφα.
Με το που επιστρέψαμε, πήγα στα μαθήματα για τα οποία πήρα υποτροφία. Γνώρισα νέο κόσμο, όχι κατανάγκην συμπαθητικό, μα θα περάσουμε. Με κανέναν εκεί μέσα δεν ταιριάζουν απολύτως τα χνώτα μας, μα θα βρούμε την άκρη. Βγαίνουμε μαζί τις νύχτες σε διάφορα μέρη. Το σεμινάριο είναι πολύ ενδιαφέρον, με μπάζει σε νέους κόσμους, που δεν τους ήξερα.
Παρακολούθησα τις Θεσμοφοριάζουσες στο Αρχαίο Ωδείο από κινέζικο θίασο. Άψογα!
Σήμερα φεύγω για άλλο ταξίδι. Μ' αρέσουν τα ταξίδια και ο προορισμός, δεν μ' αρέσει ο συνταξιδιώτης. Θα τα βολέψουμε. Το πολύ να προσποιούμαι πως είμαι μόνη. Ή όπως μου είπε η Τσας, να φαντάζομαι πως ξεναγώ έναν τύπο, μακρινό ξάδελφο ενός φίλου μου. Μόνο έτσι θα τη βγάλω καθαρή, με φαντασία. Πόσες φορές μ' έχει σώσει...άγαλμα θα της έκανα αν ήξερα πως μοιάζει.
Κόλλημα έχω πάθει με αυτό το τραγούδι. Ίσως γιατί σκεφτόμουν να το κάνω πράξη. Ή μάλλον το έκανα πράξη, απλά θα μείνει κλειδωμένο στο συρτάρι, μέχρι να ξεχαστεί. Δεν αξίζει πια τον κόπο. Έχει χαθεί το τρένο και δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσει απ' αυτό το σταθμό αλλά κι αν γυρίσει, δεν είμαι πια απολύτως εδώ. Τρέχω κι αλλού...Τελικά, οι (μεγάλες και)παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο...
Σας αφήνω με κάτι πιο χαρούμενο, κατάλοιπο μιας θεατρικής παράστασης και της Μυκόνου. Μ' αυτό...have fun!

Ανακατατάξεις

2010-07-12T03:36:00.000-07:00

Αυτό συμβαίνει στη ζωή μου αυτή τη στιγμή μα δε θα επεκταθώ, θα τις αφήσω πρώτα να γίνουν.
τα νέα μου καλύτερα...την περασμένη βδομάδα πήγαμε με Δύτη και παρακολουθήσαμε το Airport Direct στο Θέατρο Ένα-πολύ ωραίο! γελάσαμε!
την επόμενη το βράδυ την έβγαλα στο σπίτι της Τσίτσο. είχε καιρό να τα πούμε...εγώ και η Τσίτσο μα κι εγώ κι ο εαυτός μου, που τον παραμελώ όταν είμαι με ανθρώπους που δεν μπορώ να είμαι εγώ.
Πέμπτη για καφέ με φίλες (Ρόζι, Τσίτσο, Ριν και ΣΒ) και μετά στο Αρχαίο Ωδείο για τη Λυσιστράτη. Shocking!!! Πραγματικά, τι γλώσσα ήταν αυτή...χασκογελούσαμε όλη την ώρα! Δεν πολυενθουσιάστηκα όμως...γιατί ίσως περίμενα να μου αφήσει κάτι αυτή η παράσταση που δεν το έκανε. Καμιά σχέση με τις Νεφέλες πέρσι, ας πούμε- σε έκαναν να σκεφτείς.
Την Παρασκευή πήγαμε να παρακολουθήσουμε το μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης που παρουσίαζε την Άννα Καρένινα στο Κηποθέατρο Λεμεσού-τέλειο, εκθαμβωτικό! Οι στολές τους, οι κινήσεις τους, η ιστορία, όλα αποδόθηκαν εξαιρετικά!
Το Σάββατο ήμουν σχεδόν όλη μέρα σε ένα σεμινάριο για μια ομάδα που δημιουργείται τώρα και έχει σχέση με την πόλη και το επάγγελμα μου-πολύ ενημερωτική. Από την προηγούμενη φιλοξενούσαμε την Τσας και τη Μανάρα, έτσι τη νύχτα βγήκαμε όλες μαζί για Ινδικά και μετά σε μπαράκι. Εκεί συναντήθηκα με το Ματόκλαδο, το οποίο πέρασε ολόκληρη τη νύχτα στο να μου μιλά. Βρήκε ευκαιρία που ήταν χωρίς τη φίλη του κι εγώ χωρίς το δικό μου...Μιλήσαμε για σχέσεις, πέρι ανέμων και υδάτων, για συναισθήματα. Ερωτηματικό θα χαρακτήριζα αυτό το τετ α τετ. Whatever...
χτες πήγαμε περίπατο παραλιακά και μετά με όλα τα κορίτσια για πίτσα. Κάναμε και κάτι τρελλό...θέλαμε αρχικά να πάμε σε ένα άλλο εστιατόριο και έτσι περπατήσαμε αρκετά μακρυά μέχρι εκεί. Όταν φτάσαμε, ήταν κλειστό και εμείς δε θέλαμε να ξαναπερπατήσουμε πίσω μέσα στη ζέστη και έτσι πήραμε το λεωφορείο για 2 χιλιόμετρα απόσταση. Γελάσαμε πάρα πολύ, ήταν πολύ γελοίο αφού κανένας ντόπιος δεν το χρησιμοποιεί. Έπειτα, πήγα με την Ούνα σε 3ωρο μάθημα λάτιν χορού και τη νύχτα με Τσίτσο και Ούνα σε μπαράκι που παίζει Λάτιν. Ωραία ήτανε. Χορέψαμε και λίγο. Θα ήθελα περισσότερο.
Σήμερα όλα καλά. Περιμένω που θα με βγάλει η μέρα. Ξύπνησα νωρίς γιατί είχα μια επαγγελματική συνάντηση και νυστάζω.
Διαβάζω το Ανοίγοντας τα παλιά σεντούκια και παρακολουθώ ανελλιπώς How I met your mother. Μια νέα ανακάλυψη είναι Ο πόλεμος των άστρων, μ' αρέσουν αυτές οι ιστορίες. Επίσης, χάρη στη Ρόζι, άρχισα να ψιλοασχολούμαι με τυπογραφία, πολύ ενδιαφέρον μα ξέροντας με, πρέπει να είμαι σε εντελώς ήρεμη κατάσταση για να το κάνω, πράγμα που συμβαίνει σπάνια. Αυτά.
Σας αφήνω. Φιλιά.
Λυπάμαι που δε σχολιάζω τα ποστ σας (αν και καθημερινά ελέγχω τα καινούρια) και ούτε απαντώ στα σχόλια σας, μα δεν είμαι σε καθόλου κοινωνική φάση. Ψάχνομαι. Κάπου στα χαμένα βρίσκομαι...μα θα με βρω, που θα μου πάει;

alice in wonderland

2010-07-06T04:59:00.000-07:00

Αν έκανα μια ανασκόπηση της ζωής μου μέχρι τώρα για τη φετινή χρονιά-κάτι σαν mid-term evaluation-θα έλεγα not bad, not bad at all. Κι ενώ κανονικά τώρα θα έπρεπε να λιάζομαι σε κάποια παραλία, κι εγώ πάλι βρίσκομαι σε φάση μετακόμισης, δε με πολυνοιάζει. Το καινούριο μου σπίτι μ΄αρέσει πολύ...το συγυρίζω σιγά σιγά και το χαίρομαι όλο και περισσότερο.
Τέλειωσα και το 4ο βιβλίο των Twilight, τη Χαραυγή-πολύ ωραίο. Και τώρα λυπάμαι που έχουν τελειώσει. Πάντα έτσι παθαίνω κάθε που παίρνω μια σειρά βιβλίων για να διαβάσω-συνδέομαι με τους πρωταγωνιστές και μετά δυσκολεύομαι να τους αποχωριστώ.
Σήμερα έγραψα τεράστιο mail σε μια Κολομβιανή μου φίλη-την είχα γνωρίσει όταν έκανα μεταπτυχιακά στην Αγγλία. Με όλα τα παιδιά από εκεί έχουμε απίστευτη σύνδεση κι ας μη βρεθήκαμε εδώ και χρόνια. Επειδή δώσαμε την ψυχή μας ο ένας στον άλλο.
Ψες παίξαμε επιτραπέζια με Ρόζι. Ενθουσιάστηκα με το Dix it. Ενθουσιάστηκα και με μια ιστοσελίδα με μουσική που μου είπε-ακούς μουσική ανάλογα με τη διάθεση σου. Χαίρομαι που δεν επηρεάζει τη φιλία μας το γεγονός ότι είναι gay. Ε και;
Την περασμένη βδομάδα έκανα ένα μίνι ταξιδάκι στο Βέλγιο με Ούνα και Δύτη. Πολύ ωραία ήτανε-τελικά μ' αρέσει να ταξιδεύω με Ούνα, και στην Ιταλία περάσαμε θαυμάσια.
Οι καινούριες μου φίλες είναι υπέροχες: Ούνα, Αγάπη, Ρόζυ.
Πήγα σε 2 beach parties αυτές τις μέρες. To 2o ήταν απλά άψογο εξαιτίας και της Πανσελήνου-ήμουν σε κατάσταση νιρβάνα. Πριν απ' αυτό, είχαμε πάει σε ιταλική τρατορία-σκάσαμε απ' το τέλειο γεύμα!
Με μια ομάδα στην οποία ανήκω πήγα στο Καρατέλλο για φαί. Τέλειο. Οι απλές στιγμές είναι οι πιο όμορφες-χάρηκα που χόρεψα με το Φιλόσοφερ.
Πήγα και Little Budha με Τσίτσο και Τσας, Δύτη. Δεν μου πολυάρεσε γιατί ήταν κρύο-αχ αυτός ο κλιματισμός. Το Apple Martini όμως ήταν όλα τα λεφτά!
Με μια άλλη ομάδα ετοιμαζόμαστε για κάτι που ονειρευόμουν από καιρό! Μακάρι να γίνει-το επιθυμώ όσο τίποτα άλλο!
Την Κυριακή πήγαμε Πρωταρά για θάλασσα. Όμορφα.
Το Σάββατο για φαγητό με φίλους σε ωραίο εστιατόριο. Τα πράγματα που θέλω να κάνω δε λένε να τελειώσουν. Μα κι όταν λένε να τελειώσουν, απλά προσθέτω κι άλλα...γιατί απλά έτσι είμαι εγώ. Θέλω να τα δοκιμάσω όλα και δε σταματώ ποτέ.
Αφιερωμένο στις καινούριες μου φίλες μα και σε σας: Crazy

Θα 'σαι για πάντοτε το καλοκαίρι μου...

2010-06-24T23:57:00.000-07:00

Έχω ξετρελλαθεί με το τραγουδάκι του Χ΄΄Γιάννη!!! Όποτε τ' ακούω ξεσηκώνομαι και το διασκεδάζω αφάνταστα!!!
Δεν είμαι και πολύ καλά ψυχολογικά...κάτι μ' ενοχλεί και δεν ξέρω τι είναι. Ή ίσως και να ξέρω και να μη θέλω να το παραδεχτώ. Θέλω ανανέωση. Και το λέω εγώ, ένας άνθρωπος που δεν κάνει δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Τελικά, είμαι πολύ περίεργη φύση.
Μπήκε το καλοκαιράκι, άρχισαν οι διακοπές κι εγώ δε λέω να χαλαρώσω. Όλο και κάποια υποχρέωση θα εμφανιστεί...Για γυμναστήριο ούτε λόγος...δε βρίσκω ούτε χρόνο, ούτε διάθεση...Και θάλασσα, όλες κι όλες 2 φορές πήγα...μια την Κυριακή με την Ακράτεια και ακόμη μια την Τρίτη με Τάτι, Τσίτσο, Ριν κτλ. Η δεύτερη φορά ειδικά ήταν υπέροχη!!! Πήγαμε σε μια παραλία με φοβερά κύματα και γελούσαμε μέχρι δακρύων που παλεύαμε μαζί τους. Γι΄αυτό ανακηρύσσω αυτές τις στιγμές ως την πρώτη μου καλοκαιρινή ανάμνηση για φέτος!
Όλα τελειώνουν σιγά σιγά...την περασμένη Πέμπτη πήγαμε σε ρεμπετάδικο με την ομάδα του Θεάτρου. Όμορφα ήτανε...Την Κυριακή είχαμε την παράστασή μας και μετά κάτω στο κάστρο για κρέπα...είχε και συναυλίες για την Παγκόσμια μέρα Μουσικής. Αποχαιρετισμοί...δύσκολο πράγμα...κλείνει μια εποχή, ένας κύκλος.
Το Σάββατο είχαμε την παράσταση χορού...τα καταφέραμε!!! Και στην κιθάρα δεν τα πήγα άσχημα! Μετά για καφέ με φίλους, χαλαρές στιγμές, όμορφες...Και ύστερα πήγαμε σε καινούριο μπαράκι σε άλλη περιοχή...
Πήγα και ειδα τη φωτογραφική έκθεση νέων φίλων...δάκρυσα με μια φωτογραφία, που έδειχνε παιδάκια να πηδούν στον αέρα.
Την Παρασκευή σε παραλιακό μπαράκι, κάπου μακρυά, παρακολουθήσαμε σε θερινή προβολή μια ταινία και ακολούθησε βιωματικό εργαστήρι για τις σχέσεις. Είχε γέλιο για διάφορους λόγους.
Δευτέρα πήγα στη Δημοσιογραφική Εστία και παρακολούθησα το σεμινάριο του MIGS για τον τρόπο αντιμετώπισης των μετανάστριων γυναικών. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Θα περίμενα κάτι πιο δραστικό. Το σεμινάριο κυρίως μας ανέφερε τα ψηφίσματα και τους νόμους που υπάρχουν υπέρ τους. Χαιρω πολύ! Αυτά τα ξέρουμε...Τι κάνουμε για να τα εφαρμόσουμε; Εκεί είναι το θέμα!! Τελοσπάντων, θα τα βρω μόνη μου...εγώ πάντως δε μένω με δεμένα τα χέρια. Μετά, συναντήθηκα με μια ομάδα με την οποία οργανωνόμαστε να κάνουμε κάτι που ήθελα καιρό. Θα σας πω όταν είναι σίγουρο.
Ύστερα, συναντήθηκα με Ντι και Γκόλντι, τους είχα πεθυμήσει.
Τρίτη πρωί συνάντηση με μια άλλη ομάδα που μ' αρέσει ο στόχος της, όχι όμως και τα μέλη της. I will find the way out. Τρίτη νύχτα στο σπίτι, παρακολούθησa τον αγώνα της Εθνικής Ελλάδoς. Ουφ, λυπήθηκα.
Τετάρτη απόγευμα, για καφέ με τις κολλητές. Τέλεια! Μετά αρνήθηκα να βγω με το Δύτη και τους φίλους του. Δεν είχα πολλή όρεξη για PR.
Πέμπτη βράδυ πήγαμε στο The feast στην Παλαιά Ηλεκτρική. Φαντασμαγορικά! Γελάσαμε με την ψυχή μας και φάγαμε καλά, γνωρίστηκα με νέο κόσμο, συναντήθηκα τυχαία με παλιούς γνωστούς.
Θέλω καλοκαίρι χαλάρωσης και αναψυχής όμως και μέσα μου...και προσωπικό χωροχρόνο!!!
Απολαμβάνω τις πολύ λίγες στιγμές που είμαι εντελώς μόνη στο σπίτι, παρακολουθώντας How I met your mother ή διαβάζω τη Χαραυγή-το τέταρτο βιβλίο του Λυκόφωτος.

Double booked

2010-06-17T04:29:00.000-07:00

ακόμα και triple booked μπορώ να χαρακτηρίσω το πρόγραμμα μου αυτές τις μέρες...σε σημείο που να αρχίζω να ανησυχώ για μένα...Γιατί στο καλό θέλω να τα κάνω όλα λες και θα πεθάνω αύριο; Γιατί δεν αφήνω τίποτα για τον επόμενο χρόνο, λόγου χάρη;
Τελοσπάντων, το συζητώ με τον ψυχαναλυτή μου μα δε μου δίνει ούτε αυτός απάντηση. Περιμένει να ανακαλύψω μόνη μου τι τρέχει... Μέχρι να το ανακαλύψω, τρέχω εγώ...
Αυτές τις μέρες ψιλοτσακωνόμουνα με το Δύτη μα τις πλείστες των περιπτώσεων έφταιγε η καχυποψία μου, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Ευτυχώς είμαστε λίγο καλύτερα τώρα αν και νευριάζει μαζί μου που δεν έχω αφήσει ελεύθερο χρόνο ούτε και το καλοκαίρι για να το δω. Τελοσπάντων, θα τα βρούμε. Αυτές τις μέρες τις έχω μοιράσει σε εξόδους με φίλους, σεμινάρια και πρόβες για μια πολιτιστική εκδήλωση του δήμου μου.
Πέρασα τέλεια στη συναυλία του Αλκίνοου την περασμένη βδομάδα! Ψες πάλι σκοτώθηκα να καταλάβω την παράσταση χορού της ελβετικής ομάδας, The black swan, μα σήμερα κατάλαβα πως αυτός ήταν ο σκοπός της: να μας εκπλήξει! και υπάρχει και μια ολόκληρη θεωρία πίσω απ' αυτό! Ο μαύρος κύκνος αντιπροσωπεύει απρόβλεπτα γεγονότα με μαζική επίδραση που όμως στο τέλος κάθε απρόβλεπτου, όλοι προσπαθούν να βρουν μια εξήγηση και να τα καταστήσουν πιο προβλέψιμα. Τι μαθαίνει ο άνθρωπος σερφάροντας στο διαδίκτυο, ε;
Την Κυριακή πήγα και σε μια προβολή του Παραπέντε που σχολιαζόταν έπειτα από ψυχολόγους. Ωραία ήταν. Έκανα κι άλλα διάφορα, για τα οποία δεν μπορώ να μιλήσω χωρίς νακινδυνεύσω να αποκαλυφθώ γι' αυτό τ' αφήνω ως εκεί.
Πάντως θα σας σύστηνα ανεπιφύλακτα τα εξής 2 καινούρια εστιατόρια στην Πάφο: Don Luigi για ιταλική κουζίνα σε πολύ προσιτές τιμές και SiDaYes για gourmet κουζίνα σε εξαιρετικό περιβάλλον και τέλειες γεύσεις.
Τα φιλιά μου και ζήτω το καλοκαίρι!

Week report

2010-06-05T21:24:00.000-07:00

Χτες ξεκίνησα να γράφω ένα post στο οποίο ανέφερα πως ήμουν πια πάρα πολύ καλά και ξέγνοιαστη...Μάλλον τελικά δεν το έστειλα γιατί δεν έμελλε να κρατήσει και πολύ αυτή η ανεμελιά. Για το λόγο ότι ψες πήγαμε κλαμπ με το Δύτη, την Τσας και όλη την παρέα συμπεριλαμβανομένου και του Ματόκλαδου, ο οποίος πρώτη φορά μας βλέπει μαζί σημειωτέον. Ψες ήμουν μια χαρά, αν εξαιρέσεις τη λίγη αμηχανία της αρχής. Μάλιστα μιλήσαμε και με το Ματόκλαδο πέρι ανέμων και υδάτων, φάνηκε καθαρά η συμπάθεια που τρέφουμε ο ένας για τον άλλο, σε λογικά πλαίσια, όντας δεσεμευμένοι και οι 2 τώρα πια. Σήμερα δεν ξέρω πως είμαι. Λίγο περίεργα. Με το Δύτη όλα τέλεια, το λατρεύω. Καμμιά αντίρρηση γι' αυτό. Με το Ματόκλαδο πάλι δε θα ήθελα να χαθούμε κι αυτό θα το επιδιώξω. Όχι, δε με ενδιαφέρει ερωτικά, αλλά είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολλά πάνω του και μου μοιάζει πολύ. Είτε ήταν οι σωστοί είτε ήταν οι λάθος λόγοι που συνδεθήκαμε, σημασία έχει πως κάνουμε όμορφη παρέα. Χάρηκα που μιλούσαν και μεταξύ τους ο Δύτης με το Ματόκλαδο σαν καλά φιλαράκια. Το Ματόκλαδο φαίνεται να προσπαθούσε πολύ-περισσότερο απ΄όσο μας έχει συνηθίσει. Ίσως γιατί αν δεν το έκανε, να παρεξηγείτο η στάση του...ότι ντε και καλά πειράχτηκε που δε με έχει, ποιος ξέρει; Τελοσπάντων, το επόμενο που θα δω είναι να βγαίνουμε και double date!!! Τα περιμένω όλα απ' αυτή τη ζωή...παράξενα γυρίσματα.
Όσο για τις διάφορες εξελίξεις, η Ούνα φαίνεται να τα ξαναβρίσκει με τον πρώην της, την ίδια στιγμή που εκείνος φλερτάρει ασύστολα και την Τσίτσο και που ο Δύτης, που τον ξέρει, επιμένει πως τη χρησιμοποιεί με πολλές αποδείξεις. Και σας ρωτώ...τι κάνω εγώ σε τοιαύτη περιπτώση; Αφήνω τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους ή λέω στην Ούνα να είναι επιφυλακτική; Διότι περισσότερες λεπτομέρειες δεν μπορώ να δώσω. Ότι άλλο ξέρω γι' αυτόν, είναι απόρρητο.
Τα ίδια έπαθα και με ένα παντρεμένο ζευγάρι φίλων μου που τώρα χωρίζουν. Έμαθα πως εκείνος είναι ήδη με άλλη, τους έχω δει μαζί, ακόμα και σε άλλη επαρχία! Σκέψου σύμπτωση!!! Εκείνος το ξέρει και τον έχει πιάσει το σύγκρυο. Αλλά εννοείται δεν είπα κάτι στη γυναίκα του γιατί θεωρώ πως είναι καθαρά θέμα δικό τους. Ψες ήταν και οι 2 στην παρέα και εκείνη μου είπε πως εκείνος την ξαναδιεκδικεί. Φαντάστηκες να της έλεγα κάτι; Θα έφταιγα εγώ αν χώριζαν στο τέλος...στο μυαλό τους τουλάχιστον αυτό θα ήταν εύκολο να πουν.
Και αναρωτιέμαι, πόσο ειλικρινής μπορείς να είσαι με τους φίλους σου; Η απάντηση είναι για μένα: όσο σε παίρνει...δηλαδή τους λες όση αλήθεια θέλουν και αντέχουν να ακούσουν γιατί η απόλυτη αλήθεια μπορεί να τους πληγώσει και να σε χρεώσουν οποιαδήποτε εξέλιξη. Δηλαδή, με τις πιο κολλητές μου, που ξέρω σίγουρα ότι εμπιστεύονται και μένα και τις προθέσεις μου, θα έλεγα πολλά παραπάνω. Με άτομα όμως που βλέπω πως ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους, κρατώ το στόμα μου σφραγισμένο. Με την Ούνα είναι μια ενδιαμέση κατάσταση. Είναι μια καινούρια φίλη που όμως έχουμε έλθει κοντά και θα ήθελα να είμαι ειλικρινής μαζί της. Από την άλλη ζει πλήρως στο όνειρο και δε θεωρώ πως θα την επηρεάσει οτιδήποτε κι αν της πω, άρα ποιος ο λόγος; Δεν ξέρω...πραγματικά βρίσκομαι σε δίλημμα για το πως να το χειριστώ. Any advice?
Αυτή η βδομάδα πέρασε όμορφα. Τη Δευτέρα μετά το μάθημα χορού, καθίσαμε με την Τσίτσο σε ένα πεζούλι και τα λέγαμε για ώρες. Μου άρεσε η εικόνα...δε βλέπουμε συχνά στην Κύπρο ανθρώπους να κάθονται και να συνομιλούν δίπλα στο δρόμο και τα αυτοκίνητα που περνούν. Τρίτη, μετά από τις πρόβες για το Θέατρο, ανακάλυψα ότι οι φίλες μου (Τάτι και Τσίτσο) ακόμη αμφιβάλλουν για τα αισθήματα μου για το Δύτη. Βαρέθηκα να επαναλάμβανομαι ότι απλά τον αγαπώ. Δεν έχω τίποτα να αποδείξω σε κανέναν. Καταλαβαίνω ότι εγώ δημιούργησα όλο αυτό το κλίμα αμφισβήτησης, ακόμα και σε σας, τους μπλόγκερ φίλους μας, μα πραγματικά δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με έκανε να κάνω μια ολόκληρη στροφή και να αγαπήσω το Δύτη, πάντως έτσι έχουν τα πράγματα τώρα.
Τετάρτη πήγαμε σε καινούριο καφέ με ωραία παρέα. Πολλά αγαπημένα πρόσωπα μαζεμένα. Πέμπτη πήγα με Δύτη σε καφέ που δεν πάμε συχνά-εκπλάγηκα που ήταν τόσο γεμάτο από κόσμο! Παρασκευή πήγα και είδα τη λειτουργία του Πάπα, όλοι γελούν μ' αυτό, μα για μένα είναι κοσμοϊστορικό γεγονός...πότε θα ξαναχω ευκαιρία να δω ολόκληρο Πάπα από κοντά. Μετά πήγα σε μια συνάντηση επαγγελματική που κράτησε ώρες. Βγήκε δουλειά αλλά δε μ'αρέσει το άτομο που είναι υπεύθυνο γι' αυτό το project. Επιμένει να είμαστε δημοκρατικοί τη στιγμή που εκείνο είναι παντελώς αυταρχικό. Εκνευρίζομαι με άτομα που δεν αντιπροσωπεύουν αυτά που πρεσβεύουν! Τη νύχτα πήγα με Τσας και Ριν στο Αρχαίο Ωδείο και παρακολουθήσαμε την επιθεώρηση NO σμόκιν πλις. Ήταν πολύ καλό μα περισσότερο ενθουσιάστηκα με τα βιντεάκια που έδειχνε. Μου κίνησε ιδιαίτερα την προσοχή το trailer του ντοκιμαντέρ Babies. Φάνηκε να έχει πολύ ενδιαφέρον. Επίσης, εκείνο με το Zeitgust. Πρέπει κάποτε να κάτσω να το δω όλο και όχι μόνο αποσπασματικά. Χτες πήγαμε για καφέ με τα κορίτσια και τη νυχτά κλαμπ με όλα όσα προανέφερα.
Πρέπει να εξασκηθώ στην κιθάρα-πλησιάζει η μέρα της εκδήλωσης.
Τρελλαίνομαι με το Satellite της Eurovision και σας αφήνω με αυτό.
Arrivederci!!!

Καλό κουπί...

2010-05-31T07:08:00.000-07:00

Γεια σε όλους! είμαι σε πολύ περίεργη φάση αυτές τις μέρες...ενώ όλα κυλούν επιεικώς θαυμάσια, έχω ένα πρωτόγνωρο και ανεξήγητο άγχος που δε μ' αφήνει να κοιμηθώ, να αναπνεύσω, να ηρεμήσω. Μέχρι και έρπη στα χείλη έχω βγάλει χάρη σ' αυτό το ηλίθιο συναίσθημα, που δεν έχει φανερή αιτία.
Να σας πω ότι μόλις γύρισα από ένα 10ήμερο επαγγελματικό ταξίδι με την Ούνα σε μια υπέροχη πόλη της Ευρώπης, όπου πέρασα εξαιρετικά και γνώρισα απίστευτο κόσμο. Δυστυχώς, δεν είχα πρόσβαση στο διαδίκτυο εκεί που ήμουν και γι' αυτό, έμεινα πίσω από το μπλόγκ μου/σας.
Με το που ήλθα, πήγα σε ένα βιωματικό εργαστήρι για το πως να χειρίζομαι το θυμό από όπου αγόρασα ένα Love game κι αμέσως μετά, σε διάλεξη για μια μελέτη περίπτωσης μια ψυχωτικής γυναίκας. Αυτό το τελευταίο ήταν εκπληκτικό. Πήγαμε στο μέρος όπου θα γινόταν η διάλεξη και το πρώτο πράγμα που μας ζητήθηκε να κάνουμε ήταν να βάλουμε στο πρόσωπο μάσκες, τις οποίες και κρατήσαμε για τις 2 ώρες που κράτησε όλο αυτό. Προτού αρχίσει η διάλεξη, ένας βιολινίστας μας έπαιξε τις Χίλιες Σιωπές-εξαιρετικά όμορφη εμπειρία να ακούς βιολί με τα μάτια κλειστά.
Κάτι που με σόκαρε αρκετά λίγο πριν φύγω για το ταξίδι μου, ήταν η αποκάλυψη της φίλης μου της Ρόζυ ότι είναι gay. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Μάλλον cool. Δεν με πολυεπηρέασε μιας και τα παίρνω χαλαρά κάτι τέτοια, μα πρώτη φορά έχω τέτοιο άτομο για φίλο. Είναι κι αυτή μια εμπειρία.
Κάτι άλλο όμορφο που έκανα πριν φύγω ήταν να πάω στο Living Library που διοργανώθηκε στη Λεμεσό. Μίλησα με τόσους πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, κατάφερα να καταρρίψω και ορισμένα από τα στερεότυπα μου.
Πεθύμησα να πάω σε μπαράκι που πήγα με Ριν και Τσίτσο πριν φύγω, ήταν τέλεια!
Άνοιξαν και 2-3 άλλα μέρη που θέλω να επισκεφτώ.
Χτες πήγαμε στα Ανθεστήρια και κάτσαμε σε καινούριο καφέ. Όμορφα!
Τα άλλα νέα είναι ότι η Τσας έχει υποβαθμιστεί από εκεί που την είχα και αυτό με ηρέμησε. Τώρα που δεν τη θεωρώ δικό μου άνθρωπο, ας λέει όσα ψέματα θέλει.
Ο Δύτης είναι ανεπανάληπτος. Σκόρδα να μην το ματιάσω. Μου είχε χίλιες εκπληξούλες με το που επέστρεψα. Κεράκια χάμω σε όλο το σπίτι και ροδοπέταλα, φαναράκια στο μπαλκόνι, ρομαντικό δείπνο με σούσι και κρασί σε παγονιέρα, μου πρόσφερε τριαντάφυλλα, είχε τα αγαπημένα μου γλυκά για επιδόρπιο και το κερασάκι στην τούρτα...μπαλόνια τεράστια στο υπνοδωμάτιο! χαχαχα!
Προτού το ξεχάσω, το Ματόκλαδο βρήκε φιλενάδα...το έμαθα πριν φύγω, σχεδόν εσκεμμένα...άραγε γιατί; και γιατί τώρα; Δε θα το ψάξω. Εξάλλου τον έχω δει και μετά απ' αυτό και μιλούσαμε μια χαρά. Ότι και να γίνει, πάντα θα υπάρχει μια συνταύτιση απόψεων και αμοιβαία συμπάθεια. Απλά ποτέ δε θα δούλευε ερωτικά.
Όπως έμαθα στην ψυχανάλυση, υπάρχουν δύο λόγοι που μπορεί να μας έλκει κάποιος. Ο πρώτος είναι ο ναρκισσιστικός...όταν ερωτευόμαστε κάποιον γιατί μας θυμίζει τον εαυτό μας. Αυτό ήταν το Ματόκλαδο. Και ο δεύτερος είναι ο ανακλητικός, όταν ερωτευόμαστε κάποιον γιατί παίζει το ρόλο του πατέρα ή της μητέρας που είχαμε ή θα θέλαμε να έχουμε. Αυτός είναι ο Δύτης. Με προσέχει σαν μικρό κοριτσάκι...κάτι που μου έλειψε πολύ. Και τον αγαπάω πάρα πάρα πολύ γι' αυτό.
Διαβάζω τη Χαραυγή. Το 4ο από τα βιβλία Twilight. Για να δούμε τι θα γίνει...
Δεν ξέρω πως γίνεται από τη μια να είμαι πολύ ήρεμη και από την άλλη, να αγχώνομαι τόσο για κάτι αδιευκρίνιστο...
Σαν τρικυμία που πάει να ξεσπάσει νιώθω...Γι' αυτό και μου εύχομαι Καλό κουπί...

Αυτές τις μέρες...

2010-05-10T06:51:00.000-07:00

...τρέχω...και με πίεσα να κάτσω να γράψω γιατί θα ξεχάσω τα περισσότερα από όσα έκανα και αυτό με χαλάει αφάνταστα. Όπως ένα σεμινάριο που έκανα γύρω στον Οκτώβρη και σπάω το μυαλό μου να θυμηθώ έστω και μια σκηνή απ' αυτό και με τίποτα δε μου έρχεται! Αυτά παθαίνεις όταν κάνεις χίλια πράγματα το λεπτό!
Λοιπόν, θα τα γράφω ανακατεμένα, όπως τα θυμάμαι τελοσπάντων. Διαβάζω τη Νέα Σελήνη. Εξακολουθώ να μην μπορώ να το αφήσω κάτω. Παρακολούθησα επιτέλους το Up. Excellent!!! Super! Πήγα στη θεατρική παράσταση Φήμες και Αποκαλύψεις Φίλων στη Λευκωσία! Απλά υπέροχο το δεύτερο, αρκετά καλό το πρώτο. Συναντήθηκα με μια ομάδα που γνώρισα σε ένα εργαστήρι που συμμετείχα, πήγα με κάποιους απ' αυτούς σε σέρβικο εστιατόριο. Τέλεια! Βγήκαμε με Δύτη, Σοκ και Ριν στη Λεμεσό. Βγήκαμε με φίλους του Δύτη για φαγητό σε ένα ιταλικό που μ' αρέσει. Βγήκα για φαγητό με την Ομάδα Εθελοντών. Βγήκα για καφέ με μια ομάδα που προσπαθούμε να οργανώσουμε τώρα στην πόλη μου. Θα σας πω αργότερα για τι πρόκειται. Πήγα στο Henri Toulouse Lautrec, στο Juan Miro, στον Τσαρούχη, στο Street Festival της Λεμεσού αλλά και σ' αυτό της Οδού Θησέως, στην έκθεση γελοιογραφίας του ΠΙΝ, στο Λεβέντειο Μουσείο. Βγήκαμε με φίλους Λευκωσία και πήγαμε στο Στέκι της Λωξάντρας και μετά Occhio. Πήγαμε στο Φαράγγι του Άβακα και στον Πωμό για ψαρομεζέδες. Παίξαμε 2-3 φορές Eurogames με Ρόζι (τρενάκια κυρίως). Είχα μια τεράστια επαγγελματική επιτυχία, που με χαροποίησε αφάνταστα! Απέκτησα μια καινούρια στενή φίλη, την Αγάπη. Την έχω ξαναναφέρει, απλά τώρα είμαστε πιο κοντά από ποτέ και πολύ το χαίρομαι. Μου έχει λείψει η αθωότητα στη ζωή μου. Κάνουμε εντατικές πρόβες για τη θεατρική παράσταση. Θέλω επειγόντως πρόβες για την κιθάρα!
Ευχηθείτε μου καλή τύχη, θα τη χρειαστώ, θα σας πω μετά που. Σας το ορκίζομαι πως σας διαβάζω ανελλιπώς. Απλά δεν έχω χρόνο να σχολιάσω. Μου λείπετε!!!

Συνέχεια επεισοδίου...

2010-04-20T04:15:00.000-07:00

Κυριακή του Θωμά: Ξυπνήσαμε το πρωί με Δύτη και πήγαμε στο λιμάνι όπου μια φίλη έπαιζε λαούτο σε μια πολιτιστική εκδήλωση। Βρέθηκα να χορεύω με άλλες φίλες μου με ένα τσούρμο τουριστών καλαματιανό। Ήταν τέλεια! Μετά για καφέ δίπλα στη θάλασσα। Έπειτα, πήγαμε και πάλι στο रयांस με Κος και Ριν। Ωραία ήτανε। Μετά εγώ πήγα στο Φεστιβάλ ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν σπίτι। Τη νύχτα βγήκαμε με Δύτη, Ρόζι και Ντόλαρ για επιτραπέζια।
Δευτέρα: बेक तो स्कूल! Πίσω στο χορό και στο γυμναστήριο। Ήμουν πολύ τέζα για να βγω και έτσι απλά συναντήθηκα με το Δύτη।
Τρίτη: Όμορφες στιγμές στο Θεατρικό Παιχνίδι। Στις ३ τα ξημερώματα όμως πηγαίνω άρον άρον στις Πρώτες Βοήθειες για κάτι που ευτυχώς περνάει σιγά σιγά।
Τετάρτη: Πηγαίνουμε να παρακολουθήσουμε το अबाउट इल्ली με Δύτη, Κος, Ριν και Ρόζι।Ώραίο ήτανε। Πιο ερωτευμένοι από ποτέ με το Δύτη...
Πέμπτη: Πηγαίνουμε με Δύτη να παρακολουθήσουμε το मेडल ऑफ़ होनौर। Περνάμε πολύ καλά। Νιώθω υπέροχα!
Παρασκευή: Έκανα κάτι πολύ διασκεδαστικό το μεσημέρι αλλά επειδή ήλθα σε επαφή με πάρα πολύ κόσμο, προτιμώ να μην το αναφέρω μπας και με αναγνωρίσει κανένας। Τη νύχτα, έχουμε τα εγκαίνια της φωτογραφικής Έκθεσης- περνάμε πολύ καλά। Μετά βγαίνω επιτέλους με τις κολλητές (Τσίτσο, Τσας, Ριν)। Πάνε μήνες...Περνάμε πολύ ωραία।
Σάββατο: Είναι η σειρά μου να ανοίξω την έκθεση। Αρχίζω να συνδέομαι με τα παιδιά του Ομίλου και το χαίρομαι। Πηγαίνω σε μια διάλεξη για το διαδίκτυο। Μετά για καφέ με Δύτη και ύστερα για περπάτημα με τις κολλητές σε πανέμορφη παραλιακή τοποθεσία। Σούπερ। Τη νύχτα, βγαίνουμε σε Ιταλικό με Κος, Ριν, Δύτη, Τσίτσο,Τσας και Ούνα। Μετά σε κλαμπ। Έρχεται ο Κρα-τα ξαναβρίσκει με Τσας। Απίστευτο! Έρχεται και ο Κάιτ-πολύ άβολη φάση αφού πια δε μιλάνε με μωρό।
Κυριακή: Μένουμε ως επί το πλείστον σπίτι। Το απόγευμα πάμε για φαί με μωρό και μετά για μπιρίμπα με Κος και Ριν।
Δευτέρα: Βγαίνουμε σε καφέ με τη γνωστή πια παρέα της Δευτέρας। Έρχεται και ο Δύτης με τον Ντόλαρ και τον Κρα। Πολύ άβολη φάση και πάλι με τον Κάιτ। Κατά τ' άλλα περνάω θαύμα!

Υ।Γ। Αυτές τις μέρες έχω πωρωθεί με το Λυκόφως। Έχω πάρει και τα ४ βιβλία της σειράς। Ανυπομονώ!!!
Γίνονται τόσα πολλά αυτές τις μέρες και ο λόγος που τα γράφω είναι για να μην τα ξεχνάω।
Έχω ξετρελλαθεί με το Alors on Dance!

Εν συντομία...

2010-04-10T23:55:00.001-07:00

Επειδή όσοι με διαβάζουν τακτικά με τα επόμενα, θα πάθουν ελαφρά εγκεφαλικά, θα σας τα γράψω εντελώς επιγραμματικά για να τελειώνουμε।

Μεγάλη Τετάρτη: Πάω κλαμπ με Ριν, Ούνα, Κος। Ριν και Κος είναι ξανά μαζί και επισήμως! Και πέρα από τους διάφορους φίλους που συναντώ, βρίσκω και το Δύτη। Μ' αγκαλιάζει एंड आईटी फील्स जुस्त राईट! Απ' εκείνη τη νύχτα, είμαστε μαζί...Μη ρωτάτε τίποτα, απλά να ξέρετε πώς είμαι πολύ ευτυχισμένη και τον αγαπώ-επιτέλους-πολύ!
Μεγάλη Πέμπτη: Πάω στην πρωτεύουσα, βρίσκομαι με κολλητούς। Ριν, Κος, Τσας, Ντι, Γκόλντι, Μανάρα। Πάμε για φαγητό και μετά για καφέ। Μου έχουν λείψει। Μετά παίρνω μόνη τα πόδια μου να βρω την έκθεση του जूँ मिर्रो। Μετά από १ ώρα ψάξιμο μέσα στην Παλιά Λευκωσία, την ανακαλύπτω μα είναι κλειστή। Δεν πειράζει...έχω λατρέψει τον περίπατο। Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΑ! Νύχτα επιστρέφω στο σπίτι। Βγαίνω για κλαμπάκι με Κάιτ, Ρόζι και ένα άλλο παιδί। Ο Δύτης βρίσκεται στο ίδιο κλαμπ σε άλλη παρέα। Σκέφτομαι πως θα με αγνοήσει μιας και είμαι με τον Κάιτ, με τον οποίο δε μιλά। Δεν το κάνει। Έρχεται και μας χαιρετάει όλους। Για ακόμα μια φορά, νιώθω πως μ' αγαπά πολύ και απλά τόσο καιρό φορούσα αλεξίσφαιρο στην αγάπη।
Μεγάλη Παρασκευή: Την παιρνώ ως επι το πλείστον με το Δύτη. Επισκεπτόμαστε με Ριν μια πρόσφατα χωρισμένη φίλη και της παίρνουμε το δώρο των γενεθλίων της।
Μεγάλο Σάββατο: Πάμε για καφέ με παιδιά από το Θέατρο και όχι μόνο। Περνάμε τέλεια, ως συνήθως। Μετά τον Καλό Λόγο, σπίτι του Δύτη। Έχουμε βάλει τα καλά μας μα δεν έχουμε όρεξη να ξεμυτίσουμε απ' εκεί। Πίνουμε το κρασάκι μας, τρώμε φλαούνες και τσουρέκια και γιορτάζουμε μόνοι। Καλύτερα από ποτέ!
Κυριακή του Πάσχα: Βαριέμαι να μιλήσω για τη μέρα। Τη νύχτα πάμε για καφέ που πάει καιρός να πάω με Δύτη। Με εκπλήσσει το πόσο καλά περνάμε μόνοι। Απίστευτο। Εγώ νόμιζα άλλα...πώς το βαριέμαι, πως δε γελάμε μαζί, πως δεν επικοινωνούμε। Και όμως...
Δευτέρα του Πάσχα: Μέρα χωρίς ουσία।
Τρίτη του Πάσχα: Πάω για περίπατο στην παραλία। Έχω αρχίσει να εθίζομαι στην καλλιτεχνική φωτογραφία। Παίζουμε ένα παιχνίδι θησαυρού με το Δύτη। Δεν του λέω που είμαι και ψάχνει σε όλη την πόλη να με βρει...Τα καταφέρνει। Πάω για πρόβα στο θέατρο, κουράστηκα। Μετά σε υποκοσμιακό μπαράκι με ζωντανή μουσική με τα παιδιά του Θεάτρου, τη Ρόζι και πιο μετά το Δύτη। Απίθανες συζητήσεις με κάποιες κοπέλες της παρέας। Το διασκέδασα। Επιστρέφοντας στο σπίτι, βρίσκουμε ένα σκυλάκι στα σκαλιά। Πολύ βασανισμένο। Απ' εκείνη τη μέρα είναι δικός μας, ο Ρόμπυ! Μάλλον θα το χαρίσουμε στην Ούνα, αλλά για την ώρα είναι στο διαμέρισμα του Δύτη।
Τετάρτη: Το απόγευμα πάμε για Κινέζικα με το μωρό। Έπειτα, πάω στο Φωτογραφικό Όμιλο όπου γίνεται παρουσίαση της δουλειάς του φωτογράφου, हेनरी कार्तिएर ब्रेस्सों। Ξετρελλαίνομαι!!! Θαυμάσια πράγματα। Μπαίνω όλο και πιο βαθιά στον κόσμο της φωτογραφίας। Πιο μετά, πάμε με μωρό σε ένα υπέροχο καφέ। Περνάω τέλεια!
Πέμπτη: Απλά ουάο! Πήγαμε με μωρό σε ένα σούπερ εστιατόριο στην Επισκοπή। Το συστήνω ανεπιφύλακτα। Λέγεται Ryaनस και έχει διακόσμηση μπυραρίας। Το φαγητό του ήταν απόλαυση για τον ουρανίσκο και η θέα στην αλυκή της Λεμεσού ήταν όλα τα λεφτά! Μετά, πάμε με το μωρό σε καφέ στη Λεμεσό।
Παρασκευή: Πάμε για φαγητό με το μωρό και μετά μας επισκέπτεται η Ούνα να δει το Ρόμπυ। Πάμε για ψώνια, κυρίως για το Ρόμπυ και μετά εγώ φεύγω για Λεμεσό। Επιστρέφω και πάω σε ρεμπετάδικο με παιδιά από το Θέατρο και όχι μόνο। Χορεύουμε μέχρι τελικής πτώσεως! Μετά, πάω σε κλαμπ με Μιτς και άλλους της παρέας και έρχεται ο Δύτης। Επιτέλους, τον παρουσιάζω και επίσημα σαν τον बफ μου। Ο Μιτς δείχνει να χαίρεται και είμαι σίγουρη πως έχει πέσει τηλεφώνημα εν το μέσο της νυχτίς στο Ματόκλαδο να του προλάβει τα νέα। Τι να κάνουμε, φίλε; Έπαιξες και έχασες! Ή μάλλον δεν έπαιξες! Του αφιερώνω από τα βάθη της καρδιάς μου το Σφύριξα και Έληξες...Οι παρατάσεις που είχε πάρει ήταν τεράστιες αλλά όλο και εγκατέλειπε...ε, τώρα τον εγκατέλειψα εγώ!
Σάββατο πρωί। Πάω στο πρώτο μάθημα Αγγειοπλαστικής με Αγάπη και μια άλλη κοπέλα από το θέατρο। Ενθουσιάζομαι με τη θεωρία αλλά δε χρησιμοποιούμε τροχό για την ώρα και απογοητεύομαι। Λατρεύω την αίσθηση του πηλού καθώς γυρίζει μέσα στα χέρια μου। Την επόμενη φορά...Απόγευμα πάμε με Αγάπη, Φιλόσοφερ και μια πολύ καλή μου φίλη σε σεμινάριο για Συναισθηματική Νοημοσύνη। Εξαιρετικό। Φεύγουμε με μωρό και πάμε στο ओपनिंग पार्टी του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Λεμεσό, στο Ζάππειον। Είμαι εθελόντρια εκεί। Περνάμε ωραία και γνωρίζω νέο κόσμο। Μ' αρέσει। Μετά, πάμε στο ७ सीस που παίζει τέλεια μουσική και χορεύουμε! Στη συνέχεια βγαίνει στη σκηνή ένα τέλειο συγκρότημα, δε συγκράτησα όνομα, με υπέροχες φωνές। Θα ήθελα να μείνω περισσότερο μα ήμουν πολύ κουρασμένη...

Ξέρω, σας έχω τρελλάνει...Μακάρι να περνάτε κι εσείς το ίδιο και περισσότερο καλά! Σας στέλνω πολλά φιλιά και να ξέρετε πως είστε σημαντικοί για μένα και ότι υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως είστε οι μόνοι που με ξέρετε τόσο καλά...και μόνο που με διαβάζετε, παίρνω τη θετική σας ενέργεια! Σας ευχαριστώ!

Πασχαλινά νέα!

2010-03-31T12:26:00.000-07:00

Το Σάββατο πήγαμε στο καινούριο πανέμορφο καφέ που ανακαλύψαμε πρόσφατα με υπέροχη παρέα! Ούνα και ένας φίλος της, Τσίτσο, Ριν, Ρόζυ।Γελούσαμε μέχρι δακρύων...Μετά πήγαμε κλαμπ, δεν ξετρελλάθηκα। Τελευταία, για να περάσω καλά σε κλαμπ, πρέπει να υπάρχουν κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις και δεν τήρούνταν όλες τουλάχιστον εκείνη τη βραδιά।
Κυριακούλα απογευματάκι για καφέ με Ούνα και ένα φίλο της...είδα κι άλλους φίλους। Όμορφα। Νύχτα πήγαμε για μπιρίμπα με Ριν,Τσίτσο και την ξαδέλφη της। Γουστάρω...
Δευτέρα, πρώτη μέρα καλλωπισμού। Πήγα για πεντικιούρ, μετά Λεμεσό και τη νύχτα σε καφέ με έντεχνο τραγούδι,μεγάλη παρέα। Ανακαλύπτω τελευταία ωραίες αντρικές φάτσες που μ' αρέσουν...Καλή εξέλιξη...είχε καιρό να ασχοληθώ με το άθλημα।
Τρίτη,δεύτερη μέρα καλλωπισμού: πήγα για βάψιμο μαλλιών, αισθητικό και μανικιούρ। Χθες ήταν τα γενέθλια της Τάτις και πήγαμε σπίτι της να τα γιορτάσουμε। Κλείσαμε εισιτήρια και ξενοδοχεία για Μύκονο και Πάρο! Σούπερρρρρρρρρ!!!
Τετάρτη: τρίτη μέρα καλλωπισμού και χιλιάδων υποχρεώσεων। Πήγα για λέιζερ, πλήρωσα τα τηλέφωνα,το διαδίκτυο,το ρεύμα, το ενοίκιο, πήγα ταχυδρομείο, απέστειλα ένα πακέτο, τράπεζα (και όποιος πήγε σήμερα ξέρει τι τράβηξα!!!)। Μόνο το νερό δεν πρόλαβα να πληρώσω। Πήγα αργοπορημένα... Ε τι να κάνουμε; Ας αφήσουμε κάτι και για μετά τις γιορτές। Απογευματάκι, πάλι τεράστια παρέα σε όμορφο καφέ,μετά συνάντηση Φωτογραφικού Ομίλου। Η Ριν έχει βγει με Κος και θα πάμε να τους βρούμε με Ούνα। Έπαιξα και λίγη κιθαρούλα σήμερα...
Θέλω κι άλλα όμορφα!

Άσε τη ζωή να σε εκπλήξει...

2010-03-27T01:02:00.000-07:00

Και ναιιιιιιιιιιιιι!!!λύπαμαι που θα το παραδεχτώ μπροστά σε τόσους μη-εκπαιδευτικούς, αλλά πολύ χαίρομαι που άρχισαν επιτέλους οι διακοπές μου! Χρειάζομαι επαναφόρτιση μπαταριών!!!
Με τόσα πράγματα που έχω καταπιαστεί, πώς να μου μείνει ενέργεια; (Όχι πως δεν το απολαμβάνω!) Μια από τις πιο όμορφες δραστηριότητες που ασχολούμαι αυτόν τον καιρό είναι το διάβασμα του τέταρτου βιβλίου από το Χόρχε Μπουκάι, το Βασίσου πάνω μου. Εξαιρετικό! Και όπως και με τα υπόλοιπα που διάβασα απ' αυτόν, σας το συστήνω με χίλια! Το κύριο μήνυμα του είναι να δώσουμε μια ευκαιρία στην τύχη...και αυτό προσπαθώ να κάνω τελευταία. Γιατί έχω μάθει πια ότι κάτι που το προσπαθείς πολύ, μπορεί και να μην είναι meant to be...Γιατί μπορεί και να είσαι προορισμένος για καλύτερα...Το βιβλίο είναι διδακτικό μυθιστόρημα με μηνύματα του στυλ "Άσε τη ζωή να σε εκπλήξει...", κάτι που με βρίσκει πολύ σύμφωνη , ίσως και γιατί με έχει βρει σε πολύ μπουχτισμένη φάση για διάφορα πράγματα. Ίσως να είναι καιρός να αφήσω τη ζωή να κυλήσει για λίγο, να δούμε που θα με βγάλει. Τα ίδια μάθαινα και πέρσι σε κάποια σεμινάρια που πήγαινα για ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ...μας είχαν πει θυμάμαι πως η ζωή είναι σαν ένα ποτάμι και αν αφεθούμε θα μας οδηγήσει στην ευτυχία, αν νιώθουμε ότι αγωνιζόμαστε πολύ για κάτι και δε μας βγαίνει, μάλλον πάμε με την αντίθετη φορά του ποταμού...κάπου θα πρέπει να σας το είχα ξαναναφέρει.
Χθες τέλειωσα το αυγό του στρουθοκάμηλου μου. Το έφτιαξα σαν ουρανό με τ' άστρα. Ωραίο βγήκε, αν και δε με χαρακτηρίζει η τελειομανία. Περισσότερο σε παιδικότητα φέρνει το κάθε πράγμα που φτιάχνω στη Χειροτεχνία και την Τέχνη και όμως το προτιμώ. Είναι πιο free style. Η τελειότητα με αγχώνει για κάποιο λόγο στο οτιδήποτε...ίσως γιατί όταν υπάρχει, με βάζει ψυχολογικά σε ένα γυάλινο κουτί, μέσα από το οποίο δεν μπορώ να κινηθώ, μήπως και χαλάσει κάτι. Και δεν το θέλω αυτό, εγώ θέλω να είμαι ελεύθερη!
Πρέπει να μάθω και τα λόγια μου για τα παιδικά θεατράκια που θα ανεβάσουμε με την ομάδα του Θεάτρου μου. Πρέπει να είμαι έτοιμη για την πρόβα τζενεράλε!
Την Πέμπτη πήγα στο Θέατρο Ένα, στη Λεμεσό, με τη Ριν και την Ούνα και παρακολουθήσαμε το Blackbird. Πολύ καλό...και πολύ εναλλακτικός ο χώρος του Θεάτρου Ένα, πρώτη φορά πήγαινα σ' αυτό...μ' άρεσε.
Το πρωί είχα πάει για καφέ με την Τάτι. Συζητούσαμε για το γάμο της, που θα γίνει του χρόνου το καλοκαίρι. Έχω την αίσθηση πως θα τον απολαύσω περισσότερο απ' αυτόν της Ντι, ακριβώς επειδή δε θα έχω τόσες ευθύνες!!!
Μετά πήγα σε άλλο-τέλειο-καφέ με Ριν και Τσίτσο και φάγαμε. Η Τσίτσο για πρώτη φορά άνοιξε την καρδιά της και μας μίλησε για τη μελαγχολία που νιώθει τελευταία εξαιτίας της μοναξιάς. Της λείπει ο έρωτας. Μακάρι να ζήσει σύντομα αυτό που θα την κάνει ευτυχισμένη ότι κι αν είναι αυτό.
Για απόψε δεν έχω πολλά πλάνα, εκτός ότι θα πάμε για κλάμπιγκ για τα γενέθλια μιας φίλης. Θα βάλω ένα πρόγραμμα για το τι θα κάνω αυτές τις μέρες, γιατί δυστυχώς έχω αφήσει κάποιες εκρεμμότητες της δουλειάς αδιεκπαιρέωτες! Όμως θα συνδυάζω δουλειά με διασκέδαση και θα τα βγάλω πέρα! Έχω να κάνω και εξάσκηση στην κιθάρα! Σούπερ!
Καλές διακοπές!!!

Αποκάλυψη τώρα...

2010-03-24T23:53:00.000-07:00

Το ΣΚ που πέρασε ήταν απλά φανταστικό. Δυστυχώς, όμως, δεν μπορώ να σας αναφέρω τι ακριβώς έκανα γιατί εκεί που παραστάθηκα, ανακάλυψα τουλάχιστον 2 από σας τους φίλους μου bloggers (επιβεβαιωμένο) και επειδή ακόμα δεν είμαι έτοιμη να σας αποκαλύψω κι εγώ τον εαυτό μου, θα αφήσω αυτές τις μέρες που πέρασαν χωρίς περιγραφή. Σημασία έχει ότι πέρασα απίθανα, γνώρισα απίστευτο κόσμο και έμαθα πολλά όμορφα πράγματα. Έκπληξη μου έχει προκαλέσει που γνώρισα τόσους ανθρώπους που βρίσκονται στα ίδια μήκη κύματος με μένα...και το πιο όμορφο απ' όλα, γνώρισα ανθρώπους που δείχνουν την τρυφερότητά τους με αγκαλιές, ακόμα κι αν σε ξέρουν πολύ λίγο. Εγώ είμαι εντελώς τέτοιος άνθρωπος μα δυστυχώς στα περιβάλλοντα που βρέθηκα το τελευταίο διάστημα, αναγκάστηκα να βάλω φρένο σε αυτές μου τις τάσεις, γιατί οι άλλοι με έβλεπαν περίεργα και κατά συνέπεια δε μου το έβγαζαν κιόλας να τους αγκαλιάσω.
Ψες στη Χειροτεχνία, βάφαμε αυγά στρουθοκαμήλου. Ήταν σούπερ ουάο! Δεν τα τέλειωσα, γι' αυτό θα πάω να συνεχίσω την Παρασκευή.
Πήγα και στην πρώτη συνάντηση του φωτογραφικού ομίλου της πόλης μου, με τον Κάιτ, τη Ρόζι και την Ούνα...γνώρισα νέους ανθρώπους, που δεν ξέρω που κρύβονταν τόσο καιρό...πραγματικά! Τέλεια τα σχέδια του ομίλου για το άμεσο μέλλον. Ενθουσιάζομαι!!!
Η Ριν είχε μια συνάντηση με το Σοκ (πρώην). Ελπίζω με όλη μου την καρδιά να ξανασμίξουν και όλα να πάνε καλά αυτή τη φορά!
Προχθές φάγαμε στην Τάτι. Όμορφα όπως πάντα με ανθρώπους που αγαπάς!!!
Σας αφήνω, θα πάω στην παρέλαση να δω τα μωράκια μου!
Φιλιά!

Θα 'θελα να 'ταν αλλιώς...

2010-03-17T13:57:00.000-07:00

Κάνω πολύ παράξενες σκέψεις τις τελευταίες μέρες...και Κύριε των δυνάμεων, με πιάνω να μου λείπει ο Δύτης...ή τελοσπάντων η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, όσο σάπιο κι αν είναι αυτό. Φυσικά τώρα η ανάμνηση του σάπιου έχει εξατμιστεί σε μεγάλο βαθμό και μάλλον ωραιοποιώ καταστάσεις στο μυαλό μου γιατί ξέρω πως όταν έφευγα απ' αυτή την παρωδία, ορκιζόμουν με μανία ότι χίλιες φορές να είσαι μόνος και έρημος, παρά με άλλον και τόσο κενός και δυστυχισμένος.
Τα ξέρω...τα ξέρω όλα αυτά. Όμως πολύ θα ήθελα να λειτουργούσε το παραμύθι. Να ήταν πραγματικά ερωτευμένος μαζί μου ο Δύτης, να επικοινωνούσαμε λίγο περισσότερο, να τον έβρισκα ενδιαφέρων. Και τότε όλα θα ήταν τέλεια. Ζητάω πολλά;
Όλα τα υπόλοιπα της σχέσης ήταν σούπερ. Αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά όταν δεν έχεις τα βασικά. Όχι όμως κι ασήμαντα. Αυτά μου λείπουν τώρα.
Μου λείπει το σπίτι του, που ένιωθα τόσο οικεία εκεί...που ήταν πάντα τόσο καθαρά όλα, μιας και είχε μανία με την καθαριότητα. Μου λείπουν τα μηνύματα που μου έστελνε, κι ας με εκνεύριζε η συχνότητα τους. Να νιώθεις ότι υπάρχει κάποιος που σε σκέφτεται. Μου λείπει και το σεξ μαζί του. Ήταν πάντα ωραία.
Και ναι, μου λείπουν και εκείνες οι 2-3 αληθινές στιγμές που ζήσαμε μαζί, όταν γελούσε-πράγμα σπάνιο. Και εκείνες οι στιγμές ήταν οι μόνες που τον αγαπούσα. Ήταν πραγματικά αυτός και όχι η πόζα. Και ήθελα να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να τον κρατήσω εκεί. Δυστυχώς όμως κρατούσαν πολύ λίγο...κάποια λεπτά.
Μου λείπουν οι εκπληξούλες του, η φροντίδα του, οι ρομαντικοί περίπατοι, το άγγιγμα του...κι ας ξέρω πως ήταν όλα ψέματα. Δε γινόταν να είναι και λίγο αλήθεια; Λίγο...τόσο δα.
Με πείραξε πολύ που αντιλήφθηκα ότι ήταν όλα μια μπλόφα. Όχι τόσο γιατί ήμουν ολοκληρωτικά εγώ εκεί, εσείς ξέρετε καλύτερα απ' τον καθένα, πόσο αλλού υπήρξα. Ήθελα όμως να αφεθώ στο όνειρο (το ένστικτό μου μου έλεγε σωστά όχι). Να αφήσω μια φορά και κάποιον να με προσέχει...Έλα όμως που εκείνος δεν μπορούσε...επειδή απλούστατα δεν ένιωθε, κι ας τα έκανε όλα τέλεια...τυποποιημένα. Και ούτε να του θυμώσω δεν μπορώ. Δεν μπορώ καν να συνεννοηθώ μαζί του. Είναι τόσο ακρωτηριασμένος συναισθηματικά που δεν ξέρω αν θα μπορέσει ποτέ να αισθανθεί οτιδήποτε.
Και νιώθω τύψεις που κάνω παρέα με τον Κάιτ κι όλα αυτά...μα αυτός δεν αισθάνεται τίποτα. Ούτε για το φίλο του, ούτε για μένα. Είναι ήδη αλλού. Όχι πως δεν το ήξερα. Ήμουνα σίγουρη ότι σύντομα θα έβρισκε αντικαταστάτρια. Ήμουν απλά το μέσο για να ολοκληρώσει την εικόνα που έπλαθε για τον εαυτό του. Αφού δεν κράτησα, σύντομα πήρε τη θέση μου άλλη. Πολύ απλά. Το ίδιο και για τον Κάιτ.
Απορώ αν θα κάνω ποτέ μια υγιή σχέση. Χωρίς πολλές αγωνίες, τρεχάματα και αμφιβολίες, όπως με το Ματόκλαδο, που σημειωτέον δεν του μιλάω και νομίζει πως κάνω κόλπα. Δεν κάνω...Απλά έχω κουραστεί. Θέλω κάτι ήρεμο πια.
Θέλω μια σχέση όπως αυτή με το Δύτη αλλά σε αληθινές βάσεις. Γίνεται;

News of the week
Προχθές βγήκαμε μεγάλη παρέα σε καφέ με ζωντανό έντεχνο. Καιρό είχε να βγω και το πεθύμησα. Όλη τη νύχτα μιλούσαμε με Κάιτ. Πολύ ενδιαφέρων τύπος αυτός ο φίλος μου. Τώρα το γνωρίζω καλύτερα...κι ας τον ξέρω πάνω από 12-13 χρόνια, κι ας περάσαμε διάφορα μαζί. Με ένα περίεργο τρόπο οι ζωές μας πάντα συναντιούνται. Και το κερασάκι στην τούρτα; Από κολλητός του Δύτη, έχει γίνει κολλητός του Ματόκλαδου. Μάλλον ακολουθούμε κοινές πορείες. Χι...
Σήμερα πήγαμε Θέατρο. Είδαμε το Σεξουαλικές Νευρώσεις των Γονιών μας. Πολύ περίεργο έργο...και σαν θέμα και σαν σκηνοθεσία. Δεν ξέρω αν μ' άρεσε. Είναι ακόμα πολύ φρέσκο. Χρειάζομαι να το επεξεργαστώ.
Το Σάββατο είχα πάει στη Λευκωσία στα γενέθλια του κουμπάρου μου. Μαγειρεύαμε η Ντι, ο Γκόλντι κι εγώ όλο το απόγευμα. Ενθουσιάστηκα. Σαν τραπέζι όμως δε μου άρεσε καθόλου. Πολλή ξενερωτίλα. Λες και πας κάπου μόνο για να φας.

Σας αφήνω. Κάποιος να με προσέχει, pls...και να μ' αγαπάει...

i would steal a whole orchestra 4u...

2010-03-12T23:33:00.000-08:00

Αυτή τη βδομάδα I was quite ευσυγκίνητη για κάποιο λόγο. Για μικρά πράγματα. Γιατί για τα σοβαρά ποτέ δεν κλαίω.

Ας πούμε, έκλαψα όταν στο How I met your mother, χώρισε η Ρόμπιν με τον Ted. Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Για όσους δεν το έχουν δει, αξίζει να το περιγράψω: Ενώ συμφωνούσαν ότι αγαπιούνταν πολύ, κατάλαβαν πως τα όνειρα τους ήταν πολύ διαφορετικά και άρα οι δρόμοι τους θα έπρεπε να χωρίσουν. Κι επειδή στο πρώτο τους ραντεβού ο Ted είχε κλέψει ένα κόρνο από το εστιατόριο στο οποίο είχαν πάει για δείπνο, απλά για να της το χαρίσει, σκέφτηκαν πως ήλθε ο καιρός να επιστρέψουν το κόρνο εκεί που το βρήκαν. Και ακολουθεί ο διάλογος που έκανε τα δάκρυα μου να κυλούν σαν ποτάμι:

Robin: Oh, and you stole the corno for me...

Ted: I would steal a whole orchestra 4u...

Εντάξει, σας είπα πως έκλαιγα με το τίποτα!

Και χτες πάλι άρχισα να κλαίω μέσα στην τάξη κιόλας που έκανα μάθημα. Και ο λόγος; Επειδή είχα βάλει τους 10χρονους μαθητές μου να σκεφτούν 2-3 πράγματα που τους κάνουν ευτυχισμένους και κανείς απ' αυτούς δεν έλεγε υλικά αγαθά αλλά αγαπημένα του πρόσωπα και όλοι ανέφεραν πως κι εγώ τους κάνω πολύ ευτυχισμένους. Δεν είναι τέλειο; Ευτυχώς που καταφέρνω να κάνω και κάποιους να χαμογελούν. Πώς να μην κλάψω; Και χθες μου είχαν μια υπέροχη έκπληξη. Προτού χτυπήσει το κουδούνι για μάθημα, 2 μαθήτριες μου ήλθαν και με βρήκαν και μου είπαν όταν πάω στην τάξη, να ακολουθήσω το δρόμο της Άνοιξης. Πάω κι εγώ και βρίσκω άδεια την τάξη και άφαντους τους μαθητές μου. Στο πάτωμα δε, υπήρχε ένα μονοπάτι από ροδοπέταλα. Προχωρώ και βλέπω κάπου σχηματισμένη μια καρδιά και δίπλα μια χαμογελαστή φατσούλα από πέταλα διαφόρων λουλουδιών. Και ξαφνικά πετάγονται πίσω από την έδρα όλα τα παιδάκια μου κρατώντας μαργαρίτες και ανθισμένα κλαδιά αμυγδαλιάς και αρχίζουν να μου τραγουδούν ένα αυτοσχέδιο τραγούδι για την άνοιξη και μετά το Όνειρο ζω του Χατζηγιάννη που τους το έχω αφιερώσει πιο παλιά. Και μετά κάνουμε όλοι μια τεράστια αγκαλιά και παίρνω και δίνω φιλάκια από 12 μικρές τέλειες φατσούλες! Πώς να μη ζω στο όνειρο με τόση αγάπη;

Σκέφτομαι μια απ' αυτές τις μέρες να τους πάρω την κιθάρα μου στο σχολείο να τους παίξω κάτι τώρα που έμαθα λιγάκι. Βασικά τελευταία θέλω όλο και πιο πολύ να είμαι με τα μωρά μου...είναι άδολα, αθώα και πάντα με αγάπη κάνουν ότι κάνουν...ακόμη και τις αταξίες τους δεν μπορείς να μην τις συγχωρέσεις, ακριβώς γιατί είναι παιδικές. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους μεγάλους.

Χθες πήγα για καφέ με μια φίλη που γνωριστήκαμε πέρσι στους Λάτιν χορούς και φέτος πάμε Θέατρο μαζί. Ας την ονομάσουμε Ούνα. Μου βγαίνει εύκολα να κάνω παρέα μαζί της. Νομίζω βρήκα ένα άτομο να μιλώ για πιο κουλτουριάρικα πράγματα. Μετά πήγαμε για κλαμπιγκ με Τσίτσο και Ρόζι. Είχα πάρα πολλή όρεξη να χορέψω και έτσι δε με επηρέασε καθόλου το γεγονός ότι ήμασταν μόνες στο κλαμπ (κυριολεκτικά!). Οι bartenders ήταν περισσότεροι από μας, τ' ορκίζομαι! Είχε και τα τυχερά της η υπόθεση μιας και μας κέρασαν 4-5 σφηνάκια (εκ των οποίων το ένα ήταν τεκίλα παρακαλώ!) και αν προσθέσεις και τα 2 ποτά που ήπια, καταλαβαίνεις πως είχα φτάσει ελαφρώς στο κέφι. Αν και δεν το χρειαζόμουνα...τελευταία, εκτός από τα κλάματα, ξεκαρδίζομαι και ολημερίς από τα γέλια.

Νιώθω ξανά ζωντανή! Είναι τέλειο!

planning and having fun!

2010-03-08T07:12:00.000-08:00

Έχω πολλά όμορφα νεάκια αυτές τις μέρες...Πρώτα απ' όλα, πήγα για πρώτη φορά στην Πλατφόρμα Σύγχρονου χορού το Σάββατο και κατενθουσιάστηκα! Υπέροχες παραστάσεις...λατρεύω το σύγχρονο χορό! και όλες οι ιστορίες απίθανες! Αν ήταν πιο κοντά, θα πήγαινα και τις 3 μέρες, πραγματικά!
Το άλλο καλό νεάκι είναι ότι έκλεισα τα εισιτήρια για Βερολίνο τον Αύγουστο. Και τώρα παίζει πολύ έντονα να πάω και ένα 4ήμερο Βρυξέλλες τέλη Ιουνίου. Wish me luck σε αυτό! Και φυσικά, υπάρχουν ακόμα τα πλάνα για Μύκονο και Πάρο με τις κολλητές τον Ιούλη. Και τώρα που μπήκα στο mood των ταξιδιών, τίποτα δε με σταματά! Αφού ήδη σκέφτομαι να κλείσω κάπου και για τα Χριστούγεννα. Έχω πάρει φόρα, I know!
Πήγα στην παράσταση "Σωτηρία με λένε", την περασμένη βδομάδα. Αξιοθαύμαστο έργο. Ένα από τα καλύτερα που είδα τον τελευταίο καιρό. Από μένα 5 αστεράκια για Πόπη Αβραάμ. Καταπληκτική ερμηνεία.
Πήγα με τα παιδάκια μου για bowling και pizza την περασμένη Κυριακή. Ήταν φαντασμαγορικά. Πήγαμε και για επιτραπέζια με φίλες. Όμορφα ήτανε.
Με τη Ριν είμαστε καλύτερα από ποτέ. Κάναμε φοβερές γουρουνιές το Σάββατο. Ξετινάξαμε σε διάστημα λίγων λεπτών δύο κρέπες η καθεμιά και παγωτό καραμέλα!!!
Βγαίνω με φίλους που νιώθω οικεία αυτόν τον καιρό. Βαριέμαι τις νέες παρέες. Χρειάζομαι ασφάλεια.
Να ζήσουμε σήμερα, girls! Να μας χαίρεστε, boys!

karma chameleon

2010-02-24T06:32:00.000-08:00

Άκουγα αυτό το τραγουδάκι το πρωί πηγαίνοντας σχολείο και απορούσα από πού το ξετρύπωσαν. Πάνε χρόνια να τ΄ακούσω. Πάντα επίκαιρο όμως. Όλα πάνε κι έρχονται και το χρώμα του κάρμα μας αλλάζει σα χαμαιλέοντας. Το ίδιο και το δικό μου. Οι διαθέσεις μου, η συμπεριφορά μου, ο τρόπος ζωής μου...Το νιώθω...γίνονται συμπαντικες αλλαγές μέσα μου. Αλλού με χάνω και αλλού με βρίσκω.
Πέρασα ένα όμορφο ΣΚ. Αποφάσισα τελικά να σταματήσω τους Λάτιν χορούς και το Belly αφού όσο κι αν προσπαθώ, δε βλέπω να προχωράμε με αυτή την καθηγήτρια. Δε φαίνεται να ξέρει ούτε η ίδια τα βήματα και τώρα που ο καιρός έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο ηλιόλουστος, δε θέλω να περνώ τα πρωινά του Σαββάτου μου με κάτι που δε με ευχαριστεί και δεν μ' αφήνει και κάτι. Από το Σεπτέμβρη, θα αρχίσω σε μια άλλη σχολή που πήγαινα παλιά. Εκεί μάλιστα. Μαθαίναμε και το διασκεδάζαμε κιόλας.
Το Σάββατο γυρίζαμε όλη μέρα με τη Ριν. Κάναμε περίπατο κάτω στο λιμάνι και για ακόμα μια φορά δε χορταίνω να βλέπω τη θάλασσα. Έπειτα, μας κάλεσε ο Κάιτ σε ένα καφέ που δεν είχαμε ξαναπάει-σούπερ! Πάλι δίπλα απ' τη θάλασσα...Περίεργη προσκόλληση έχει πάθει πάνω μας τελευταία. Ακόμα και στο θέατρο που πάμε μαζί, με εξέπληξε όταν μια στιγμή που ένιωσε ντροπή, γύρισε και έπεσε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου. Και μιλούμε για έναν άνθρωπο που τον ξέρω απ' τα 15 μου και ουδέποτε υπήρξε εκφραστικός με κανέναν. Κάνει προόδους. Του το αναγνωρίζω. Μακάρι να είναι καλά.
Κάτα το βραδάκι, πήγα σε μια εκδήλωση στην οποία καλούσαν κόσμο να γίνει εθελοντής για να δημιουργηθούν βιωματικά εργαστήρια για παιδιά, ώστε να μείνουν μακρυά από εξαρτησιογόνες ουσίες. Μακάρι να γίνουν και εγώ έχω πολλή διάθεση και όρεξη να βοηθήσω, ανά πάσα στιγμή.
Για δείπνο πήγαμε σε ένα νέο Κινέζικο, αρκετά καλό. Και έπειτα κλαμπάκι. Μουσική τέλεια, λίγος κόσμος, χωρίς τσιγάρα και με όλες τις κολλητές, τους φίλους και μη. Ο Μιτς από τον καιρό που βρήκε φιλενάδα, έχει γίνει απίστευτα περιποιητικός και κατανοητικός. Πάντα το έλεγα ότι βελτιώνονται οι άντρες με μια γυναίκα στο πλάι τους. Αντιλαμβάνονται και τις ευαισθησίες όλων των υπολοίπων.
Δύο πολύ καλοί μου φίλοι χωρίζουν μετά από 10 χρόνια σχέσης, εκ των οποίων τα 6 ήταν παντρεμένοι. Ούτε απάτη ούτε έλλειψη αγάπης είναι ο λόγος. Απλά μια μετάθεση που τους χώρισε σε 2 πόλεις και κανένας δε λέει να συμβιβαστεί. Σοκ έχω πάθει κι εγώ και όλοι μας. Είμαστε όλοι σε φάση: "Αν χώρισαν μέχρι κι αυτοί, εμείς δεν έχουμε σωτηρία"
Ένας άλλος απ' την παρέα τα βρήκε με μια Πολωνίδα εδώ και αρκετούς μήνες και μέχρι κι αυτός μου έδινε συμβουλές το Σάββατο για τις σχέσεις. Εμφανίστηκε και ο Κρα με τον Άνθιμο. Και φυσικά το Ματόκλαδο. Όλη η παλιά καλή παρέα...
Με το Ματόκλαδο, ούτε που μίλησα...Έχω αποφασίσει να τον κρατήσω μακρυά μου για να μένω ήρεμη. Αυτός έκανε ότι φανταστείς για να μου κινήσει την προσοχή...από το πιο χαζό μέχρι και το πιο σοβαρό. Γελοιοποιήθηκε. Τι να του κάνω; Δεν είναι πάντα Πάσχα, που λένε και στα χωριά. Το πουλάκι πέταξε...και ξέρω πως τα έχω πει πολλές φορές κι ακόμα κι εγώ αμφιβάλλω αν αυτή η στάση θα παραμείνει για πάντα, αλλά τουλάχιστον τώρα έτσι νιώθω, κι εντελώς αβίαστα.
Την Κυριακή πήγαμε στο σπίτι της Ρόζι και παίξαμε ένα Euro game με τρενάκια. Πολύ ωραία ήτανε.
Ψες, πήγαμε στο σπίτι της Τσίτσο και τα λέγαμε με Τσας. Η τελευταία μου λέει ότι δε με νιώθει οικεία πια. Μπορεί και να έχει δίκιο, αλλά εγώ το προτιμώ έτσι. Έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στο πρόσωπό της απ' το καλοκαίρι με εκείνα όλα τα πονηρά που έκανε και ίσως ετεροχρονισμένα, κρατώ τις αποστάσεις μου. Δεν την αποκλείω εντελώς απ' τη ζωή μου μα σίγουρα δεν αντέχω να την έχω και πολύ κοντά.
Στο Θέατρο είχα λίγο τις μαύρες μου μιας και μόλις είχα ανακαλύψει ότι έχασα την πιστωτική μου, αλλά μάλλον αυτό ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα της μελαγχολίας. Περισσότερο με πείραξαν όσα με έβαλε να αναλογιστώ ο ψυχαναλυτής μου και οι τύψεις που επανήλθαν απέναντι στον εαυτό μου κυρίως για το θέμα με το Δύτη. Με προδοσία των συναισθημάτων μου, μου μοιάζει και πάλι και με ηλιθιότητα που δεν κατάλαβα απ' την αρχή την κενότητα των λόγων και των πράξεων του. Αν με ήθελε τουλάχιστον αυτός, θα με συγχωρούσα, μα τώρα νιώθω πως δημιούργησα σχέση με ένα ρομπότ. Τι βλάκας που είμαι.
Τελικά είναι πιο εύκολο να είσαι μες τη μουγκαμάρα. Αυτό μου βγαίνει και πιο φυσικά τις τελευταίες μέρες κι ας είμαι μια χαρά εσωτερικά.
Σας αφήνω, λοιπόν, κι εσας με μια γλυκιά σιωπή.

Ηλιόλουστη μέρα ξανά!

2010-02-20T00:09:00.000-08:00

Πολλές καλημέρες! Είμαι πολύ μα πολύ χαρούμενη! Μόλις έμαθα από την Ακράτεια ότι οι εξετάσεις της βγήκαν καθαρές και ότι έχει πλέον ξεπεράσει τον καρκίνο! Αυτή τη στιγμή έχω το χαμόγελο του παλιάτσου στο πρόσωπό μου. Όλο καλά πράγματα συμβαίνουν τελευταία αν και δεν έχω τη σωματική δύναμη να τα χαρώ. Είμαι λιγάκι στα πρόθυρα υπερκόπωσης.
Στο σχολείο το μάθημα βγαίνει απίστευτα καλά, τα παιδάκια μου είναι τρισευτυχισμένα και η τύχη είναι συνεχώς με το μέρος μου στα επαγγελματικά. Οι φίλες μου είναι όλες οκ. Τι άλλο θέλω σε αυτή τη ζωή; Πραγματικά νιώθω γεμάτη.
Στο βιβλιο που διαβάζω, "Στον κήπο του Επίκουρου" του Γιάλομ, βρήκα κι ένα τρόπο να με ωθήσει ακόμη περισσότερο στο να κάνω τις σωστές επιλογές σε αυτή τη ζωή. Λέει κάπου να ζεις τη ζωή σου με τέτοιο τρόπο ώστε αν σου πει κάποιος να την ξαναζήσεις, να μην έχεις κανένα πρόβλημα να το κάνεις. Τώρα θα μου πείτε ότι υπήρξαν γεγονότα που έζησα που δεν είχα κανένα τρόπο να προφυλαχθώ απ' αυτά και σίγουρα δε θα ήθελα να τα ξαναπερασω. Ε, τουλάχιστον, να είμαι σίγουρη ότι έκανα ότι ήταν δυνατό για να τα αντιμετωπίσω και δεν παραδόθηκα.
Αυτή τη βδομάδα πήγα και στο πρώτο μάθημα μου για Μουσική Θεωρία. Είμαστε ακόμη στα πολύ αρχικά στάδια και μου φαίνονται όλα ευκολάκια, αλλά ανυπομονώ για τα δύσκολα. Πάντα μου φαίνονταν Κινέζικα όσα έλεγαν όσοι κατείχαν Μουσική.
Στο Θέατρο, βγήκε στην επιφάνεια η αντιδραστικότητα μου απέναντι σε οτιδήποτε αυθαίρετο. Είχε μια σκηνή που έπρεπε να παίξουμε με έναν ιερέα που επικαλείτο συνέχεια το Θεό για να δικαιολογήσει τις απόψεις του και με έπιανε σύγκρυο κάθε που τον άκουγα, με αποτέλεσμα να αντιδράσω πολύ έντονα. Δεν μπορώ, ρε παιδί μου...πραγματικά δεν το ανέχομαι. Που κάθε λογής εγκλήματα κρύβονται πίσω από φράσεις του τύπου: Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, Έτσι λένε οι Γραφές! Ποιος είσαι εσύ, φίλε, που γνωρίζεις τι θέλει ο Θεός; Και σιγά μη θέλει ο Θεός το κακό μας. Γιατί αυτά υποστηρίζουν οι περισσότεροι για να μας κρατούν στάσιμους και κόντρα σε κάθε πρόοδο και εξέλιξη.
Χθες πήγα σε ένα βιωματικό εργαστήρι για δραματοθεραπεία. Ωραία ήτανε. Πολύ touching και moving. Μέσω ενός παραμυθιού μας έβαλαν να αναλογιστούμε ποια πράγματα δίνουμε και παίρνουμε που μας κάνουν ευτυχισμένους. Εμένα με κάνει ευτυχισμένη η αγάπη, τα αληθινά χαμόγελα, η τρυφερότητα, το να μου αφιερώσεις ένα τραγούδι, να μου χαρίσεις ένα λουλούδι (όχι κομμένο-ζωντανό σε γλάστρα). Και ανάλογα πράγματα νομίζω πως χαρίζω κι εγώ για να δω χαρούμενα πρόσωπα. Ειδικά πολλές αγκαλιές.
Σήμερα το πρόγραμμα είναι πολύ γεμάτο, αλλά μ αρέσει γιατί είναι όλα όμορφα πράγματα. Το ίδιο εύχομαι και για σας. Φιλιά πολλά!

Masai power!!!

2010-02-14T21:10:00.000-08:00

Πέρασα τέλεια τα φετινά Καρναβάλια! μ' αρέσει αυτή η γιορτή, τη λατρεύω, και δεν καταλαβαίνω καθόλου κάποιους που λένε πως δεν τους ενθουσιάζει!! Είναι η καλύτερη στιγμή για ξέφαντωμα και μεταμφιέσεις! Τραλαλά!

Την Παρασκευή ήλθε η Ντι με τον Γκόλντι στην Πάφο. Τη νύχτα πήγαμε για φαγητό σε ένα καινούριο bar-restaurant. Όμορφα ήτανε. Όποτε είμαι μαζί τους, γελάω πολύ.

Το Σάββατο μύριζε θάλασσα. Με το που ξύπνησα, κατά τις 8,5 μου έστειλε μήνυμα η Ακράτεια να πάμε για περπάτημα δίπλα απ΄τη θάλασσα. Ύστερα πήγα με τα κουμπαράκια για καφέ σε παραλιακό καφέ με τέλεια θέα και το μεσημέρι φάγαμε σε ψαροταβέρνα μαζί με τη Rose. Έπειτα, πήγαμε σε ένα ουάο καφέ ξενοδοχείο και βρεθήκαμε και με Τάτι και Ριν. Λατρεύω την πόλη μου κάθε που βρίσκομαι κοντά σε θάλασσα. Έχει αξιοζήλευτα τοπία και προσωπικά δε χορταίνω να τα βλέπω.

Τη νύχτα ήλθε η Rose από δω και μασκαρευτήκαμε. Η Ριν ντύθηκε πειρατής, η Rose Ινδιάνα και εγώ έβαλα με πόνο ψυχής την περσινή Τσάρλεστον στολή-δε μ΄αρέσει να επαναλαμβάνομαι! Δεν ήθελα όμως να φορέσω τη στολή των Μασάι που πήρα φέτος, πριν την παρέλαση. Πήγαμε με τα κουμπαράκια και την Αφάνα σε ένα γιαπωνέζικο. Παρήγγειλα μια τεράστια πιατέλα μάκι, αντι για κυρίως πιάτο, και τα καταβρόχθισα! I just love them!

Η διασκέδαση συνέχισε σε κλαμπάκι. Πολύ γέλιο! Κάπου εκεί εμφανίστηκε και το Ματόκλαδο. Ούτε που μιλήσαμε, κάναμε πως δεν είδαμε ο ένας τον άλλο. Δε θα το σχολιάσω. Βαριέ...

Χθες ξύπνησα απ΄το πρωί και ντύθηκα Μασάι. Με την υπόλοιπη παρέα φτάσαμε στο κέντρο της Λεμεσού, όπου βρεθήκαμε με τους υπόλοιπους Μασάι, που ούτε καν γνωρίζαμε, και μας έβαψαν μαυράκια. Η παρέλαση ξεκίνησε και ήταν φαντασμαγορικά! Κάναμε διάφορες χορευτικές φιγούρες, τρενάκια, φωνές....ήταν απίθανα! Στην αρχή δε μου πολυάρεσε που δεν ήταν αυθόρμητες οι κινήσεις μας μα μετά που μπήκα στο θέμα οργάνωνα και τους άλλους για το τι να κάνουν.

Κάναμε πολύ ποδαρόδρομο. Κι εγώ έκανα άλλο τόσο για να επιστρέψω στο σημείο που ηταν η παρέα μου, που ήλθε να με δει. Έτσι, όταν έφτασα κοντά τους, μετά από 20 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα, ένιωθα περισσότερο σα Μαραθωνοδρόμος παρά σαν Καρναβαλιστής.

Η αλήθεια είναι ότι προσφέρθηκαν οι άλλοι Μασάι να με πάρουν με το αυτοκίνητο μέχρι εκεί μα αρνήθηκα κατηγορηματικά. Ήθελα να περπατήσω και να νιώσω τον ξέφρενο παλμό της πόλης. Εξάλλου με το αυτοκίνητο θα κάναμε τον ίδιο ακριβώς χρόνο για να πάμε με τόση κίνηση που είχε και δε θα το απολάμβανα τόσο. Αγόρασα κι ένα παγωτό και διασκέδαζα σαν παιδάκι.

Αυτά περί Καρναβαλιού! Άντε του χρόνου να ντυθώ και Τσιγγάνα που το έχω απωθημένο!

Τι άλλο να σας πω που έγινε αυτές τις μέρες; Παρακολουθώ κάποια σεμινάρια για την Ευρώπη. Στο τελευταίο μιλήσαμε για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας-πολύ ενδιαφέρον. Και μ΄αρέσει πολύ η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι κι αν λένε.

Άντε, όμορφη Καθαρή Δευτέρα να περάσετε και να προσέχετε τον εαυτό σας! Φιλιά πολλά!

Χαλαρά...

2010-02-11T11:07:00.000-08:00

Αυτές τις μέρες τα παίρνω όλα πιο χαλαρά...πράγματα που θα με εκνεύριζαν πιο παλιά, τώρα ούτε μ΄αγγίζουν...ειδικά όσα έχουν να κάνουν με άλλους...κατάλαβα πια πως τους άλλους δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε, ας αλλάξουμε λοιπόν τον τρόπο που τους αντιμετωπίζουμε!
Κάπως δύσκολο μερικές φορές μα με λίγη προσπάθεια, τα καταφέρνεις...Επίσης, συνειδητοποίησα ότι έχουμε την επιλογή και την ελευθερία να κάνουμε ότι θέλουμε, απ' το πιο χαζό μέχρι το πιο τρελλό ή και το πιο ποταπό...φτάνει να αντιλαμβανόμαστε πως θα πρέπει να υποστούμε κάποιες συνέπειες γι' αυτό.
Επίσης, προσπαθώ διαβάζοντας Γιάλομ να συμφιλιωθώ με το θάνατο. Ναι, δε θα φοβάμαι πια να λέω αυτή τη λέξη. Κάποτε όλα θα τελειώσουν, άρα καλά κάνω και προσπαθώ να ζω κάθε στιγμή ποιοτικά. Πρεπει να δουλέψω όμως και το συναίσθημα μου. Να μάθω να δίνομαι πιο πολύ. Κρίμα να ζήσω μια ζωή σακατεμένη...
Είναι περίεργο που τελευταία παρατηρώ κάποιες συμπεριφορές και γελώ, ενώ πριν με θύμωναν. Τίποτα αρνητικό δε μ΄αγγίζει πια. Νιρβάνα...
Το θεατρικό εργαστήρι αυτή τη βδομάδα ήταν ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ! Διασκέδασα απίστευτα!
Πήρα μέρος και σε μια ομάδα για Οικογενειακό Προγραμματισμό στην πόλη μου. Θα παρακολουθήσουμε κάποια μαθήματα για να είμαστε σε θέση να λάβουμε ενεργό μέρος στην κοινωνία και να βοηθήσουμε κόσμο. Επιτέλους θα κάνω κάτι χρήσιμο και για τους άλλους. Έχω πολλή όρεξη να προσφέρω. Ελπίζω να τα καταφέρω. Για κάποιο λόγο νιώθω και φόβο μήπως δεν είμαι αρκετά δυνατή να ανταπεξέλθω. Θα το δουλέψω.
Πήγα Κινέζικα πάλι ψες. Δεν μου πολυάρεσε στο εστιατόριο που διαλέξαμε. Ένας απ' την παρέα άρχισε διάφορα φιλοσοφικά πέρι μετενσαρκωσης...τώρα πια θεωρώ ότι όλα αυτά είναι μαλακίες απλά για να μετριάζεται ο φόβος του ανθρώπου για το τέλος της ζωής του.
Ακούω ένα cd με τραγούδια των Tegan and Sara...Ωραίο άκουσμα σαν μελωδίες κυρίως...στην κιθάρα πρέπει να δουλέψω πολυ μα δεν τα βάζω κάτω.
Ανυπομονώ για το ΣΚ! Έχω πολλά πράγματα προγραμματισμένα!! Καλό Καρναβάλι σας εύχομαι όλους! Διασκεδάστε με την ψυχή σας!

Ησυχίες...

2010-02-08T10:17:00.000-08:00

...και μ' αρέσουν πολύ. Σήμερα έκανα κοπάνα από τους Λαϊκούς...πήγα μόνο γυμναστήριο. Κάνει κρύο και ήθελα να μείνω σπίτι να ησυχάσω. Την Παρασκευή πήγα σε ένα συνέδριο για την Ευρώπη, πολύ ενδιαφέρον. Τη νύχτα, πήγαμε στον Τσακνή με περίεργη παρέα. Όμορφα ήτανε. Σάββατο κάτσαμε ως επί το πλείστον σπίτι αν εξαιρέσεις το μεσημέρι που βγήκαμε για φαγητό. Το ίδιο και την Κυριακή. Έκανα πολλές δουλειές που είχα αφήσει να μαζεύονται.
Αρχίσαμε να ψαχνουμε και για καλοκαιρινές διακοπές. Με βλέπω να πηγαίνω 2 ταξίδια, ευελπιστώ τουλάχιστον. Εξάλλου για μας τους εκπαιδευτικούς τα καλοκαίρια είναι τρομακτικά μεγάλα. Δε θα ξέρω τι να κάνω τόσο χρόνο, αφού θα σταματήσω κι όλες τις υπόλοιπες μου δραστηριότητες.
Κάτι τέτοιες νύχτες, βροχερές, όπως μου έλεγε και ένας πρόσφατα δεσμευμένος φίλος, είναι ωραία να τις περνάς ζεστά στο σπίτι με το ταίρι σου. Μια συνάδελφος μου μου έλεγε σήμερα πως πέρασε ολόκληρο το ΣΚ σπίτι με τον άντρα της βλέποντας σειρές. Άλλοτε θα με έπιανε πανικός αν άκουγα κάτι τέτοιο...θα έβρισκα αυτή τη σχέση τόσο βαρετή. Τώρα όχι πια. Τώρα ξέρω πως το ζευγάρι χρειάζεται και να ηρεμά κάποτε.
Σας αφήνω με ζεστές αγκαλιές, πάντα ευπρόσδεκτες κάτι τέτοιες νύχτες.

It's a fact: δεν μπορώ να νιώσω!

2010-02-05T04:17:00.000-08:00

Είναι απίστευτο κι όμως αληθινό! Συνέχεια μπλοκάρω τα συναισθήματά μου γιατί τα φοβάμαι. Μου το ΄χει πει ξεκάθαρα ο ψυχαναλυτής μου. Γι' αυτό και η εξέλιξη με το Ματόκλαδο...όσο είμαι, λέει, μπροστά σε κόσμο, μπορώ άνετα να είμαι ο εαυτός μου και να εκφράζομαι μαζί του γιατί υπάρχουν φυσικά εμπόδια (οι άλλοι άνθρωποι), όταν όμως μένουμε μόνοι, βάζω εγώ ψυχικά εμπόδια μήπως και νιώσω. Και ειλικρινά παγώνω. Δε βρίσκω άλλη λέξη να το χαρακτηρίσω. Προσποιούμαι πως δεν είναι εκεί. Και δυστυχώς κάνω μέρες να ξεπεράσω αυτήν την κατάσταση.3-4 μέρες κυκλοφορούσα σαν ζόμπι και αδυνατούσα να νιώσω κάτι για οτιδήποτε. Περισσότερο από ποτέ αντιλαμβάνομαι ότι αποστασιοποιούμαι λίγο λίγο απ' όλα. Από την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τους μαθητές μου...τους πάντες. Κρύβομαι στο καβούκι μου φοβούμενη ότι θα νιώσω και θα πληγωθώ μετά.
Μια κοπέλα απ' το θέατρο πήρε μόνη της την πρωτοβουλία και μου έφερε ένα βιβλίο που πιστεύει πως θα μου κάνει καλό να διαβάσω. Λέγεται Στον κήπο του Επίκουρου-Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου και είναι του Γιάλομ. Για να δούμε πώς θα με βοηθήσει κι αυτό. Πάντως έχω πάθει σοκ με τον εαυτό μου, τρομερό σοκ. Νιώθω πράγματα πολύ επιφανειακά και όπου νιώσω πως κάτι πάει να γίνει πολύ έντονο (καλό ή κακό), το σταματώ, παύω να το σκέφτομαι, ασχολούμαι με κάτι άλλο.
Αυτή η βδομάδα πέρα από την ενδότερη ανασκοπηση, κύλησε αρκετά καλά. Είδα στο θέατρο το Μια Ιταλίδα στην Κυψέλη. Γελάσαμε. Πήγαμε μετά με την ομάδα του Θεάτρου σε ένα μπαράκι που είχε ζωντανό έντεχνο τραγούδι και καταντήσαμε να τραγουδάμε εμείς στην πίστα το ένα τραγούδι μετά το άλλο. Πολύ όμορφα ήτανε.
Πήγαμε ψες και σε μουσικοχορευτική ταβέρνα για να γιορτάσουμε την Τσικνοπέμπτη. Ωραία ήτανε. Ήμασταν και με το Ματόκλαδο όλη νύχτα. Δεν ξέρω να πω πως ήταν η βραδιά. Άρχισε καλά, συνέχισε καλύτερα και μετά είχαμε μια τεράστια οπισθοχώρηση. Το γιατί μην το ψάχνεις. Ματόκλαδο είναι αυτό, ότι θέλει κάνει κι εγώ, όπως πάντα, σαν χαζό, ακολουθώ τις διαθέσεις του. Δε φταίει αυτός βέβαια αλλά εγώ. Κατάλαβε και ποιο τραγούδι του αφιέρωσα. Με έβαλε σε υποψίες αν διαβάζει το μπλοκ. Πραγματικά. Ελπίζω όχι γιατί θ' αυτοκτονήσω!
Συνεχίζω το μαραθώνιο ανάγνωσης βιβλίων του Χόρχε Μπουκάι. Μετά από το Ιστορίες να σκεφτείς, άρχισα το Δρόμο προς την Αυτοεξάρτηση.
Είχα και μια επαγγελματικη επιτύχια αυτή τη βδομάδα, εντελώς ανέλπιστη, με όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα μου. Πάλι καλά.
Ένα συνέδριο που παρακολούθησα αυτή τη βδομάδα, δε μου πολυάρεσε.
Πήγα και για λίγα ψώνια-πάντα αναζωγονητικά.
Θέλω πραγματικά να ξεκλειδώσω...όμως φοβάμαι ότι τόσα καταπιεσμένα συναισθήματα χρόνων θα πεταχτούν απότομα έξω και θα τα παρασύρουν όλα σαν χείμαρρος. Και μετά μάλλον δε θα ξανάχετε νέα μου-δε νομίζω να μ΄αφήνουν να χρησιμοποιώ διαδίκτυο στο ψυχιατρείο!
Φιλούμπες για την ώρα!

Ποια είμαι τελοσπάντων;

2010-01-31T11:16:00.001-08:00

Ειλικρινά με έχω χάσει. Για ακόμα μια φορά κάνω ανεξήγητα πράγματα. Δεν με έχει πιάσει ούτε υστερία ούτε κατάθλιψη, μάλλον γέλιο που και πάλι μου συμβαίνει αυτό.
Βαριέμαι (ή ίσως και να ντρέπομαι λίγο) να γράψω τι έκανα πάλι. Παρορμήσεις της στιγμής που δεν ξέρω πως θα καταλήξουν ή γιατί τα σκατώνω στην πορεία, πάνε όλα λάθος μετά.
Λοιπόν, θα σας πω και ο Θεός να με φυλάει!
Πάνε βδομάδες να δω το Ματόκλαδο και όλα καλά. Ούτε το σκέφτομαι, ούτε θέλω να έχω επαφές μαζί του, νιώθω πως έχει παρατραβήξει η ιστορία κτλ κτλ κτλ. Και όλα αυτά τα νιώθω πραγματικά, να εξηγούμαστε, δεν τα λέω απλά για να παρηγοριέμαι.
Την Παρασκευή τη νύχτα κανονίζουμε όλη η παρέα να πάμε για σούσι (πολύ ωραία ήτανε, btw). Και φυσικά ήταν κι αυτός. Δε θα πω ψέματα, ανυπομονώ κάθε φορά να το βλέπω. Όχι σε σημεία υστερίας, αλλά μάλλον περιέργειας για το πως θα εξελιχθεί η βραδιά. Κατά πόσο έχω τον έλεγχο της κατάστασης. Και εκεί, όπως πάντα, φλερτάραμε μετρημένα, γελούσαμε πολύ, επικοινωνούσαμε όπως πάντα. Είχα πάρα πολύ τον έλεγχο της κατάστασης, δηλαδή ήμουν απόλυτα ο εαυτός μου και δε με ένοιαζε τίποτα. Και όποτε είμαι ο εαυτός μου, το βλέπω πως γουστάρει κι αυτός πολύ. Να μη σας τα πολυλογώ, κάναμε κάθε λογής συζήτηση, σοβαρή και αστεία και για ακόμα μια φορά με εξέπληξε το γεγονός του πόσο συνεννοούμαστε. Σε κάποια φάση, ο φίλος του αφησε να νοηθεί πως το Σάββατο το Ματόκλαδο είχε ραντεβού. Πιθανότατα, αυτό επηρέασε την εξέλιξη της βραδιάς, αλλά όχι άμεσα, αλλά αφού είχαμε ήδη φύγει από το εστιατόριο. Όσο ημασταν εκεί, ούτε έδειξα πως το άκουσα αυτό.
Τελοσπάντων, στο δρόμο για το σπίτι αποφάσισα πως θα του έστελνα μήνυμα με το που θα έφτανα και θα του έλεγα γλυκόλογα. Γιατί απλά τα ένιωθα. Και ότι ήθελε ας γίνει. Με ένα μαγικό τρόπο, με πρόλαβε. Και μου έστειλε πρώτος μήνυμα. Έπαθα σοκ. Μου έγραφε να ακούσω ένα τραγούδι που μου πρότεινε για να μπορέσω να κοιμηθώ γλυκά. Του έγραψα πίσω πως θα του έστελνα κι εγώ μήνυμα και του είπα ακόμα πως κάθε φορά που το βλέπω καταλαβαίνω πως είναι πολύ ξεχωριστός άνθρωπος για μένα και πως πρέπει να ζήσαμε μαζί σε κάποια άλλη ζωή. Μου απάντησε πως μου ανταποδίδει όσα του είπα και να του πω αν μ' αρέσει το τραγούδι. Και ξαφνικά ξύπνησε ο παρορμητισμός. Του είπα να έλθει σπίτι μου ένα λεπτό. Και ήλθε. Και δε ρώτησε τίποτα. Και πήγαμε περίπατο στη θάλασσα. Και...δεν ένιωθα τίποτα. Και λίγο λίγο έχανα τον έλεγχο και δεν ήθελα να είμαι εκεί. Δεν καταλάβαινα τι έκανα μαζί του. Κι εκείνος ήταν πολύ καλός. Φιλικός μόνο αλλά καλός. Εγώ πάλι δεν άντεχα ούτε στην ιδέα ότι θα εξελισσόταν η βραδιά σε οτιδήποτε άλλο εκτός από φιλικά. Εγώ βασικά ήθελα να πάω σπίτι μου. Εγώ βασικά ήθελα να σταματήσουμε να μιλάμε...και όλο μιλούσα. Στο τέλος αγκαλιαστήκαμε κιόλας-γι' αυτό του είχα πει να έλθει εξ αρχής-μα δεν το ήθελα, δεν το ένιωθα πια. Τι στο καλό μου συμβαίνει γμτ; Γιατί μπλοκαρίστηκα έτσι πάλι; Πόσο ακρωτηριασμένη συναισθηματικά είμαι; Αλλά κι εκείνος ήταν το ίδιο με πριν; Δεν είμαι σίγουρη. Δεν ήταν το ίδιο προσιτός, θα έλεγα. Ε, τότε γιατί στο διάβολο μου στέλνει μηνύματα γμτ;
Αφήστε με! Τα έχω πάρει. Μπορεί βέβαια να ήταν κι αυτός μουδιασμένος. Στο τέλος, μου είπε και πως θα τα πούμε την επόμενη μα εγώ τον είδα με το πιο σοκαρισμένο μου ύφος και γι' αυτό μου είπε αμέσως: Οκ, όποτε τύχει. Και το Σάββατο εγώ πήγα Πλάτρες για το weekend, κι αυτός πιθανότατα βγήκε ραντεβουδάκι και η ζωή συνεχίζεται...
Και σήμερα, παρόλο που στην ουσία δεν το ήθελα και φοβόμουνα περισσότερο να ήταν θετική η απάντηση παρά αρνητική, του έστειλα μήνυμα να βρεθούμε. Περισσότερο για να μη φανεί πως ήταν κάτι το περαστικό αυτή η βραδιά. Τι μαλακίες είναι αυτές; Βρισκόμαστε μεταμεσονύχτιες ώρες, κάνουμε ρομαντικούς περιπάτους και μετά κάνουμε πως τίποτα δε συνέβη; Και μιλάω και για τους 2, όχι μόνο γι' αυτόν. Αυτός απέφυγε ευγενικά και είπε πως θα κοιμηθεί και πως θα πάμε άλλη μέρα. Όταν του έστειλα καλό ύπνο, ούτε που απάντησε. Δεν καλό αυτό. Το τελευταίο...το άλλο όλο ούτε που με νοιάζει. Αλλά όταν δε μ' απαντά κάποιος, νιώθω έλλειψη εκτίμησης. Τέσπα, θα κάνω κανένα μήνα να το δω σίγουρα και άρα πάλι θα τον ξεχάσω...ναι, τόσο γρήγορα. Σας λέω, έχω μεγάλο πρόβλημα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έκατσα και του έδινα εξηγήσεις για το τι ακριβώς έγινε με το Δύτη! Με ρώτησε βέβαια με τρόπο κι αυτός. Φυσικά, δεν του είπα όλη την αλήθεια, αλλά όση ήθελα. Ε, σόρυ που θα κάθομαι να του λέω και τα προσωπικά μου! Αυτός τίποτα δε μου είπε όλη νύχτα!
Ουφ, θέλω να φύγω να πάω αλλού. Να γλυτώσω. Σκέφτομαι όμως ότι προσπαθώ να γλυτώσω απ' τον εαυτό μου και αυτόν τον κουβαλάω παντού.

Wish me luck!

2010-01-29T14:51:00.000-08:00

im doing sth very extra-ordinary!

week end...

2010-01-22T09:14:00.000-08:00

Μόλις έχω επιστρέψει από πιλάτες...Αυτή η βδομάδα πήγε πολύ καλά σε θέμα άθλησης. Το νιώθω στο σώμα μου. Άρχισα να ξεμουδιάζω από την απραξία των διακοπών.

Έχω πολλή ενέργεια αυτό τον καιρό. Το κατάλαβα απ' το Σάββατο, που είχαμε πάει κλαμπ και χόρευα σαν τρελή, όπως παλιά. Πήγα και στην πρωτεύουσα το Σάββατο, έκανα κι άλλα ψώνια. Btw, σήμερα αγόρασα κιθάρα! Yey! Τα μαθήματα άρχισαν να δυσκολεύουν μα μ΄αρέσει και έχω σκοπό να δουλέψω. Νομίζω θα αρχίσω και μουσική δωματίου να μάθω λίγη ακόμα θεωρία.

Με την ομάδα του Θεάτρου μου αποφασίσαμε να λάβουμε μέρος στην καρναβαλίστικη παρέλαση της Λεμεσού. Μπήκαμε σε μια ομάδα Αφρικάνων. Ενθουσιάστηκα. Λέμε να αρχίσουμε και το street theatre. Να κάνουμε παραστάσεις σε διάφορες περιοχές της πόλης, στην πλατεία, στο λιμάνι...Δεν είναι όμορφα;

Στη χειροτεχνία, κατασκευάζουμε βενετσιάνικες μάσκες. Τέλειο είναι που από τα Χριστούγεννα μπήκαμε απ' ευθείας Καρναβάλι. Έχουμε συνέχεια ένα νέο concept να ασχολούμαστε.

Έκοψα και τα μαλλιά μου σήμερα. Είναι πολύ extreme το look τους όμως και δε μου πολυάρεσαν. Τι να κάνω όμως; Η κομμώτρια μου επέμενε κι όταν της μπει μια ιδέα...

Ο ψυχαναλυτής μου είπε να λέω στα παιδακια μου πολλά παραμύθια. Έτσι, αποφάσισα να τους λέω κάθε μέρα μια ιστορία από το βιβλίο που σας ανάφερα σε προηγούμενα ποστ. Ότι πάρουν απ' αυτές, καλό θα τους κάνει. Μιας και αναφέρθηκα σ' αυτό, 3 ακόμα πράγματα που πήρα εγώ:

Ποτέ να μην παρατάμε τις προσπάθειες μας από την αρχή επειδή κάτι μας φαίνεται ακατόρθωτο. Πρέπει να αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους, σίγουρα κάτι θα βγει από την προσπάθεια. Ακόμη κι αν είναι κάτι που δεν περιμέναμε.

Όταν θεωρούμε τον εαυτό μας χαμένο εξ αρχής, το ίδιο θα θεωρήσουν και οι άλλοι και θα προσπαθήσουν να απομυζήσουν από μας ότι μπορούν.

Κάποια πράγματα που τα θεωρούμε απαραίτητα για τη βελτίωση της ζωής μας, ίσως στο τέλος να μπουν εμπόδιο στην πραγματική μας επιτυχία. Για παράδειγμα, μπορεί να σπουδάσουμε νομική και να αφοσιωθούμε σε αυτό ενώ μπορεί αν αφηνόμασταν να ακολουθήσουμε τα πραγματικά μας ταλέντα, π.χ. στη μουσική, ίσως και να διαπρέπαμε περισσότερο!

Στο τέλος της μέρας με τα παιδάκια μου, κάναμε θέατρο. Συνεχίσαμε το σχολιασμό του παραμυθιού "Το δέντρο που έδινε". Χαρακτήρισαν με λέξεις που ούτε ήξερα πώς γνώριζαν τον καθένα από τους δύο ήρωες και με εξέπληξαν με τα επιχειρήματα και τα ερωτήματα τους όταν έπαιρνα το ρόλο είτε της μηλιάς είτε του αγοριού.

Αυτή τη βδομάδα πήγαμε και θέατρο, στο "Πού είναι το όπλο, φίλοι;". Σατιρικό περισσότερο μου φάνηκε το έργο. Τέσσερα είδη εξουσίας: παραδοσιακή, στρατιωτική, διανοουμενίστικη, αναρχική...όλες όμως αποτυγχάνουν να απελευθερώσουν τον άμοιρο κοσμάκη από τα δεσμά του...μάλλον περισσότερο το βασανίζουν, μέχρι να το διαλύσουν, οτι κι αν διαλαλούν πριν. Γιατί η γλύκα της εξούσίας είναι μεγάλη κι όταν την πάρει κάποιος στα χέρια του, ξέχναει όλα τα ιδανικά του και το μόνο που σκέφτεται είναι ότι μπορεί να κάνει τους πάντες ότι θέλει.

Ψες πήγαμε σε μπαράκι με έντεχνο. Απόψε θα πάμε κινέζικα. Αχ, πείνασα. Πάω να ετοιμαστώ. Κι επειδή είμαι σε πολύ dance mood, σας αφήνω με αυτό το τραγουδάκι http://www.youtube.com/watch?v=Xwyzw0Pm3J4Enjoy!

Analysing me...

2010-01-15T04:52:00.000-08:00

Και πάλι εδώ στα γνωστά μου μέρη...αυτή η βδομάδα ήταν γεμάτη σκαμπανεβάσματα...ξεκίνησε μαύρα χάλια...πιο χάλια δε γινόταν, εξαιτίας κάποιων παρεξηγήσεων με δήθεν φίλους, που και πάλι τις προκάλεσε ο Δύτης. Δε θέλω καν να μπω στον κόπο να εξηγήσω τι έγινε ακριβώς. Σημασία έχει πως το ξεδιάλυνα μέσα μου, είπα πως όσοι αξίζουν, θα μείνουν κοντά μου, όσοι πάλι δεν, άνεμος στη βάρκα τους και αέρας στα πανιά τους...

Στην ψυχανάλυση τα πάω περίφημα...σε σημείο που ο ψυχαναλυτής να μη μου βάζει ερωτήματα πια γιατί τα καταλαβαίνω όλα από μόνη μου, λέει. Με χαροποίησε αυτό το γεγονός. Σιγά σιγά βρίσκω τον εαυτό μου και αντιλαμβάνομαι πολλά πράγματα, γιατί τα κάνω κυρίως και πως να πάψουν να με απασχολούν ορισμένες αρνητικές καταστάσεις.

Ξαναρχίσαμε το θέατρο. Τώρα μελετούμε το Θέατρο των Καταπιεσμένων (Αουγκούστο Μπόαλ). Μας έβαλε η δασκάλα να σκεφτούμε μια στιγμή της ζωής μας που νιώσαμε καταπίεση και να την παρουσιάσουμε στους άλλους στο επόμενο μάθημα. Δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα ότι μόνη μου επιλέγω να καταπιέζομαι τις περισσότερες φορές.

Στην κιθάρα μάθαμε χτες την κλίμακα. Από βδομάδας ξεκινώ και χιπ χοπ. Ενθουσιάζομαι στην ιδέα. Στη χειροτεχνία, ζωγραφίσαμε πορσελάνινα φλυτζάνια και στην Τέχνη άρχισα ένα αιγυπτιακό σχέδιο.

Η βδομάδα αυτή περιείχε πολλές εξόδους. Κυρίως σε μπαράκια με ζωντανό έντεχνο τραγούδι. Σε 2 απ' αυτές τις εξόδους, ήταν και ο Δύτης. Τελικά είμαι άνθρωπος που ξεχνά και συγχωρά εύκολα. Ανακάλυψα επίσης ότι το Ματόκλαδο δε με απασχολεί πια-βασικά με απογοήτευσε τρομερά κάτι που μου είπε. Θέλω να μείνω μακρυά του.

Και μου έχει περάσει η φάση της μοναξιάς. Θέλω ερωτικές αγκαλιές (δεν εννοώ-μόνο-σεξ!). Δε θέλω όμως σχέση. Πώς γίνεται αυτό;

Σας αφήνω με 3 νέα συμπεράσματα που κατέληξα διαβάζοντας το βιβλίο μου.

Υπάρχουν φορές που κάποιος άλλος μας θυμώνει ή μας πονά, αλλά εμείς κρατάμε αυτά τα συναισθήματα μέσα μας, χωρίς να αντιδράσουμε. Αυτά όμως τα συναισθήματα θα χρησιμοποιηθούν ασυνείδητα εναντίον του εαυτού μας με ποικίλους τρόπους, από ψυχολογικούς μέχρι και σωματικούς. Γι' αυτό λοιπόν πρέπει να βρίσκουμε τρόπους να ξεθυμαίνουμε, γιατί μας κάνουμε κακό.
Να μη μας απασχολεί η άποψη του καθενός, αλλά μόνο εκείνων που πραγματικά αξίζουν και ξέρουν να ξεχωρίζουν σωστά τις ψυχές. (Αυτό μου περνά πολύ απ' το μυαλό τις τελευταίες μέρες με τα τελευταία τεκταινόμενα)
Είτε σε χαρά είτε σε λύπη βρισκόμαστε, πάντα να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως "και αυτό θα περάσει", ούτως ώστε στην πρώτη περίπτωση να μη θεωρούμε πως θα μείνουμε σε αιώνια ευεξία και όταν αυτό δε γίνει να απογοητευτούμε μετά και στη δεύτερη περίπτωση, να ξέρουμε πως πάντα υπάρχουν και καλύτερες μέρες!

Τα φιλιά μου.

Να σου πω μια ιστορία...

2010-01-08T23:47:00.000-08:00

Έτσι τιτλοφορείται το βιβλίο που διαβάζω αυτή τη στιγμή και είναι πολύ όμορφο. Το έχει γράψει ο Χόρχε Μπουκάι και μου το έχει συτήσει ένας φίλος από το Θέατρο. Είναι πολλές μικρές αυτοτελείς διδακτικές ιστορίες, που σ' αφήνουν κάτι όταν τις τελειώνεις-πιθανότατα κάτι διαφορετικό στον καθένα. Έτσι, σε μένα άφησαν τα εξής τις τελευταίες μέρες που το διαβάζω:

Από μικρούς μας μαθαίνουν κάποια όρια και με βάση αυτά ζούμε, πιστεύοντας ότι δεν έχουμε τη δύναμη να πάμε πιο πέρα. Ε, λοιπόν, αυτό είναι λάθος. Μεγαλώνοντας αποκτάμε περισσότερη δύναμη, που μεταφράζεται σε σοφία, εμπειρίες, βιώματα, γνώσεις και άλλα πολλά, και άρα μπορούμε να ξεπεράσουμε τα όρια μας. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να προσπαθούμε το οτιδήποτε επειδή κάποιος κάποτε μας είπε ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε...
Κάποιες φορές βασανιζόμαστε να βρούμε τι φταίει και όλα πάνε λάθος, είτε στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, είτε γενικότερα. Και συνεχώς ψάχνουμε την αιτία σε συγκεκριμένα μονοπάτια, π.χ. είναι κακοί οι άλλοι ή είμαι πολύ κακότροπος εγώ. Χμ...μήπως να δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία; Μήπως τελικά δε φταίει αυτός ο παράγοντας αλλά κάτι άλλο που ίσως και να το θεωρούμε καλό και ωφέλιμο; Για ψάξτε το! Εγώ πάντως σίγουρα κατανοώ πια (και όχι μόνο λόγω του βιβλίου) ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι εκμεταλλευτές...εγώ φταίω που τους άφηνα να με εκμεταλλεύονται και δεν έθετα κάποια όρια γι' αυτά που θα έπαιρναν από μένα.
Άλλες φορές πάλι καταντούμε να εξαρτιόμαστε από ανθρώπους και πράγματα και απλά θεωρούμε πως δεν κάνουμε χωρίς αυτούς/αυτά. Στην πραγματικότητα, αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να ψάξουμε τι είναι αυτό που μας αρέσει έχοντας τα κοντά μας. Τότε θα καταλάβουμε τι είναι αυτό που αποζητάμε και πώς δε θέλουμε τα συγκεκριμένα υλικά ή πρόσωπα αλλά αυτό που μας δίνουν. Ακούγεται λίγο περίεργα αλλά αν το καλοσκεφτείς, έτσι είναι...

Οκ, enough η διδαχή for today. Λέω να κάνω μια ανασκόπηση της περιόδου των γιορτών και να κάνω update το μπλοκ για τις εξελίξεις στη ζωή μου. Όχι, πολλές δεν ήταν, η κίνηση ήταν πολύ μέτρια, αλλά εγώ κέρδισα πολλά, κυρίως εσωτερικά.

Περιποιήθηκα και φρόντισα πολύ τον εαυτό μου το τελευταίο διάστημα, ίσως γιατί επιτέλους είχα το χρόνο να το κάνω. Ξεκουράστηκα και χαλάρωσα αρκετά. Μέχρι και μελοθεραπεία για το σώμα έκανα-το δέρμα μου ήταν τόσο smoothy μετά!

Τέλειωσα τον πρώτο κύκλο του How I met your mother και είμαι ήδη στα μισά του δεύτερου. Θα κάνω λίγη αποτοξίνωση αυτές τις μέρες νομίζω...

Πέρασα οικογενειακά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στα βουνά. Όσο ήμασταν εκεί ήταν όλα θαύμα, όταν επιστρέφαμε στο πατρικό, πάλι ξαναρχίζαμε τα γνωστά. Εντάξει, δε γίνεται να είναι και όλα τέλεια.

Είδα αρκετό κόσμο αυτό το διάστημα που είχε καιρό να δω. Και όσους δεν είδα, δεν ήταν φταίξιμο δικό μου, άρα καμία τύψις!

Μια απ' αυτές τις φορές είδα και το Ματόκλαδο. Εκείνες τις μέρες το σκεφτόμουνα πολύ...τώρα και πάλι λέω καλύτερα να τ' αφήσω να περάσει. Εξάλλου, με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης, κατάλαβα τι είναι αυτό που με έλκει πάνω του. Σε όλες μου τις σχέσεις, αργά ή γρήγορα, καταφέρνω να πάρω τον έλεγχο. Όχι επειδή το θέλω, αλλά επειδή μάλλον δοκιμάζω τα όρια και τη δύναμη του άλλου για να δω αν μπορώ να στηριχτώ πάνω του. Ε, στο τέλος της μάχης!, κανείς δε βγαίνει πιο δυνατός από μένα, με αποτέλεσμα, να χάνω την εμπιστοσύνη και το θαυμασμό στο πρόσωπό του, και πλέον να μη θέλω να είμαι μαζί με κάποιον που δεν μπορεί να με στηρίξει. Με το Ματόκλαδο, πολύ λίγο μείναμε μαζί...και έτσι δε κατάφερα να του πάρω τα ηνία. Άρα μέσα μου υπάρχει πάντα η κρυφή ελπίδα ότι he is the one που θα μπορεί να με στηρίξει. Ξέροντας με όμως, πιθανότατα όχι, πάλι εγώ θα φόραγα τα παντελόνια στο τέλος. Άρα από δω και μπρος, προσπαθώ όσο μπορώ, να πάψω να βάζω σε δοκιμασίες τον εκάστοτε φίλο μου, ίσως πρέπει να βγάλω απ' το μυαλό μου ότι πρέπει σώνει και καλά να με στηρίζει...θα κοιτάζω μονάχα αν με κάνει ευτυχισμένη. Εξάλλου, μια χαρά με στηρίζω και μόνη μου!

Άνοιξε καινούριο μπαράκι αυτές τις μέρες και εκεί σύχναζα τον περισσότερο καιρό. Επίσης, πήγαινα πολύ σε ένα μπαράκι που μαζεύονται καλλιτέχνες και απόλαυσα συζητήσεις για θέατρα, σκηνοθεσίες, κινηματογράφο, μουσική. Ήταν ευχάριστες συζητήσεις, που συνήθως δε συμμετείχα, εξαιτίας άγνοιας, αλλά και πάλι τις απόλαυσα. Βλέπεις τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία και μαθαίνεις...Μια μέρα σε αυτό το μπαράκι είχε διοργανωθεί και έκθεση αγγειοπλαστικής και ναι! δημιούργησα κι εγώ! Έφτιαξα μια βυζαντινή κούπα με πολύ κόπο και μόχθο! 10 φορές προσπάθουσα να τη φτιάξω πάνω στον τροχό και όλο μου χαλούσε! Πήγαμε και για επιτραπέζια μια απ' αυτές τις μέρες, καλούτσικα ήτανε.

Μέχρι και σινεμά πήγα-είδαμε το Avatar. Αξίζει να το δεις...με έβαλε σε σκέψεις. Ήταν αρκετά αλληγορικό. Νομίζω διαπραγματεύεται τη σχέση ανθρώπου-φύσης. Η φύση όλο και δίνει ενώ ο άνθρωπος όλο και καταστρέφει...Η φυλή των Νάβι που ζει στον πλανήτη Πανδώρα μου φαίνεται πως ζει με τις ίδιες αρχές που ζουν κάποιες αφρικανικές φυλές. Πιστεύουν για παράδειγμα πως δεν πρέπει να κάνουν κατάχρηση της φύσης και να παίρνουν τους καρπούς από τα δέντρα ή να σκοτώνουν ζώα μόνο αν θα τα φάνε. (Και η Ιρανή μου συγκάτοικος, που ήταν μωαμεθανή, αγόραζε μόνο από συγκεκριμένο Ιρανικό μαγαζί τα κοτόπουλα που θα μαγείρευε γιατί εκεί τα έσφαζαν λέγοντας τη φράση: Σε σκοτώνω μόνο για να σε φάω στο όνομα του Αλλάχ!).Κάπου διάβαζα πως αυτές οι φυλές στην Αφρική πάντα αφήνουν και κάποιους καρπούς πάνω στα δέντρα σε περίπτωση που τους χρειαστεί κάποιος άλλος. Σκεφτείτε τι θα έκανε ο typical Κύπριος: θα έπαιρνε όλους τους καρπούς των δέντρων από την απληστία του, ακόμα κι αν θα πετούσε τους μισούς από αυτούς λίγο μετά. Για να μην αναφέρω τη μανία που τους πιάνει με το κυνήγι! Ποτέ δεν κατάλαβα τι το ωραίο έχει να σκοτώνεις μικρά πουλάκια που ούτε για φαγητό δεν μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις, μη γελιόμαστε!

Τι άλλο έκανα αυτές τις μέρες; Πήγα για λίγα ψώνια και αγόρασα αρκετά όμορφα πράγματα. Χρειάζομαι ακόμα μερικά και θα επωφεληθώ από τις εκπτώσεις. Βγήκα με τη Ριν, με Άνθιμο και 2 άλλους (εκ των οποίων ο ένας είναι πρώην της Τσας). Πολύ ωραία περάσαμε. Όταν το είπα στην Τσας έκανε τα γνωστά της κόλπα πως θα της άρεσε να κάνουμε παρέα (καίγεται βασικά γι' αυτό) αλλά θα ένιωθε άβολα και γι' αυτό θα προτιμούσε να μη βγαίνουμε μαζί τους. Οπότε κι εγώ, για πρώτη φορά, δεν ακολούθησα τις οδηγίες της και να χαθώ και πάλι με αυτούς τους ανθρώπους που πάω πολύ. Της είπα πολύ απλά και χωρίς ίχνος κακίας, ότι δεν είναι ανάγκη να έρχεται μαζί μας όταν βγαίνω με αυτά τα παιδιά. Λυπάμαι, αλλά τσιράκι κανενός δε θα ξαναγίνω. Αυτή τη χρονιά θα κάνω ότι πραγματικά θέλω εγώ. Φυσικά μόλις της είπα έτσι, τα άλλαξε. Μου είπε πως φυσικά και θα έρχεται, σιγά να μην έχανε. Για να είμαι εντελώς ειλικρινής, θα προτιμούσα να μην έρχεται. Γιατί όντως θα είναι άβολα, κυρίως επειδή θα το προκαλεί και η ίδια. Είναι ο τύπος που μετά από κάθε συνάντηση (μη σου πω και κατά τη διάρκεια), θα κάθεται να αναλύει με πάσα λεπτομέρεια τι είπαν όλοι και ιδιαίτερα ο πρώην της που την αφορούσε. Δεν μπορεί να περάσει χαλαρά και όμορφα με την παρέα. Πρέπει ντε και καλά να συμβαίνει κάτι πέρα από τη διασκέδαση, κάτι ερωτικό κατά προτίμηση. Εγώ δεν μπορώ έτσι γιατί χάσαμε πολλούς φίλους εξαιτίας αυτής της τάσης της Τσας να φλερτάρει με όλους ή να παρεξηγεί το ενδιαφέρον τους και ύστερα όταν πάει κάτι λάθος, να τους αντιπαθεί και να την αντιπαθούν, με αποτέλεσμα να τους χάνω κι εγώ.

Έπαθα σοκ και με την Αφάνα, που με το που χώρισε (αν και αυτό παίζεται-μπορεί και να μου είπε ψέματα για να μην την παρεξηγήσω-έχω βάσιμες υποψίες), άρχισε το ψάξιμο. Η κοπέλα έχει μπει για τα καλά στο κυνήγι ευκατάστατου-πάνω απ' όλα-γαμπρού, και δεν τη νοιάζει τίποτα και κανένας. Και παρόλο που μαζί μου είναι μια χαρά, δε σε βάζει σε σκέψεις ο χαρακτήρας της; Δεν ξέρω, εγώ φοβάμαι.

Βρέθηκα αυτές τις μέρες και με μια παλιά φίλη που εδώ και χρόνια σέρνεται κυριολεκτικά από τον ένα ανώφελο έρωτα στον άλλο χωρίς στην ουσία να πετυχαίνει τίποτα γιατί πρώτα δίνει το σώμα της και μετά την ψυχή της. Εδώ και καιρό, έχει κολλήσει με κάποιον, με τον οποίο δουλεύουν μαζί και κάνουν σεξ ευκαιριακά. Τη συμβούλεψα να πάει να του πει τι νιώθει μα κωλώνει. Τώρα σοβαρομιλούμε; Δεν κωλώνουμε να βγάζουμε τα μάτια μας και κωλώνουμε να πούμε αυτό που αισθανόμαστε; (Και αυτό ισχύει και για μένα και για πολλούς που ξέρω!) Ουφ! Που καταντήσαμε...Αλλά όντως είναι πιο εύκολο να γυμνώσεις το σώμα σου παρά να ξεγυμνώσεις την ψυχή σου...

Η Ριν έστειλε μήνυμα στον πρώην της μετά από 4 ολόκληρα χρονάκια. Είναι απίστευτο πόσα πράγματα-κυρίως αρνητικά-θυμόταν απ' αυτή ο άνθρωπος. Τρελός πόνος. Δεν ξέρω αν θα κάνει κίνηση ξανά εκείνος, αλλά αν με ρωτάτε, το βρίσκω πολύ πιθανό.

Με κλάμπινγκ δεν ασχολήθηκα καθόλου και το πεθύμησα. Έπαιξα αρκετά με την κιθάρα που δανείστηκα από την Τσίτσο και διάβασα αρκετά τα Ισπανικά μου.

Άρχισα να ψάχνω και για διαμέρισμα να αγοράσω. Ανυπομονώ να βρω κάτι και να το κάνω δικό μου.Χθες έφερα για πρώτη φορά κοπέλα και με βοήθησε να καθαρίσω το σπίτι γιατί πραγματικά δεν μπορούσα μόνη να το κάνω από γωνιάς όπως θα ήθελα. 4 ώρες καθαρίζαμε και οι 2 και ούτε σιδέρωμα δεν πρόλαβε να μου κάνει (περιμένουν 6 πλυντήρια!!!) Τώρα όμως λάμπουν όλα εδώ μέσα! I love it!

Είδα τα παιδάκια μου μετά από 2 βδομάδες. Χθες με τρέλαναν να κάνουμε θέατρο. Όταν έχουμε δραστηριότητες επιλέγουν πάντα το Θέατρο από το να παίξουν μπάλα ή να ζωγραφίσουν κάτι και εγώ άλλο που δε θέλω. Ενθουσιαζόμαστε όλοι και είναι εκπληκτικά τα αποτελέσματα. Μαθαίνουν να εκφράζονται, αποκτούν αυτοπεποίθηση, αναπτύσσεται η σκέψη, η κρίση και ο λόγος τους, νιώθουν άνετα με το σώμα τους και την επαφή με τους γύρω τους... ειλικρινά, δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο και χαίρομαι πολύ που είμαι μέρος του. Χθες είπαμε ένα παραμύθι για Το δέντρο που έδινε. Παρίσταναν διάφορες σκηνές από το παραμύθι και από τις κινήσεις και τις εκφράσεις τους, κατάλαβα πως τους έβαλε σε σκέψεις. Δεν προλάβαμε να το σχολιάσουμε μα νιώθω πως έχουν πολλά να πουν. Με φέρνει πολύ κοντά τους η όλη διαδικασία και το χαίρομαι.

Γενικά έχω μια πολύ στενή σχέση μαζί τους και όταν λέω πως έχω μάθει και κερδίσει πολλά μαζί τους τα τελευταία 2 χρόνια, δεν το λέω απλά για να το πω. Είναι εξαίρετα παιδιά κι εγώ πολύ τυχερή που βρέθηκαν στη ζωή μου. Μακάρι να μπορώ να τους έχω και του χρόνου. Θα με βοηθήσει και μένα προσωπικά. Μιας και είναι η τελευταία τους χρονιά, θα μάθω να αφήνω τους μαθητές μου πλέον να πετούν μόνοι τους και να διαχειρίζομαι τον αποχωρισμό, κάτι στο οποίο υστερώ. Σίγουρα θα μου είναι δύσκολο, έχω μάθει μαζί τους, αλλά δε θα το έχανα με τίποτα στον κόσμο όλο αυτό το δέσιμο.Έχω πολυλογήσει και πάλι. Σας αφήνω και ελπίζω να μη σας κούρασα με την πληθώρα των θεμάτων που ασχολήθηκα once again.

Υ.Γ. Ακούστε αυτό το τραγούδι, μου το έχει συστήσει μια καινούρια φίλη: http://www.youtube.com/watch?v=LqldwoDXHKg&feature=fvst

In 10 years time...

2010-01-02T22:05:00.000-08:00

Αδυνατώ να γράψω στόχους γι' αυτή τη χρονιά -αν και είμαι πολύ υπέρ των στόχων-γιατί το μυαλό μου και η καρδιά μου τελευταία βρίσκονται σε πολύ χαώδη κατάσταση...όταν τα βρω με μένα, θα καταγράψω και το τι θέλω. Αν όμως πρέπει σώνει και καλά να βάλω κάποιο σκοπό για το 2010, βάζω μοναδικό στόχο να κάνω μόνο ότι πραγματικά αγαπώ και μ' αρέσει! Και προτού κάνω οτιδήποτε ρωτάω εμένα, και μόνο εμένα, αν πραγματικά θέλω να το κάνω. Αν όχι, τότε λέω όχι...τα πάω καλύτερα σε αυτό τελευταία και μ' αρέσει.
Κάτι που βρίσκω πολύ διασκεδαστικό να σκεφτώ και να αναλύσω είναι το που θα βρίσκομαι και τι θα κάνω σε μια δεκαετία από τώρα...
Πριν μια 10ετία ήμουν ακόμα στο Λύκειο, στην τελευταία τάξη, και προετοιμαζόμουν για τις προεισαγωγικές...Καλά τα κατάφερα. Πέρασα στον κλάδο που ήθελα, το πού δε με πείραζε αλλά πιστεύω ότι υπήρχε λόγος που πέρασα εκεί που πέρασα, και αναλόγως ρυθμίστηκε και η ζωή μου. Τα επόμενα 4 χρόνια μέχρι και το 2004, πέρασα υπέροχα φοιτητικά χρόνια. Έκανα νέους φίλους καρδιακούς, που άλλοι έμειναν μέχρι και σήμερα, άλλοι έφυγαν αλλά είναι πάντα εδώ, διασκέδασα απίστευτα, έμαθα πολλά-περισσότερα έξω από το Πανεπιστήμιο παρά μέσα, κατάφερα να παραμείνω αθώα. Τέλειωσα μια μακροχρόνια σχέση που είχα και είχε κάνει κοιλιά αλλά δε φλέρταρα καθόλου μα καθόλου. Πρώτον γιατί τον περισσότερο καιρό βρισκόμουν σε σχέση και δεύτερον, επειδή καθόλου δεν πήγαινε το μυαλό μου στα ερωτικά εκείνο τον καιρό. Ήθελα μονάχα να χορεύω και να τραγουδάω! Και πραγματικά χαίρομαι που διασκέδασα τόσο πολύ χωρίς κανένα αντιπερισπασμό!
Το 2004 φεύγω για μεταπτυχιακά σε άλλη χώρα και μένω εκεί για μια χρονιά-μια από τις καλύτερες της ζωής μου! Ελεύθερη, πιο πολύ από ποτέ, κι από τώρα ίσως, άγωστη μεταξύ αγνώστων, δίνω την καρδιά μου σε φίλους από κάθε χώρα της γης και τώρα ξέρω πως ο καθένας τους κρατάει ένα μικρό κομμάτι της αθώας και ξέγνοιαστης Μαρσέλας! Διασκεδάζω μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, βρίσκω τον εαυτό μου και τα θέλω μου. Ερωτεύομαι; Δεν ξέρω, μάλλον όχι, μα έχω ανάγκη από τρυφερότητα. Φοβάμαι παρ' όλα αυτά, να δοθώ. Είναι η αρχή της άμυνας, όσον αφορά τα ερωτικά.
Το 2005 επιστρέφω και μέχρι το 2006 το Σεπτέμβρη περνάω μια απαίσια χρονιά. Σίγουρα έπασχα από κατάθλιψη. Το μόνο καλό είναι ότι πιάνω σχεδόν αμέσως δουλειά. Αν δεν είχα και αυτό να κρατηθώ, δεν ξέρω τι θα γινόμουν. Πραγματικά. Ούτε φίλους είχα κοντά μου, ούτε κάτι να με κάνει χαρούμενη, και ζούσα σε μια φυλακή.
Το 2006 απ' το Σεπτέμβρη και μετά, η κατάσταση βελτιώνεται κάπως γιατί έχω πια κοντά μου την Ντι. Όχι όσο και όπως θα ήθελα, αλλά είναι μια μικρή ακτίνα στο σκοτάδι μου. Η δουλειά μου μ' αρέσει όλο και περισσότερο και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.
Και ερχόμαστε στο 2007. Χρονιά κόλαφος, ιδιαίτερα προς το τέλος της, που ερωτεύομαι σφόδρα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό που την κάνει τόσο σημαντική. Είναι που έχω πια όλες τις φίλες μου κοντά μου, είμαι σε καινούριο εργασιακό περιβάλλον, όπου γωρίζω εξαίρετο κόσμο, γνώριζω ακόμα πιο πολύ κόσμο από τις παρέες. Γενικά, διασκεδάζω και περνώ καλά. Όχι όσο θα ήθελα, γιατί ακόμα είμαι μέσα σε μια φυλακή, αλλά είναι μια από τις πιο αισιόδοξες και ελπιδοφόρες στιγμές μου. Φως στο τούνελ.
2008. Μέχρι και το Σεπτέμβρη συνεχίζουν όλα κανονικά όπως και το 2007. Μετά ξαναλλάζω εργασιακό περιβάλλον-το καινούριο μ' αρέσει πολύ σε θέμα τάξης και οργάνωσης. Γνωρίζω κι άλλο κόσμο. Μόνο που τα σίδερα της φυλακής όλο και με σφίγγουν πιο ασφυκτικά και έτσι το Δεκέμβρη έχουμε τη Μεγάλη Έξοδο! Αέρας!!!!!
2009. Μετά τη μεγάλη επανάσταση. Σε όλη τη διάρκεια του προσπαθώ να μειώσω τη χασούρα τόσων χρόνων στο κελί. Κάνω ότι μπορείς να φανταστείς που δεν μπορούσα πριν. Απ' τα πιο απλά, όπως του να πάρω ένα τηλέφωνο και να μιλήσω με τις ώρες ή να δω το πρόγραμμα που μ' αρέσει στην τηλεόραση, μέχρι να ταξιδέψω όπου θέλω, να διασκεδάσω όπως θέλω, με όποιον θέλω. Καινούριοι φίλοι και παλιοί, όλοι κοντά μου. Τους ευχαριστώ. Στα μέσα της χρονιάς τα σκατώνω λιγάκι, μόνη μου και χωρίς καμιά βοήθεια, πάω και μπλέκομαι ερωτικά με κάποιο που δε θέλω, λες και θέλω οπωσδήποτε μια σχέση. Ίσως νιώθω πως είναι το μόνο που μου λείπει (δεν είναι), ίσως απλά επιβάλλω στον εαυτό μου να κάνει πράγματα που δε θέλει γιατί η κατάσταση ευτυχίας και ελευθερίας είναι κάτι άγνωστο για μένα και δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Το υπόλοιπο μισό περνά λίγο περίεργα γιατί από τη μια ενώ κάνω πράγματα που μ' αρέσουν, απ' την άλλη δυσκολεύομαι να με συγχωρέσω για τα λάθη μου, που ίσως μου στοίχισαν την πίστη στον εαυτό μου, την καλή μου εικόνα στους φίλους μου που με θεωρούσαν πάντα άνθρωπο που ακολουθεί το συναίσθημα, ίσως και ένα μεγάλο έρωτα που με βλέπει πλέον με το μισό του μάτι. Δεν ξέρω ποιο απ' τα 3 πονάει πιο πολύ. Μάλλον το πρώτο.
Ελπίζω το 2010 να επανακτήσω τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση και τον εαυτό μου...και όλους τους άλλους που έχασα μ' αυτό.
Δέκα χρόνια πριν, το 2000, δεν μπορούσα να προβλέψω τίποτα από όλα αυτά. Όπως και σήμερα, δεν ξέρω τι θα είμαι και τι θα έχω περάσει το 2020! Στην πορεία μπορεί να ανακαλύψω ότι το 2013 ήταν η καλύτερη μου χρονιά και ότι το 2016 ήταν η δυσκολότερη.
Ποιος ξέρει; Σε 10 χρόνια θα είμαι 37. Ευελπιστώ μέχρι τότε να:

μου αρέσει η δουλειά μου όσο και τώρα και κάθε χρόνο να γίνομαι όλο και καλύτερη.
το περιβάλλον εργασίας μου να είναι πάντα ευχάριστο.
να ζω σε ένα όμορφο δικό μου σπίτι (δε με νοιάζει το που), ιδανικά με την οικογένειά μου.
να παντρευτώ με κάποιον που θα έχω ερωτευτεί και εκείνος να είναι το ίδιο κολλημένος μαζί μου (η τελετή να γίνει σε πολύ κλειστό κύκλο, χωρίς νυφικά και φανφάρες και το μόνο που να με ενδιαφέρει εκείνη τη μέρα να είναι ότι ενώνω τη ζωή μου με αυτόν που αγαπώ)
μέχρι τα 37, θα ήθελα να έχω και 3-4 παιδάκια, άλλα δικά μου και άλλα που θα τα έχω υιοθετήσει. Είπαμε, αυτό είναι όνειρο ζωής!
Να έχουμε την υγειά μας όλοι...συγγενείς, φίλοι, γνωστοί.
Οι φίλες μου και η αδελφή μου να φτιάξουν τη ζωή τους όπως την ονειρεύονται και να είναι πάρα μα πάρα πολύ ευτυχισμένες.
Οι γονείς μου να είναι ήρεμοι και αγαπημένοι.
να ταξιδέψω σε πολλές όμορφες χώρες.
να γνωρίζω συνεχώς καινούριους υπέροχους ανθρώπους.
να έχω καλές σχέσεις με όλους και κυρίως με τον εαυτό μου.
να ζω άνετα χωρίς οικονομικές δυσκολίες.
να βρίσκω συνεχώς νέα ενδιαφέροντα να ασχολούμαι.
η ζωή μου να είναι συναρπαστική!

Ζητώ πολλά; Αν έχω το μπλοκ σε 10 χρόνια από τώρα, ελπίζω να θυμηθώ να κάνω μια σύγκριση...Μακάρι να βγουν όλα αληθινά...αν ακόμα τα επιθυμώ μέχρι τότε.

2009-the end is near...

2009-12-31T06:11:00.000-08:00

Χμ...για να γράψω αυτό το ποστ ανασκόπησης της χρονιάς, ανάτρεξα στο τι έγραψα πέρσι τέτοια μέρα...πέρσι τέτοια μέρα όλα ήταν τόσο διαφορετικά...μόλις είχα τολμήσει να κάνω μια απόδραση απ' ότι με βασάνιζε και με φυλάκιζε...πέρσι πίστευα ότι με το που έκανα αυτό το βήμα, όλα θα πήγαιναν κατ' ευχήν...για να δούμε πόσο τα κατάφερα...
Τι ήθελα πέρσι:

Ένα σπίτι στο οποίο να μπορώ να καλώ τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να τους μαγειρεύω (λατρεύω να μαγειρεύω για φίλους), να ακούμε μουσική, να παίζουμε χαρτιά και άλλα επιτραπέζια, να βλέπουμε ταινίες, να μιλάμε, να γελάμε...Να παίζει κιθάρα η Τσίτσο ή ο Styrus και όλοι να τραγουδάμε.

Πόσο το εκπλήρωσα αυτό; Κατά το ήμισι...απέκτησα βέβαια το δικό μου χώρο, αλλά πού καιρός για όλα τ' άλλα; Σπάνια μαγειρεύω για φίλους (ούτε καν να μαγειρέψω γιά μένα δεν έχω χρόνο) και τώρα συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει αυτή η φάση, απ' την άλλη το διαμέρισμα που νοικιάζω τώρα είναι πολύ μικρό για να καλέσω πολύ κόσμο...αυτό όμως θα το διορθώσω σύντομα. Παίξαμε αρκετό χαρτάκι αυτή τη χρονιά αλλά όχι indoors, για άλλα επιτραπέζια προβλέπεται καλύτερη η χρονιά που έρχεται...ταινίες πάλι ανακάλυψα ότι προτιμώ να τις βλέπω ολομόναχη κι αν πρόκειται να το κάνω με άλλους, θέλω να είναι στο σινεμά. Η Τσίτσο δεν μας πολυέπαιξε κιθάρα φέτος και με το Styrus χαθήκαμε απ' τον καιρό που δεσμεύτηκε. Εγώ πάλι άρχισα μαθήματα κιθάρας...για την ώρα προπονούμαι με την κιθάρα της Τσίτσο.

Να βγαίνουμε σε καφέ, μπαράκια, εστιατόρια όλο και πιο συχνά. Και κλάμπινγκ φυσικά για χορό!

Αυτό το κάναμε κατά κόρρον το πρώτο μισό της χρονιάς. Δεν μπορούσες να σηκώσεις πέτρα και να μη μας βρεις από κάτω, όπως λένε. Και κατά ένα παράξενο τρόπο, πέρσι, μάλλον επειδή ήταν όλα καινούρια, όλοι-όχι μόνο εμείς-έβγαιναν σαν τρελλοί, παντού και συνέχεια. Το δεύτερο μισό της χρονιάς μας βρήκε όλους κορεσμένους να βαριόμαστε να ξαναρχίσουμε για δεύτερη χρονιά σερί τις εξόδους. Οι μισοί της παρέας επιδίωξαν να δεσμευτούν για να γλυτώσουν απ' τη βαρεμάρα και οι άλλοι μισοί ψάχνουμε για νέα στέκια και παρέες!

Να έχω χρόνο να διαβάζω τα βιβλία μου, να σερφάρω στο διαδίκτυο, να παρακολουθώ τις αγαπημένες μου σειρές, να έχω χρόνο για τον εαυτό μου, τελοσπάντων!

Η δίψα για βιβλία μειώθηκε πάρα πολύ...ίσως λόγω έλλειψης χρόνου, ίσως γιατί έχω γίνει πιο επιλεκτική...Πάντοτε όμως έχω ένα βιβλίο να διαβάζω...ίσως όμως να τα τελειώνω τώρα πια πιο αργά. Τα υπόλοιπα done εκτός από το χρόνο για τον εαυτό μου που ακόμα αγνοείται...

Να περνάω καλά στη δουλειά μου και να γίνομαι όλο και καλύτερη σε αυτό που κάνω...

Χμ...δεν περνάω πλέον καλά στη δουλειά όσον αφορά συναδέλφους, μάλλον θα έπρεπε να αλλάξω χώρο, όταν είχα την ευκαρία, κέρδισα φυσικά άλλα πράγματα-όσον αφορά τις ικανότητες μου, το πρώτο μισό της χρονιάς ήμουν καλύτερη από ποτέ...μετά κάπου έκανα κοιλιά και τώρα ξανά προς τη δόξα τραβώ!

Να συνεχίσω τα μαθήματα salsa και άλλων χορών...

Check.

Να ταξιδεύω σε διάφορες χώρες κάθε χρόνο...

Φέτος ταξίδεψα στο Λίβανο και Θεσσαλονίκη...πάλι καλά αν και θα προτιμούσα να επισκεπτόμουνα τόπους που δεν είχα ξαναπάει.

Να εκδώσω επιτέλους το βιβλίο μου!

Well, βρίσκομαι σε καλό δρόμο...το έχω στείλει σε εκδοτικό οίκο.

Να συναντιέμαι με φίλους απ’ το εξωτερικό και φίλους απ’ τα παλιά.

Φίλους απ' το εξωτερικό: Έχω συναντηθεί με το Νιζ και το Φα 3 φορές όλη τη χρονιά...με τους άλλους δυστυχώς όχι. Επιδίωξα να συναντηθώ και με φίλους απ' τα παλιά αλλά τώρα καταλαβαίνω πως πρέπει η προσπάθεια να είναι αμοιβαία.

Να βρω κάποιον να αγαπώ πολύ και αυτος να με αγαπά περισσότερο! Να έχω επιτέλους μια φυσιολογική σχέση!

Εδώ τα κάναμε σαλάτα...Ξαναβρήκα τον ίδιο άνθρωπο να αγαπώ αλλά φαίνεται αυτός δε μ' αγάπησε περισσότερο. Όσο για σχέση, έκανα μια δήθεν φυσιολογική με κάποιον που δεν αγαπούσα αλλά μου βγήκε πιο ξινή κι απ' το λεμόνι!

Πολλές ζεστές αγκαλιές!

Μου έλειψαν...δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που αγκάλιασα κάποιον σφιχτά και αληθινά...ξεχνιόμαστε κάνοντας οτιδήποτε άλλο. Θα το αλλάξω σίγουρα αυτό από χρόνου.

Τα χιλιοειπωμένα και όμως βασικά: Αγάπη! Υγεία! Ευτυχία!

Αγάπη είχα αν και ποτέ δεν είναι αρκετή. Σε θέματα υγείας, θα μπορούσα να ήμουν και καλύτερα μα δεν παραπονιέμαι. Ευτυχία; Ναι.

Τέλος... Να μην πάψω ποτέ να ονειρεύομαι!

Ίσως παλιά να ονειρευόμουν περισσότερο...ίσως επειδή παλιά δε ζούσα στο the real world. Τώρα που ζω αντιλαμβάνομαι ότι κάποια πράγματα είναι...αχρείαστα.

Πέρα όμως από τα περσινά όνειρα/στόχους, ξέρω σίγουρα πως φέτος κέρδισα κάτι το ανεκτίμητο: την ελευθερία μου! τη δυνατότητα της επιλογής! την ανεξαρτησία! Και πάλι όπως και πέρσι, όλα αυτά δε θα τα άλλαζα με τίποτα!

Ευχαριστώ το Θεό και το Σύμπαν για όλα όσα μου έστειλαν...καλά και κακά. Νιώθω πως φεύγοντας αυτή η χρονιά, μ' αφήνει λίγο περισσότερο σοφή...

Στο χέρι μας είναι το 2010 να είναι ακόμα καλύτερο! Φιλιά πάρα πολλά!

Κλειδαριά...

2009-12-28T22:07:00.000-08:00

Από καιρό έχω την αίσθηση ότι ένα συγκεκριμένο ζευγάρι φίλων μου διαβάζει το μπλοκ μου...και όλο μου γίνεται πιο έντονη αυτή η αίσθηση όταν βρίσκομαι μαζί τους (ξέρουν πράγματα προτού τους τα πω, κτλ). Εντάξει, δε με πολυνοιάζει μα θα προτιμούσα να μου το πουν...αν μη τι άλλο, θα ήταν αυτοί ειλικρινείς και δε θα κρυφοκοίταζαν τη ζωή μου από την κλειδαρότρυπα! Και δεν είναι ότι δεν τους έχω εμπιστοσύνη ή οτιδήποτε αλλά κάποια πράγματα που γράφω εδώ είναι εντελώς προσωπικά και έτσι θα ήθελα να παραμείνουν! Μακάρι να έβαζαν το σεβασμό τους για την προσωπική μου ζωή πάνω από την περιέργεια τους να διαβάσουν τα τεκταινόμενα στη ζωή μου...ακόμη και η ίδια η αδελφή μου που έχει βρει το μπλοκ μου άπειρες φορές ανοιχτό στο λαπ της δεν μπήκε στον πειρασμό να το διαβάσει, ακριβώς γιατί με σέβεται. Εύχομαι να ήταν όλοι το ίδιο διακριτικοί.
Σκέφτηκα να κλειδώσω το μπλοκ μου γι' αυτό το λόγο μα δε θα το κάνω για διάφορους λόγους. Ένας απ' αυτούς είναι για να μη χάσω εσάς, μπλογκοφίλοι μου. Σε σας έχω δώσει το δικαίωμα να με διαβάζετε και χαίρομαι που το κάνετε.
Από την άλλη, δεν ξέρω αν θα μπορώ να είμαι πια απόλυτα ειλικρινής γιατί θα ξέρω πως κάποιοι με τους οποίους έχω άμεση επαφή με διαβάζουν...μάλλον όχι.
Κάτι άλλο που θα μπορούσα να κάνω είναι να δημιουργήσω νέο μπλοκ και να το κάνω γνωστό μόνο σε σας. Θα δούμε...Any reccomends?

Περιμένοντας το 10 το καλό!

2009-12-27T06:36:00.000-08:00

Αγάπες! sorry που χάθηκα από την μπλογκόσφαιρα χωρίς να σας ευχηθώ μα έφυγα αναπάντεχα για τας εξοχάς όπου και πέρασα οικογενειακά Χριστούγεννα και επέστρεψα μόλις σήμερα! Ελπίζω να περνάτε ουάο τις μέρες σας και ο νέος χρόνος να μας βρει όλους ευδιάθετους και γεμάτους όνειρα και όρεξη να τα πραγματοποιήσουμε! Στόχους για τη νέα χρόνια λέω να βρω από βδομάδας...Φιλιά σε όλους!

Hobbies to be continued...

2009-12-22T23:45:00.000-08:00

Καλησπέρα και πάλι...επειδή άφησα ένα ποστ μισοτέλειωτο πριν λίγες μέρες, λέω να το ολοκληρώσω τώρα...για όσους αντέχουν να ακούσουν και το υπόλοιπο της ιστορίας που αφορά τα χόμπι μου...

Λοιπόν, δεν ξέρω αν θεωρείται χόμπι, αλλά πέρσι σε κάποια στιγμή γίναμε φανατικές της Μπιρίμπας. Η Τσίτσο βάλθηκε να μάθει σε μένα, τη Ριν και την Τσας να παίζουμε. Έχω να πω πως είμαι το πιο ικανό χαρτόμουτρο από τις 3 μας...οι άλλες 2 μας έβγαζαν την ψυχή μέχρι να παίξουν, σε σημείο που τις κοροϊδεύαμε ότι κάθε φορά που ερχόταν η σειρά μιας έκ των 2, εμείς είχαμε χρόνο για να φάμε το φαγητό μας, να ισιώσουμε μαλλί, να πούμε την ιστορία της ζωής μας! Πάει σχεδόν χρόνος να ξαναπαίξουμε. Κι όλο λέμε να το κανονίσουμε μα δεν τα καταφέρνουμε. Εγώ έτυχε να ξαναπαίξω με άλλους παρτνερ, αλλά με αυτή τη σύσταση, πάει καιρός. Οπότε μέσα στο καλοκαίρι αποφασίζω να κανονίσω μπιρίμπα με 2 αγόρια expert στο θέμα και η μόνη available από τις κολλητές ήταν η Τσας. Τι να κάνω; Την παίρνω μαζί. Καλύτερα να πήγαινα μόνη! Έκανε τραγικότατα λάθη σε σημείο που να θέλω να κρυφτώ κάτω απ' το τραπέζι. Δεν υπερβάλλω καθόλου...και δε λες στιγμιαίο λάθος να ρίξεις κάτω τον Τζόκερ! Οι άνθρωποι πρέπει να γελάνε ακόμα.

Μέσα στο καλοκαίρι, αρχίσαμε και την Ιππασία σε πιο επαγγελματικό βαθμό από προηγούμενες φορές. Πήγαμε σε ένα δάσκαλο και κάναμε το πρώτο και τελευταίο μας μάθημα. Ήταν τέλεια, αν εξαιρέσεις κάποιες τρομακτικές στιγμές...Οι καλές στιγμές ήταν όταν ένιωθες πως οδηγούσες το άλογο σου μόνος και μάλιστα κάναμε βόλτες μπροστά στην παραλία την ώρα του ηλιοβασιλέματος...δεν είναι άψογο scenery? Επίσης, περνούσαμε μπροστά από γεμάτες καφετέριες και κορδώναμε σαν πριγκιπέσες! Οι κακές στιγμές όμως ήταν πιο έντονες: επειδή ήμασταν 3 (εγώ, Τσας, Ριν), ο δάσκαλος δυσκολευόταν να μας κρατά και τις 3 κοντά του, οπότε από την αρχή σε μένα έδωσε τον απόλυτο έλεγχο του αλόγου μου, ενώ τις άλλες 2 κρατούσε τα άλογα τους κοντά του με σχοινί. Κι ενώ βολτάραμε χαρωπά-εγώ περήφανη που δε με κρατούσε κανείς και έδειχνα πεπειραμένη, τρομάρα μου-σε κάποια στιγμή, η Τσας αρχίζει τις κραυγές ότι το δικό της άλογο δεν την υπάκουε και την έπαιρνε όπου ήθελε. Τρέχει ο δάσκαλος να τη βοηθήσει και εκείνη τη στιγμή μπερδουκλώνεται το άλογο της Ριν με το σχοινί του και κινδυνεύουν να πέσουν και οι 2 κάτω. Τρέχει ο δάσκαλος να σώσει και τη Ριν. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά-κι ενώ βρισκόμαστε σε στροφή δρόμου-που περνούσαν αυτοκίνητα πολύ συχνά, το δικό μου άλογο, πολύ ήρεμο μέχρι εκείνη τη στιγμή, αποφασίζει να διασταυρώσει το δρόμο για να μασουλήσει χορτάρι! Έντρομη αντιλαμβάνομαι ότι δε με υπακούει πια και ευχαριστώ το Θεό που βρεθήκαμε στην απέναντι πλευρά προτού έλθει και μας χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο. Δεν τελειώνει εδώ όμως η ιστορία. Κι ενώ ο δάσκαλος είναι ακόμα απασχολημένος με τις άλλες 2, το άλογό μου σκύβει μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο για να φτάσει το χορτάρι και εγώ από πάνω του καβαλημένη να γέρνω μπροστά! Λίγα εκατοστόμετρα απόσταση είχε το κεφάλι μου από το έδαφος (και ούτε μήνας δεν είχε περάσει από τότε που έβγαλα το χέρι μου απ' το γύψο!)...Μέσα στον πανικό μου, αποφασίζω πως ήλθε η στιγμή να καταλάβει το άλογο ποιος έχει το πάνω χέρι στη μεταξύ μας σχέση! Το τραβώ λοιπόν από τα γκέμια και το ανασηκώνω, το χτυπάω με το καμτσίκι να προχωρήσει, του στρίβω το κεφάλι προς τα αριστερά και το αναγκάζω να ξαναδιασταυρώσει το δρόμο και να με πάρει εκεί που ήμασταν πριν! Ε, άμαν πια! Δε θα με έσκαζε εμένα το άλογο! Κι έτσι έστω και με άσχημο τρόπο έμαθα να χειρίζομαι μια κρίση και να οδηγώ ένα άλογο! Ο δάσκαλος ακόμα βρίζει που του έτυχε να βρεθεί στο δρόμο μας...Εγώ όμως σκέφτομαι να του ξανακατέβω το καλοκαιράκι, να μάθω και troting...Χι!

Έρχεται λοιπόν ο Σεπτέμβρης και ξαναρχίζω το Γυμναστήριο, το οποίο είχα ξεχάσει από καιρό (τον Ιούνη συγκεκριμένα). Ευτυχώς, μέχρι τώρα είμαι πολύ τακτική, πάω σίγουρα 3 φορές τη βδομάδα παρόλο που έχω και πολλά άλλα να κάνω.

Από τον Οκτώβρη όμως είναι που τρέχω και δε φτάνω. Γιατί μέσα στα χόμπι μου, αποφάσισα να εντάξω και το Θέατρο-σας το έχω αναφέρει άπειρες φορές πόσο βγαίνω από τον εαυτό μου και υποδύομαι ρόλους σαν να μη με βλέπει κανένας, όταν πάω εκεί...και δε νομίζω να το παρατήσω τόσο εύκολα!

Η Χειροτεχνία είναι κάτι πάλι σαν την Τέχνη...δεν τα πολυκαταφέρνω μα ηρεμώ πολύ...ασχολούμαι με κάτι και βελτιώνω τις δεξιότητες μου στη συγκέντρωση, πράγμα που υστερούσα παλιά.

Όταν ξεκίνησα Γιόγκα και Πιλάτες πίστευα πως θα πήγαινα εκεί και θα χαλάρωνα, θα έβρισκα τον εαυτό μου και μπλα μπλα μπλα, όλα αυτά με τους διαλογισμούς, κτλ. Καμιά σχέση! Η κοπελιά που μας κάνει μας ξεθεώνει απίστευτα κάθε φορά και καλά μας κάνει βέβαια. Ευτυχώς έχει πολλή όρεξη γι΄αυτό που κάνει και στο μεταδίδει. Εξάλλου και η ατμόσφαιρα με τα αναμμένα κεράκια και το χαμηλό φως σε κάνει να νιώθεις μυστηριακά.

Η Κιθάρα τώρα είναι νέο χόμπι. Για να δούμε πως θα τα πάω. Για την ώρα διασκεδάζω. Επιφυλάσσομαι να αγοράσω δικιά μου κιθάρα ακόμα, μπας και πάει κάτι στραβά και τα παρατήσω...

Όσο για το Belly Dance, καλά είναι, μα περισσότερο σα Γυμναστική το χρησιμοποιώ κι αυτό. Πού να χορέψω αυτές τις χορογραφίες με το σάλι με τα κρόσσια που πήρα και να μη γελάσει και το παρδαλό κατσίκι; Στα καρναβάλια ίσως. Ίδωμεν.

Τώρα από Γενάρη ξεκινώ καινούρια...Θα πάω να μάθω Photoshop και Κινούμενα Σχέδια στον Υπολογιστή...τόσες φωτογραφίες που έχω (γύρω στα 60 GB), αξίζει να ασχοληθώ λίγο περισσότερο μαζί τους!

Πάντως από χρόνου, και μιλάω τώρα για νέα σχολική χρονιά και ουχί το 2010, θα αρχίσω σίγουρα μαθήματα Πρώτων Βοηθειών, Δακτυλογραφίας (αν και δεν έχω καταλήξει ακόμα αν θα είναι Αγγλικής ή Ελληνικής) και Σκάκι! Το τελευταίο δε φαντάζεστε πόσο το θέλω. Θα άρχιζα και φέτος μα δεν έβρισκα χρόνο!

Ναι, το ξέρω...το 'χω παρακάνει...μα αφού μ' αρέσουν όλα...γιατί να πρέπει να διαλέξω; το ίδιο δυστυχώς, λέω κι όταν βρεθώ μπροστά από Ζαχαροπλαστείο...

Anws, σας αφήνω τώρα...είναι αργά...και μόλις έχω βγει με παρέα περίεργη...πρέπει να το επεξεργαστώ λιγάκι στο μυαλό μου.

Many happy returns!

2009-12-22T22:12:00.000-08:00

Το μπλοκ μου είχε τα πρώτα του γενεθλιάκια κάπου γύρω στις αρχές-μέσα του Νοέμβρη...Δεν το πρόσεξα και δεν του ευχήθηκα...Διάλεξα να γιορτάσουμε την 100η ανάρτηση του που είναι και η παρούσα! Λοιπόν, μπλοκάκι μου, δε θα σου ευχηθώ να τα εκατοστήσεις γιατί το ήδη έχεις κάνει, αλλά κάθε φορά που γράφω σε σένα, να γίνονται τα πράγματα όλο και καλύτερα για να ομορφαίνεις και συ τις σελίδες σου με ωραίες στιγμές και εικόνες!

Ωραία δεν τα λέω; Ε; Ε; Ε; Άμα έχει σαλτάρει ο άνθρωπος...:)

Σήμερα ξεκινούν και επίσημα οι διακοπές μου! Yeyyyyyyy! Το χρειαζόμουνα...όχι τόσο για να ξεκουραστώ από τη δουλειά αλλά περισσότερο από όλα τα άλλα που έκανα αυτό το διάστημα...Και λέγοντας αυτό, θυμήθηκα πως σας χρωστάω μια ανάρτηση για τα ημιτελή μου χόμπι. Προτού αρχίσω λοιπόν, να αναφέρω πως τελικά ψες πήγαμε σε ρεμπετάδικο με τους παλιούς συναδέλφους (αφού με τους φετινούς σχεδόν δε μιλιόμαστε) και πέρασα μια χαρά! Εντάξει, δεν ήμουν και στο τσακίρ κέφι αλλά και χόρεψα και έμαθα τα νέα τους και διασκέδασα! Έπειτα, πήγα με μια από τις κοπέλες σε ένα παρηκμιακό μπαράκι που δεν επισκέφτηκα εδώ και αιώνες...Αυτό που μου αρέσει στις γιορτάρες μέρες είναι πως όπου και να πας όλα είναι γεμάτα από κόσμο...Τέλειο...Εκεί γνώρισα διάφορους...εντάξει, δεν ενθουσιάστηκα κιόλας αλλά ήταν καλή ευκαιρία να γνωρίσω νέους τύπους ανθρώπων. Περισσότερο γέλασα με τις φάτσες εκεί μέσα...Καλλιτέχνες και δήθεν ως επί το πλείστον. Οι δεύτεροι απλά δεν παίζονται. Ακόμα γελάω!

Και τώρα στο θέμα μας...Τα χόμπι που ποτέ δεν τελεσφόρησαν κι έτσι παρέμεινα στην αφάνεια, αφού δεν κατάφερα να διακριθώ σε οτιδήποτε...ακόμα!

Αρχής γενομένης, στο πρώτο μάθημα που γράφτηκα ενώ ήμουν ακόμα Πανεπιστήμιο ήταν άκουσον άκουσον, η Νοηματική Γλώσσα. Παρόλο που τη θεωρώ πολύ ενδιαφέρον θέμα, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να μπεις στον κόπο να τη μάθεις, όταν δε τη χρειάζεσαι και αφού δε θα τη χρησιμοποιείς, θα την ξεχάσεις σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Έτσι το μόνο που θυμάμαι σήμερα είναι να "λέω" το όνομα μου κι αυτό πολύ είναι...

Έπειτα, βαλθήκαμε με την Ντι και μια πρώην κολλητή να μάθουμε να χορεύουμε Λαϊκούς Χορούς. Και δώστου τα Χασάπικα, οι Ζορμπάδες, τα Ζεϊμπέκικα και τα Τσιφτετέλια...Ιδιαίτερα στα τελευταία πρέπει να έχω ιδιαίτερο χάρισμα...Αστειεύομαι βεβαίως...τα παρατήσαμε στη μέση, χωρίς κανένα προφανή λόγο. Ακόμα διερωτούμαι γιατί...Από πέρσι, ξανάρχισα τους Λαϊκούς...περιττό να σας πω ότι δε θυμόμουν σχεδόν τίποτα από παλιά...τώρα νομίζω τα πάω καλύτερα...αν εξαιρέσεις ότι πέρσι στις πρώτες μου προσπάθειες να χορέψω ζεϊμπέκικο και μάλιστα στο Hens της κουμπάρας μου, έπεσα και έσπασα το χέρι μου! Απτόητη όμως συνεχίζω και φέτος...

Για να σας ξαναπάω όμως πίσω στις φοιτητικές μου απόπειρες...Αποφασίσαμε και πάλι με την πρώην κολλητή πως πέρα από το να γυρίζουμε σε κάθε λογής καφέ/μπαράκι/κλαμπάκι, είχαμε και ταλέντο στην κατασκευή κοσμημάτων. Πήγαμε λοιπόν και αγοράσαμε όλα τα συμπράγαλα από 2-3 πανέμορφα μαγαζάκια που είναι η χαρά σου να τα επισκέπτεσαι και αρχίσαμε δουλειά. Αν δεν κάνω λάθος, δωρίσαμε τα περισσότερα...το μόνο που μου απέμεινε είναι ένα πανέμορφο βραχιολάκι απ' εκείνη την εποχή...Βλέπετε, σύντομα βαρεθήκαμε κι αυτό το άθλημα και τη δημιουργική μας μανία αντικατέστησε η δίψα μας για γνώση...Πήγαμε κι αγοράσαμε ότι επιτραπέζιο υπήρχε για γνώσεις και παίζαμε ολημερίς και ολονυχτίς...Πάντως στο τελευταίο μου ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, μπήκα και πάλι σε ένα απ' αυτά τα καταστηματάκια και πήρα χίλια δυό υλικά για κοσμήματα (μη ρωτάτε τι πλήρωσα). Εδώ και 2 μήνες, κάθονται εκεί και με βλέπουν, απορώντας πότε επιτέλους θα ασχοληθώ μαζί τους δημιουργικά...Για να δούμε...τώρα στις διακοπές ίσως...

Προχωρώντας πιο κάτω την ιστορία, για μεταπτυχιακά άλλαξα χώρα και άρα θεώρησα καλό να κάνω και καινούρια πράγματα που δε θα είχα την ευκαιρία να τα κάνω αλλού. Νομίζω έχω ξαναναφέρει για την πικρή μου εμπειρία στην ομάδα του Paintball, όπως φυσικά και τα δραματικά μου αποτελέσματα στο Tennis. Γι' αυτές τις περιπέτειες, μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Κατά τη διάρκεια αυτών των σπουδών, αποφάσισα να γραφτώ και στο Χορευτικό Όμιλο του Πανεπιστημίου μου...όχι φυσικά για Λαϊκούς...πού να βρεις τσιφτετέλια στην Αγγλία; Επέλεξα να μάθω tap χορό...ξέρετε, αυτό το χορό που ακούγονται τα τακούνια όταν χορεύεις...ε, λοιπόν, κανείς άλλος από όλο το Πανεπιστήμιο δε θέλησε να μάθει αυτό το χορό κι έτσι δε δημιουργήθηκε group. Μου έχει μείνει απωθημένο...κλαψ! Αν ακούσετε κάποιον που διδάσκει, πείτε μου!

Κι ερχόμαστε στα πιο πρόσφατα...Πέρυσι, αποφάσισα πως καλό θα ήταν να μάθω Λάτιν χορούς. Έπεισα λοιπόν κάμποσους από την παρέα μου και γραφτήκαμε...Και ενώ όλα κυλούσαν από το καλό στο καλύτερο, για άλλους λόγους αναγκάστηκα να σταματήσω από αυτή τη Σχολή και οι υπόλοιποι με ακολούθησαν. Δεν τα έβαλα κάτω και λίγο καιρό αργότερα, ξεκινήσαμε πάλι όλοι μαζί αλλού αυτή τη φορά. Δεν ήταν όμως το ίδιο ωραία. Γιατί ενώ στην πρώτη σχολή μαθαίναμε Σάλσα και Τσα Τσα-πιο γρήγορους χορούς, στη δεύτερη σχολή η καθηγήτρια μας τρέλανε στο Τάγκο-πολύ πιο αργός χορός-σαμπώς και θα βρεθεί κανείς να με χορέψει Τάγκο στην Κύπρο...ή κατάλληλο μέρος για να το χορέψουμε, έστω πως βρεθεί ο δεινός χορευτής. Φέτος, συνεχίζω ακάθεκτη-και πλέον μόνη, αφού οι άλλοι απογοητεύτηκαν δικαίως από την προσπάθεια-σε μια τρίτη δασκάλα. Μπορώ να σας πω ότι είναι η χειρότερη εκ των 3 που δοκίμασα...δεν έχω μάθει τίποτα παρά μόνο σκόρπια βήματα από κάθε λογής χορό: Σάλσα, Τσα Τσα, Ρούμπα, Βαλς, Τάγκο. Δε μας έχει μάθει ούτε μια χορογραφία και συνεχώς μπερδεύει τα βήματα της...Γιατί συνεχίζω; Καλή ερώτηση. Ευελπιστώ για τα καλύτερα μάλλον, το παίρνω περισσότερο σα μάθημα Γυμναστικής. Εξάλλου τώρα είναι αργά για να γραφτώ οπουδήποτε αλλού...Από χρόνου, όμως, σκέφτομαι να επιστρέψω στην πρώτη σχολή που ήταν και η καλύτερη.

Πέρσι άρχισα και την Τέχνη. Το 'χω ξαναπεί και θα συνεχίσω να το λέω...δεν τα καταφέρνω να κάνω ούτε μια ίσια γραμμή αλλά όταν πάω εκεί νιώθω πως δημιουργώ, ηρεμώ, αφήνομαι, μαθαίνω...Δηλαδίς, έμαθα πως για να ζωγραφίσεις κάτι πρέπει να υπολογίσεις διαστάσεις, άξονες συμμετρίας, κτλ κτλ. Για κάποιους από σας πιθανότατα όλα αυτά είναι αυτονόητα, για μένα όμως καθόλου. Νιώθω πως μπαίνω σε νέους κόσμους, αν με καταλαβαίνετε...γι' αυτό το συνεχίζω και φέτος. Αν δείτε τα σχέδια μου, θα πείτε πως είναι καλούτσικα...για μένα, είναι αριστουργήματα ξέροντας πού ήμουν και πού έφτασα...Ναι, είμαι περήφανη για τον εαυτό μου! Χε!

Και φυσικά πέρσι, άρχισα και τα Ισπανικά. Παλιό απωθημένο. Και ενώ μπορώ να συνεννοηθώ κάλλιστα με έναν Ισπανόφωνο (να φταίνε οι τηλενουβέλες προ της μεταγλώττισης; να φταίνε οι συγγενείς στο Μεξικό; να φταίει το βιβλίο εκμάθησης Ισπανικών του παππού που ανακάλυψα στα 8 μου και το έμαθα απ' έξω; να φταίει που έκανα παρέα σχεδόν αποκλειστικά με Ισπανόφωνους κατά τις σπουδές μου και τους πίεζα να μου μιλάνε μόνο στα Ισπανικά;), δεν έχω ένα πτυχίο, ένα χαρτί, κάτι τέλοσπάντων για να μπορώ να το αποδείξω. Σκέφτηκα λοιπόν πέρσι να αρχίσω εντατικά μαθήματα και να δώσω εξετάσεις για να πάρω το ευλογημένο το έγγραφο που θα εμπλουτίσει το βιογραφικό μου...σε τι θα ωφελέσει την καριέρα μου, δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα...μα ποτέ δεν ξέρεις! (τώρα που θυμάμαι, πέρσι είχα ένα μαθητή από την Κολομβία-είδες που ότι ξέρεις, είναι χρήσιμο;). Πήρα λοιπόν τα πανάκριβα βιβλία και κίνησα για τη σχολή...επειδή όμως τα μαθήματα που διάλεξα ήταν για αρχάριους τα ήξερα όλα και ψιλοβαριόμουν. Οπότε κάποια στιγμή αποφασίζω να ρωτήσω την καθηγήτρια πότε περίπου θα δώσουμε τις πρώτες μας εξετάσεις...σε 2-3 χρόνια μου απαντά. Ούτε που ξαναπάτησα κι ας είχα πληρωμένα τα δίδακτρα. Ε, μα πως; Να φάω 3 χρόνια από τη ζωή μου για να διδάσκομαι κάτι που ήδη ξέρω για να μπορέσω να δώσω εξετάσεις; Δε σφάξανε! Τώρα διαβάζω μόνη στο σπίτι, όποτε βρω χρόνο...Πρέπει ίσως να το ξαναψάξω για τις εξετάσεις...θα το βάλω στο πρόγραμμα της νέας χρονιάς.

Θα σας αφήσω με αυτά σήμερα γιατί το βλέπω να γίνεται το πιο μακρυσκελές μου ποστ όπως πάει...

Ελπίζω να σας διασκέδασα. I will be back soon.

Υ.Γ. Butterfly μου, να μια ντραπέ φούστα:

Feel the christmas spirit

2009-12-22T09:09:00.000-08:00

Έλα όμως που ο Δύτης δε λέει να μ΄αφήσει ν΄αγιάσω μέρες που είναι...χτες κι ενώ είχα κανονίσει έξοδο με τις κολλητές, στέλνει σε όλες μας μήνυμα και μας λέει πως έχει κάνει κράτηση για την παρέα του και τη δική μας στο συγκεκριμένο μπαρ που θα πηγαίναμε...(το έμαθε τυχαία πως θα είμαστε κι εμείς εκεί!) Έλεος! Ενώ έχει να μιλήσει στις φίλες μου εδώ και βδομάδες (ουδέποτε δεν είχαν εξάλλου ιδιαίτερες σχέσεις) και με μένα η τελευταία μας συνομιλία αφορούσε την παρακολούθηση μου απ' αυτόν, είχε το θράσος να πάρει την απόφαση για μας ότι θα καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι! Ειλικρινά σοκ. Ο άνθρωπος είναι ψυχασθενής. Τεκμηριωμένο. Και αν χαίρεστε κι εσείς πως όλα αυτά τα κάνει λόγω έρωτα, πλανάσθε πλάνην οικτράν έχω να σας πω. Τα κάνει όλα αυτά γιατί θέλει να μας έχει στην παρέα του γιατί πρώτον, δεν έχει κανέναν άλλο να κάνει παρέα και δεύτερον και κυριότερο, για να φαίνεται στον κόσμο ότι έχει άτομα επιπέδου γύρω του...πως έχει μια κάποια αξία κι αυτός τέλοσπάντων. Αυτά δεν τα λέω εγώ σημειωτέον...αλλά αυτός και οι πράξεις του!
Και να μην έφταναν μόνο αυτά, μαθαίνω σήμερα ότι μιλάει για μένα όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ακόμα και σε άγνωστους του ανθρώπους! Και όχι! Δεν είναι από έρωτα που τα κάνει όλα αυτά, αλλά για να το λυπούνται οι άλλοι και κατά συνέπεια να παίρνει τη σημασία τους (αυτό είναι το ζητούμενο) και για να παινεύεται πως είχε σχέση με μένα, που με θεωρεί κάτι το πολύ άπιαστο, και άρα θα ανέβει το κασέ του. Χριστέ μου πλέον! Εννοείται πως εγώ δεν πήγα...Οι κολλητές πήγαν και πέρασαν και καλά μια κι εκείνος σπάνια εμφανιζόταν στο τραπέζι αλλά γύριζε αλλού. Νιώθω πως τις χρησιμοποίησε για να δείξει πρόσωπό αλλά όπως μου είπαν το χρησιμοποίησαν κι αυτές για να περάσουν καλά.
Το ίδιο έκανα κι εγώ τόσους μήνες που ήμουν μαζί του...Ένιωθα ενδόμυχα πως με χρησιμοποιούσε και γι' αυτό δε μ' ένοιαζε που εξακολουθούσα να έχω συναισθήματα για το Ματόκλαδο ή που φλέρταρα κιόλας μαζί του...ίσως και να το χρησιμοποίησα για να ξεχάσω το Ματόκλαδο. Το χρησιμοποίησα και για να δω αν μπορώ να αντέξω σε μια σχέση μόνο σε συμβιβασμό...(όχι, δεν κάνω εγώ για τέτοια)...μπορεί και να το χρησιμοποίησα και για το σεξ...το ίδιο κι αυτός όμως. Άρα είμαστε πάτσι. Μόνο που εγώ είμαι άνθρωπος με συναισθήματα και συνείδηση και μου στοίχισε έστω και με περίεργο τρόπο όλη αυτή η ιστορία...Αυτός είναι ένας άνθρωπος χωρίς αισθήματα καθόλου γι' αυτό δεν του στοίχισε καθόλου...
Anws, enough is enough. Καιρός για απενοχοποίηση! Ότι έγινε έγινε...Πάμ' παρακάτ'!
Όσο για Christmas spirit, ένιωσα σήμερα αρκετό αποχαιρετώντας τα παιδάκια μου στο σχολείο...μέχρι και Άη Βασίλης μεταμφιέστηκα για να τους δώσω τα δώρα τους! Ήταν πολύ ωραία! Θα μου λείψουν τα γλυκούλικά μου!
Απόψε θα βγω με παλιούς συναδέλφους. Ελπίζω να περάσω καλά γιατί τελευταία τα κέφια μου δεν είναι και πολύ στα πάνω τους.

Ρομαντική διάθεση

2009-12-20T11:37:00.000-08:00

Ψες πήγα με Τσας σε όμορφο και ζεστό καφέ και τα λέγαμε για ώρες τα 2 μας. Περνούσα τόσο καλά που λίγο έλειψε να της πω να call it a nite φεύγοντας από κει και να μην πάμε στο καινούριο κλαμπ της πόλης, παρόλο που εγώ για κάτι τέτοια νέα events κατενθουσιάζομαι. Τελικά πήγαμε και περάσαμε κι εκεί καλά. Εντόπισα το Ματόκλαδο κάποια στιγμή στο χώρο μα έκανα πως δεν τον είδα-φαντάζομαι το ίδιο έκανε κι αυτός. Με αναστατώνει αρνητικά η παρουσία του-ειλικρινά προτιμώ να μην τον ξαναδώ στη ζωή μου. Anws, δεν έχω όρεξη να μιλήσω γι' αυτόν απόψε. Γιατί απόψε έχω πολύ ρομαντική διάθεση και αυτός δεν έχει να κάνει καθόλου με τέτοια ωραία.
Ψες στο κλαμπ στεκόμασταν δίπλα από ένα ζευγαράκι και ειλικρινά τους χάρηκα και τους ζήλεψα λιγουλάκι με την καλή έννοια πάντοτε. Καταρχάς, είχαν έλθει μόνοι τους κλαμπ, γεγονός που θεωρώ πολύ θετικό...δείχνει πως περνάνε πολύ όμορφα οι 2 τους και δε χρειάζονται επιπλέον παρέα, όταν θέλουν να βγουν να διασκεδάσουν. Όλη την ώρα γελούσαν και χόρευαν. Ήταν πολύ ταιριαστοί...σε στυλ κι εμφάνιση τουλάχιστον γιατί μέχρι εκεί μπορώ να ξέρω, αλλά φαίνονταν συμπλήρωμα ο ένας του άλλου. Πέρα από τα πιο πάνω, δεν κώλωναν αν ήθελαν να φιληθούν-ποτέ δεν το έκαναν με προκλητικό τρόπο, ούτε ήταν τα σαχλά μελένια φιλιά. Ήταν φιλιά αυθόρμητα και πεταχτά, if u know what i mean. Το πιο ωραίο όμως ήταν που κάποια στιγμή αγκαλιάστηκαν και είδα πως και οι 2 είχαν κλείσει τα μάτια τους (ok, το παραδέχομαι, τους παρακολουθούσα όλη νύχτα!). Περισσότερη εντύπωση μου έκανε ο άντρας, μιας και τον ψιλοξέρω και δεν είναι καθόλου αυτό που λέμε φλώρος. Παρόλα αυτά, δεν έχει κανένα πρόβλημα να δείξει τον έρωτα του...Αυτός είναι ο άντρας ο σωστός, βρε παιδάκι μου...μόλις το ανακάλυψα...αυτός που δεν κρύβεται πίσω από μια εικόνα του στυλ, εγώ είμαι άντρακλας και ντε και καλά πολύ βαρύς για αβρότητες και τρυφερότητες μπρος σε κόσμο...Άντρας είναι αυτός που δε φοβάται να δείξει τα συναισθήματα του όταν αγαπάει, και σ' όποιον αρέσει...επ΄ουδενί δεν εννοώ τους χαζοφλώρους που δε σ΄αφήνουν να ξεμυτίσεις από την αγκαλιά τους αλλά αυτούς που σε βάζουν πάνω απ' όλα και όλους...Γιατί αυτό ένιωσα πως έκανε το παληκάρι χτες...Ήταν με την κοπέλα του και ήταν και πολύ χαρούμενος και περήφανος γι΄αυτό...και εκείνη εννοείται ήταν μια πολύ cool κοπέλα που έδειχνε να χαίρεται την κάθε στιγμή. Και γιατί όχι άλλωστε; Αφού ο φίλος της την έκανε να νιώθει τόση ασφάλεια. Αχ, βρε χαστούκια που πρέπει να φάμε που πάμε και μπλέκουμε όλο με ανώριμους που χέζονται να είναι ο εαυτός τους μπας και τσαλακωθούν. Κι εμείς αντιλαμβανόμαστε, όχι άδικα, πώς ντρέπονται για μας-στην πραγματικότητα για τον ίδιο τον εαυτό τους έχουν κόμπλεξ, έλα όμως που ο αντίκτυπος βγαίνει πάνω μας. Πώς να νιώσουμε ok μετά να συμπεριφερθούμε όπως θέλουμε και να το χαρούμε;
Πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν κι εγώ στη θέση του ψεσινού ζευγαριού...Και μόνο έτσι δε φοβάμαι τον έρωτα. Αν είναι να ΄ναι έτσι, bring it on, χωρίς δεύτερη σκέψη...Κι αν θα ερωτευτώ ξανά, αυτή τη φορά θέλω να είναι όλα όμορφα, ήρεμα, υγιή...ναι, υγιή...δε με νοιάζει αν ακούγεται λάθος, εγώ αυτό θέλω να γράψω. Βαρέθηκα και κουράστηκα πραγματικά με το σαρωτικό έρωτα που ένιωθα για το Ματόκλαδο...αηδίασα με την αρρωστημένη σχέση που είχα με το Δύτη...θέλω πλέον απλά να ερωτευτώ και να έχω μια όμορφη σχέση χωρίς ίντριγκες, εντάσεις και όλα αυτά. Θέλω να είμαι με κάποιον όπως τον τύπο ψες. Έναν άνθρωπο με αυτοπεποίθηση που να είναι ο εαυτός του, no matter what.
Πριν λίγο διάβαζα στον Αστρολόγο για όλες τις δήθεν εξελίξεις τη νέα χρονιά στο ζώδιο μου. Και φυσικά έγραφε και για έρωτες...συνειδητοποίησα κάτι: είναι η πρώτη φορά που ξέρω πως ό,τι είναι να έλθει, ξέρω πως να το αντιμετωπίσω, ξέρω πως να το ξεχωρίσω ως σωστό ή λάθος...και τίποτα να μην έλθει, έντάξει, δε θα κάνω και πάρτι, μα μια χαρούλα θα είμαι, όπως πάντα. Α, κι αν δεν είναι κάτι καλό, πραγματικά να μην πατήσει.
Χθες πήγα στα Jumbo και αγόρασα δωράκια στα μωράκια μου. Πριν λίγο τα τύλιγα. Τους έχω γράψει και καρτούλες. Πήγαμε και στο MyMall με Ριν, Τσίτσο και μια ξαδέλφη της τελευταίας-περάσαμε θαύμα. Άκουσα ακόμα μια ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα...διασκέδασα μ΄αυτό...τελικά όλες ίδιες είμαστε...
Υ.Γ. 1. Σε επόμενο ποστ, σκοπεύω να σας γράψω για τα διάφορα χόμπι που είχα κατά καιρούς...θέμα για το οποίο με ενέπνευσε η Γουρουνέλλα με το τελευταίο της ποστ.
2. Θέλω να πάρω μια ντραμπέ φούστα-έχει κανείς ιδέα που να ψάξω;
3. Ο Μιτς μας κάλεσε για χριστουγεννιάτικο δείπνο στο σπίτι του...αν και δε θα τα καταφέρω να πάω, το εκτίμησα πάρα πολύ.

Ημερολόγιο καταστρώματος

2009-12-18T04:51:00.001-08:00

Τις τελευταίες μέρες θα χαρακτήριζα τη ζωή μου ως ένα γενικό χάος...Ευτυχώς λένε πως τα μεγάλα αστέρια δημιουργούνται από το χάος...ε, μάλλον, εγώ ετοιμάζομαι για τη δημιουργία εφάμιλλου αστέρα με αυτόν της Βηθλεέμ...μέρες που είναι.
Αρνούμαι να σκεφτώ το οτιδήποτε, θετικό ή αρνητικό. Βάζω χριστουγεννιάτικες μελωδίες στο αυτοκίνητο και σιγοτραγουδώ...Αγαπημένο soundtrack αυτών των ημερών, Τα Κάλαντα των Φώτων. Έχω σπάσει τα νεύρα όσων συναναστρέφομαι αφού δε σταματώ ποτέ να το λέω.
Λατρεύω τους μαθητές μου...Σκέφτομαι να μείνω σε αυτό το σχολείο και τρίτο χρόνο, απλά και μόνο για να μην τους χάσω. Είναι εξαιρετικά παιδιά και ελπίζω να παραμείνουν έτσι μεγαλώνοντας. Ο κόσμος θα είναι πολύ τυχερός...Και όταν και αν κάποια μέρα γίνω μάνα, τέτοια παιδιά θέλω να κάνω...Πραγματικά είναι μια όαση στη ζωή μου, τα καμάρια μου. Δε θα άλλαζα τις αγκαλιές τους με τίποτα στον κόσμο.
Το Σάββατο πήγαμε για φαγητό με Ριν σε ένα υπέροχο καφέ. Το βραδάκι για καφέ με Τσας και μια παλιά συνάδελφο της σε καφέ που πάει χρόνος να το επισκεφτούμε. Αργότερα βγήκαμε με όλη την παλιοπαρέα σε κλαμπ. Ήταν και το Ματόκλαδο. Την πρώτη ώρα ούτε ματιά δεν ανταλλάξαμε (και ήμουν τόοοοοοοοοσο καλά), οπότε ξαφνικά θυμήθηκε και άρχισε να μου μιλά μες τη φιλικότητα. Αναγκαστικά του απαντούσα πίσω στο ίδιο ύφος αλλά για κάποιο λόγο ένιωθα πως έπεφτα από τον εγωισμό μου-δε θέλω να του μιλάω, τι να κάνουμε; Βλάκας κι εκείνος. Πιθανότατα ξέρει για το Δύτη μα χέστηκα και γι΄αυτό.
Κυριακή πήγαμε για σαλάτα σε καφέ με Αφάνα και Τσας. Νέες συζητήσεις. Γουστάρω.
Ο Δύτης ξανακτύπησε με μηνύματα. Του είπα ξεκάθαρα να σταματήσει να με παρακολουθεί αν και το αρνήθηκε προτού τελικά το παραδεχτεί. No more comments.
Τρίτη πήγαμε σε μπαράκι που συχνάζαμε παλιά με την ομάδα του Θεάτρου. Όμορφα...Σε μια αναπαράσταση σκηνής στο εργαστήρι, έγραψα...το είπαν όλοι μα κυρίως το ένιωσα εγώ. Κάθε φορά που πρέπει να παίξω κάτι, το κάνω με όλη μου την ψυχή. Ξεχνώ εντελώς το χωροχρόνο στον οποίο βρίσκομαι και απλά υπάρχω ως το άτομο που υποδύομαι. Καταλαβαίνω ότι κάποιοι με παρακολουθούν μόνο αφού τελειώσει η σκηνή. Λες και είμαι σε άλλη διάσταση όσο παίζω.
Τετάρτη μεσημέρι για φαί με Τσίτσο και Ριν σε ωραίο καφέ. Πέρασα τέλεια στη Χειροτεχνία-ήλθε και η Ακράτεια. Νύχτα: σε μουσική σκηνή με συναδέλφους της Τσας. Ωραία...Συνάντησα και πολλούς άλλους καινούριους γνωστούς εκεί.
Πέμπτη: τέλειωσα το σχέδιο μου στην Τέχνη (μια φωτογραφία από Θεσσαλονίκη). Ενθουσιάστηκα για μια ακόμη φορά με την Κιθάρα. Πήγαμε για κινέζικα με συναδέλφους της Τσίτσο-φάγαμε καλά και περάσαμε ακόμα καλύτερα...
Λόγω κάποιων υποχρεώσεων, σχέδια για θέατρο απόψε ακυρώθηκαν-κλαψ. Σχέδια για φαγητό σε ταβέρνα με την ομάδα του χορού πάλι ακυρώθηκαν-κλαψ 2 φορές. Μάλλον θα την αράξουμε στο σπίτι όπως το βλέπω μετά το τέλος των υποχρεώσεων.
Αυτές τις μέρες το χαίρομαι που δε βγαίνω με τα συνηθισμένα πρόσωπα, αλλά με εντελώς άσχετες παρέες και δε χρειάζεται καν να μιλάω κάποιες στιγμές. Τι τέλεια που είναι να παρακολουθείς και κάποιες φορές τους άλλους. Είναι κουραστικό να είσαι πάντα το επίκεντρο.
Δηλώνω addicted με το How i met your mother.
Χρειάζομαι ύπνο μα πού να το βρω;

Νέα ανάρτηση

2009-12-11T06:27:00.002-08:00

Για να καλυφτεί η παλιά γιατί δεν έχω όρεξη να τη διαβάζω...Θα μπορούσα βέβαια να τη σβήσω αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα εκεί μέσα που θέλω να θυμάμαι και να ανατρέξω σ' αυτά οποιαδήποτε στιγμή ξεχαστούν.
Αυτή τη βδομάδα πήγα δυό φορές θέατρο και είδα ένα έργο κοινωνικού περιεχομένου (Ποιανού ζωή είν' αυτή τελικά;)- τέλειες ερμηνείες αν και καταθλιπτικό πλαίσιο και μια κωμωδία (Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης)- πολύ καλή και γελάσαμε αρκετά.
Το περασμένο weekend είχα πάει στην πρωτεύουσα. Πέρασα πολλές ώρες μόνη-ήταν επιλογή μου-και ήταν ωραία. Πήγα για cafe στο Mondo και απόλαυσα τη ζεστή σοκολάτα μου διαβάζοντας τη City, πήγα για φαγητό με την κουμπάρα μου, την Ντι, σε γαλλικό εστιατόριο κοντά στην Κένεντι-πολύ καλό-και τρόμαξα να παραδεχτώ ότι ακόμα κι εκεί προτιμούσα να είμαι μόνη με ένα καλό βιβλίο. Η Ντι είχε λίγο πολύ τις μαύρες της και ούτε καν άγγιξε το φαγητό της. Άσε που νιώθω πως επανήλθε στο πρόσωπό της η έκφραση οίκτου για μένα που και πάλι έχω χωρίσει και λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ οι ελπίδες να βρω κάποιον να μην είμαι μόνη. Σε τόσο βαθμό μου φάνηκε αυτό, που την επόμενη τη ρώτησα στα ίσια αν με λυπάται. Μου απάντησε πως δε θα ήθελε να είμαι με κάποιον χωρίς να είμαι ευτυχισμένη αλλά άλλο τόσο δε θα ήθελε να μείνω μόνη για πάντα. Μου συμπεριφέρεται λίγο πολύ σαν το φτωχό συγγενή κάθε που είμαι μόνη γιατί θεωρεί πως είμαι κρίμα. Εγώ πάλι καθόλου και το περασμένο weekend ήταν ένα test drive για την παντοτινά εργένικη ζωή. Ε, λοιπόν, μια χαρά θα τα καταφέρω. Δεν είναι το ιδανικό μου βέβαια αλλά σίγουρα το προτιμάω με χίλια παρά σε μια ανούσια εμετική σχέση. Τελοσπάντων...
Το Σάββατο το πρωί γυρνούσα μόνη στη Λαϊκή Γειτονιά. Πήγα και προσκύνησα στην εκκλησία του Αγίου Σάββα, μιας και ήταν και η μέρα του, επισκέφτηκα το Ταχυδρομικό Μουσείο-πολύ ωραίο, και πήγα και στο ιστορικό μουσείο Μοτοσυκλέτας που το είχα πολύ καιρό καημό να το επισκεφτώ. Λάτρεψα τις BSA μοτοσυκλέτες, αν και ούτε ακουστά δεν τις είχα πριν. Ήμουν συνέχεια με τη φωτογραφική στο χέρι και όταν ξεκίνησε μια δυνατή μπόρα ούτε καν μπήκα στον κόπο να τρέξω για να προφυλαχθώ. Να προφυλαχθώ από τι; Λίγο νερό; Ήταν κατί τρελό και εξιλεωτικό και μ' άρεσε έτσι που ένιωθα τις σταγονές να κυλάνε από το πσόσωπό μου και τα μαλλιά μου να στάζουν, γελούσα με τον εαυτό μου που αφέθηκε σε αυτή την κατάσταση-όσοι με έβλεπαν σίγουρα για τρελή με περνούσαν μα κι αυτό διασκεδαστικό μου φάνηκε. Στη συνέχεια, πήγα στο Mall όπου θα συναντούσα την Τσας και τη Μανάρα για ψώνια. Τη νύχτα, μετά από ένα οικογενειακό δείπνο στο σπίτι της Τσας (πολύ ζεστά όπως πάντα), πήγαμε στο Ασμάτιο με Ντι και Γκόλντι, Τσίτσο, Τσας και διάφορους άλλους. Ωραία περάσαμε.
Αυτή τη βδομάδα ξεκίνησα και μαθήματα Κιθάρας, σίγουρα θέλω πολλή δουλειά αλλά έχω κάθε καλή διάθεση να προσπαθήσω. Τα νέα πράγματα με ενθουσιάζουν! Yeahhhhhhhh!
Στη χειροτεχνία φτιάξαμε ένα ωραίο πίνακα με χαρτοπετσέτες...ουάο! Ακόμα κι εγώ που δε φημίζομαι για την καλλιτεχνική μου τάση, τα κατάφερα εξαίρετα μπορώ να πω. Και πολύ ψωνάρα είμαι, ε;
Είδα online και το πρώτο επεισόδιο του Twenty. Ξεκαρδιστικός ο Καπουτζίδης, όπως πάντα.
Πήγαμε, επίσης, σε ένα καφέ στο οποίο δε πολυσυχνάζουμε με μια φίλη της αδελφής μου που πάω πολύ. Θυμήθηκα ότι την έχουμε ξεχάσει εντελώς εκείνη την περιοχή-καιρός να ανανεώσουμε τους χώρους που πάμε.
Μ΄αρέσει η ζωή μου σε γενικές γραμμές...στα ερωτικά είναι κυρίως που τα βρίσκω μπαστούνια μα τι να κάνουμε; Να μην τα θέλουμε και όλα σε αυτή τη ζωή. Άλλοι ούτε που έχουν όσα έχω εγώ.

2009-12-09T07:22:00.000-08:00

Από ψες, όλο γράφω και σβήνω, γράφω και σβήνω...Δεν ξέρω τι να γράψω, τι να πρωτοπώ. Συμβαίνουν διάφορα τις τελευταίες μέρες που μου φέρνουν αισθήματα αγανάκτησης, θυμού, λύπης...που με κάνουν ακόμα και να δακρύζω. Σε κλάμα δεν έχω φτάσει ακόμα...το κόβω γρήγορα το αίσθημα της στεναχώριας με το να απασχολώ το μυαλό μου με άλλα. Αδυνατώ να δεχτώ τέτοιου είδους συναισθήματα, δεν ξέρω πως να τα αντιμετωπίσω. Έμαθα πάντα να κρύβομαι πίσω από ελπίδες, φαντασία και μια τάση να κρατώ αποστάσεις από τους γύρω μου από το φόβο να νιώσω οποιοδήποτε αίσθημα απώλειας (συμπέρασμα της ψυχανάλυσης κι αυτό...που πόσο δίκαιο έχει).

Δεν αντέχω τον πόνο και επομένως με πείθω συνέχεια ότι κάτι καλύτερο θα έλθει για να τα βλέπω όλα πιο χαρούμενα και αισιόδοξα. Και όντως αν πίστευα πως υπάρχει έστω και μια περίπτωση αυτό που θα έλθει να είναι κάτι μόνιμα χάλια, δε θα ήθελα ούτε να ζω πια. Δεν είναι όμως όλοι οι άνθρωποι έτσι;

Ο ψυχαναλυτής μου λέει ότι θα με φέρει ενώπιον της απώλειας και να με μάθει να τη χειρίζομαι. Εγώ ούτε στην ιδέα δεν αντέχω...αφού σκέφτηκα ακόμα και να σταματήσω την ψυχανάλυση παρά να δεχτώ ότι κάποια πράγματα έχουν τελειώσει για πάντα, πως κάποιες μέρες δε θα ξαναλθούν, πως δεν υπάρχει σε όλες τις ιστορίες happy end.

Τελικά είμαι ένας πολύ αδύνατος άνθρωπος που έχω χτίσει ψηλούς αμυντικούς μηχανισμούς και τοίχους κι ας με παίρνουν οι άλλοι για πολύ δυνατή που έχω περάσει τόσα και είμαι ακόμα εδώ με σώας τας φρένας και ηθικόν ακμαιότατον. Είμαι έτσι επειδή απλούστατα δεν μπορώ αλλιώς...

Με έβαλε ακόμα ο ψυχαναλυτής να σκεφτώ γιατί ακόμα και στις προσευχές μου παρακαλώ πρώτα για τους άλλους και μετά για μένα. Είπε ότι κρατώ απόσταση ακόμα κι απ' το Θεό. Αδυνατώ να πιστέψω σε οποιονδήποτε γιατί φοβάμαι πως θα με προδώσει. Σε κανέναν άλλο δε στηρίζομαι εκτός από τον εαυτό μου. Και κανείς δεν μπορεί να τ' αλλάξει αυτό.

Όσο για τις εξελίξεις στη ζωή μου; Ο Δύτης άφησε να διαρρεύσει σε όλους για τη μεταξύ μας σχέση (εννοείται και στο Ματόκλαδο). Με βλέπουν όλοι με το μισό τους και μου ρίχνουν μπηχτές. Με πείραξε πολύ ψες που τ' ανακάλυψα. Και σήμερα το σκεφτόμουν όλη μέρα. Μια αισθάνομαι χάλια, κυρίως με μένα που έκανα το λάθος να είμαι με ένα τέτοιο ανθρωποειδές (και δεν το λέω καθόλου από κακία, ούτε σαν βρισιά- κυριολεκτώ και θα εξηγήσω μετά γιατί), μια δε θέλω να του κρατώ κακία ούτε εκείνου ούτε εμένα που μπλέχτηκα σε αυτή τη μαύρη κωμωδία. Είμαι πεπεισμένη ότι ο λόγος που το έκανε, να το πει σε όλους τους δικούς μου φίλους τώρα που έχει πια τελειώσει, δεν ήταν τόσο για να με ξεμπροστιάσει στους φίλους μου, αλλά για να έχει επιτέλους κι αυτός να δώσει ένα ενδιαφέρον κουτσομπολιό στην παρέα. Για να γίνει ισάξιος τους έστω και για μια στιγμή, άξιος προσοχής και σημασίας. Γιατί αυτό τον τρώει εδώ και χρονάκια...το αίσθημα κατωτερότητας, το κόμπλεξ ότι αυτός είναι ένας παρακατιανός. Και γι' αυτό προσπαθεί να τα κάνει όλα τέλεια (ακριβό αυτοκίνητο, ντύσιμο με κουστούμια στα 27 του και χωρίς προφανή λόγο και κυρίως χωρίς να μπορεί να το υποστηρίξει, ανάγκη να πετύχει και κυρίως να αναδειχτεί οικονομικά και πολιτικά...όλα μια πόζα). Κι εκεί έρχομαι και κολλώ εγώ...στα μάτια του είμαι μια πολύ cool γκόμενα, δημοφιλής, σε όλα μέσα, ευπαρουσίαστη, με καλή δουλειά, κτλ, κτλ. Ταιριάζω γάντι στην εικόνα που έπλασε για τον εαυτό του. Δεν είναι διόλου ερωτευμένος κι αυτό το αντιλαμβάνομαι από την αρχή-το λέει και μόνος του έμμεσα: ότι ζύγισε πολλά πράγματα πριν με διεκδικήσει και είδε ότι του κάνω. Συγγνώμη μα δε λες κάτι τέτοιο σε κάποιον που έχεις ερωτευτεί. Γιατί όταν ερωτευόμαστε, δεν κοιτάμε πρώτα να ζυγίσουμε τον άλλο και να δούμε αν μας κάνει, απλά νιώθουμε το κλικ. Δε γίνεται να είσαι ερωτευμένος και να με βρίσκεις εμφανισιακά απλά καλή. Για σένα, φίλε μου, θα έπρεπε να ήμουν θεά, ακόμα κι αν είμαι η δίδυμη αδελφή του Κουασιμόδο. Δε γίνεται να είσαι ερωτευμένος και να μην έχεις καν την επιθυμία να με φιλήσεις ή να το κάνεις μαζί μου στην αρχή (και στη συνέχεια πιστεύω το έκανες γιατί έτσι έπρεπε-κάπου θα διάβασες ότι το καλό σεξ είναι αναγκαίο στη σχέση, στο έλεγα κι εγώ συχνά-και φυσικά για να ικανοποιείσαι-ας είναι, τουλάχιστον αυτό ήταν αληθινό-που κατάντησα...να χαίρομαι που με εκμεταλλεύτηκες απλά και μόνο επειδή αυτό τουλάχιστον ήσουν πραγματικά εσύ). Γιατί πραγματικά εσύ δεν ήσουν ποτέ...το μόνο που έκανες εσύ ήταν να ακολουθείς τους κανόνες... όλα αυτά που παρακολουθείς ότι κάνουν οι τζέντλεμαν στις ταινίες. Ακριβώς γιατί δεν είχες συναισθήματα για να σε καθοδηγήσουν και έπρεπε να αντιγράψεις κάτι άλλο. Και ακριβώς επειδή πληρούσα τα κριτήρια της εικόνας που έχεις φτιάξει για τον εαυτό σου, έπρεπε πάση θυσία να με αποκτήσεις και κυρίως να με κρατήσεις. Και γι΄αυτό τα κάνεις όλα: δώρα, ρομαντισμούς, λουλούδια...ανέχεσαι τα πάντα, ακόμα και να φλερτάρω μπρος στα μάτια σου χωρίς να λες τίποτα, φτάνει να με έχεις. Γιατί εγώ σου ανεβάζω το επίπεδο, όπως πιστεύεις. Αχ, Θεέ μου...κι εγώ και άλλες 2 σαν εμένα δεν μπορούμε να σε ανεβάσουμε ούτε σκαλοπάτι αν δεν το αποκτήσεις μόνος σου το level, καλέ μου...Λυπάμαι πραγματικά για σένα. Θα μπορούσες να ήσουν και καλύτερος αν ήσουν πραγματικά εσύ. Αλλά ποτέ δεν ήσουν ο εαυτός σου. Συμφωνούσες ακόμα και με τα πιο παράλογα που έλεγα γιατί δε σε έπαιρνε να με χάσεις-μαζί μου θα σε εγκατέλειπε και το άλφα στάτους που απέκτησες τελευταία. Και κάπου εκεί αφήνομαι κι εγώ να πιστέψω ότι απλά δεν ξέρεις πως να εκφράζεις τον έρωτα σου όπως θέλω εγώ...δηλαδή όπως τον εκφράζει ο κόσμος όλος: με ενδιαφέρον, με λίγη ζήλεια ίσως, με διεκδίκηση. Εξάλλου όλα τα υπόλοιπα τα κινηματογραφικά που δεν τα κάνει ο άλλος κόσμος, τα κάνεις εσύ. Για όλους τους άλλους που απλά τ΄ακούνε, είσαι ο τέλειος άντρας κι ας προσπαθώ μάταια να αποδείξω πως είσαι fake. Όλοι με βγάζουν τρελλή...μα εγώ ξέρω καλύτερα γιατί εγώ σε ζω. Και ναι, έχω ζήσει κι άλλους έρωτες και ξέρω πως είναι να είναι κάποιος ερωτευμένος μαζί μου. Και δε λέω πως σε ερωτεύτηκα εγώ...αλλά σου έδωσα 100 000 ευκαιρίες να μου αποδείξεις ότι είχες πάνω σου κάτι αληθινό και σωστό. Δεν ξέρω, όπως είπε και η Τσίτσο, μπορεί αυτός να είναι ο εαυτός σου: το να υποδύεσαι άλλους εαυτούς.

Και εγώ που περνιέμαι για έξυπνη, πραγματικά δεν κατάλαβα το μέγεθος της ανυπαρξίας σου ως άνθρωπο. Και προσπαθούσα να σου δώσω τίτλους, καλούς και κακούς...μα τίποτα απ' αυτά δεν είσαι. Είσαι απλά ένα τίποτα. Και πάλι ακούγεται σα βρισιά μα δεν είναι. Είναι κυριολεξία. Είσαι ένα υπαρκτό σώμα με εγκέφαλο που χρησιμοποιείται για να κάνει αυτό που όρισε ως σωστό, αλλά συναισθήματα γιοκ. Η Ριν λέει πως απλά μπορεί να γεννήθηκες έτσι, ένας άνθρωπος χωρίς συναισθήματα, καλά ή κακά. Εγώ λέω πως είσαι περιπτωσάρα και όμοιος σου δεν υπάρχει. Δεν ξέρεις να νιώθεις. Απλά επαναλαμβάνεις φράσεις που έχεις ακούσει και ταιριάζουν στην κάθε περίπτωση. Είναι απίστευτο. Πολύ δύσκολο να το πιστέψει κάποιος ότι υπάρχει τέτοιο ον μα είναι αλήθεια.
Αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρει κανένα να αγαπά...ούτε μένα, ούτε τους φίλους του, ούτε τους γονείς του, κανέναν. Είναι ένα μηχάνημα που απλά κάνει το σωστό που αυτός έκρινε ή κάποιος που θέλει να του μοιάσει. Έλεος, πραγματικά.
Μπορεί κάποιος που θα τα διαβάσει αυτά, να νομίσει πως όλα αυτά είναι προιόντα θυμού...μακάρι να ήταν μα δεν είμαι διόλου θυμωμένη μαζί του, απλά σοκαρισμένη μ' αυτή την τόσο ωμή αλήθεια.
Και ψες με πήρε στο κατόπιν με το αυτοκίνητο...όταν το ανακάλυψε η αδελφή μου εκνευρίστηκε χειρότερα κι από μένα...Αψυχολόγητες κινήσεις. Ούτε ίχνος αξιοπρέπειας...αλλά πώς να το νιώσει που δε νιώθει άλλα πιο απλά; Να το ρωτώ τη νύχτα που χωρίσαμε πως και είναι τόσο οκ μ' αυτό και να μου λέει: έτσι πρέπει, η ζωή συνεχίζεται. Και να του απαντώ, μάλλον αν τεστ, ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα λυπόταν αν έχανε κάτι που αγαπούσε και ξαφνικά να μ' απαντά: Α, ναι...λυπάμαι, φυσικά και λυπάμαι...No more comments, ειλικρινά. Απλά ένα τεράστιο σοκ.

Αγαπώ τις μοναξιές μου...

2009-12-02T12:41:00.000-08:00

Ανακαλυψα κάτι σχεδόν τρομακτικό τις τελευταίες μέρες: ότι απολαμβάνω αφάνταστα να είμαι μόνη, να περνάω χρόνο μόνη, να κάνω πράγματα μόνη. Δηλαδή, απολαμβάνω να κάνω περιπάτους στις πλατείες με τις χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις...τρελλαίνομαι να τις χαζεύω, μ' αρέσει όσο τίποτα άλλο να πηγαίνω για καφέ μόνη, για ψώνια μόνη, για περιπάτους στη θάλασσα μόνη...σε παρκάκια μόνη. Σε άλλες φάσεις, ίσως και να μελαγχολούσα και να με έπιανε κατάθλιψη που δεν μπορώ να μοιραστώ με κάποιον άλλο όλες αυτές τις στιγμές, και πιθανότατα με κάποιο ερωτικό. Τώρα πια κατάλαβα πως όλα αυτά είναι μαλακίες...και πώς όλα είναι μέσα στο μυαλό. Δε θα βρεθεί πουθενά άνθρωπος να δει τα πράγματα όπως τα βλέπεις εσύ, να αισθανθεί όπως κι εσένα, να έχουν αυτές οι στιγμές το ίδιο αντίκτυπο και σ' αυτόν...και δεν το λέω καθόλου σαν παράπονο. Απλά έμαθα ότι δεν περνάω με κανένα τόσο καλά όσο με τον εαυτό μου. Απολαμβάνω την παρέα μου, τις χαρούμενες ή αστείες σκέψεις μου και δεν έχω κανένα να με διακόψει, κανέναν να μου λέει άσχετα (κατάλοιπα από τη σχέση με το Δύτη όλα αυτά), και δεν μπαίνω καν στον κόπο να με εξηγήσω κάπου. Γιατί απλούστατα συνεννοούμαι απόλυτα με τον εαυτό μου...
Μην άγχεστε...δεν έχω αρχίσει να τα χάνω. Μάλλον είμαι καλύτερα και πιο ήρεμη από ποτέ. Φταίει ίσως και το υπερπλήρες πρόγραμμα μου που δε μ' αφήνει στιγμή μόνη και με πεθύμησα. Ξέχασα πόσο διασκεδαστική μπορώ να είμαι. Αφήνομαι να χαίρομαι τις στιγμές σαν μικρό παιδί, με κανέναν δίπλα μου να μου τη χαλάει.
Κάτι όμορφο που έγινε αυτές τις μέρες ήταν που παρακολούθησα μια μουσική βραδιά από το μουσικό όμιλο της πόλης μου, προς τιμήν του Χατζιδάκη. Υπέροχα ήτανε...οι φωνές, τα τραγούδια, η κατάμεστη από κόσμο αίθουσα...όλα.
Άλλη ωραία στιγμή της περασμένης βδομάδας ήταν που πήγα σε μια προβολή ταινίας για τη βία στην οικογένεια στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Πολύ καλή ταινία, έχει πάρει και όσκαρ, μου διαφεύγει τώρα το όνομα. Κάτι με my house νομίζω είναι.
Πήγαμε και σε ένα καινούριο κλαμπ που όπως δήλωσα στις κολλητές, έχει όλα τα φόντα για να με κάνει να ξαναγυρίσω δριμύτερη στο ξεφάντωμα.
Δε μ' ενδιαφέρουν οι έρωτες όσο ποτέ άλλοτε και είμαι τόσο καλά. Βασανίστηκα πολύ τελικά το τελευταίο διάστημα.
Η ψυχανάλυση πάει μια χαρά κι όλο πιο πολύ μ΄ανακαλύπτω.
Αυτή τη βδομάδα ενθουσιάστηκα με το μάθημα της Χειροτεχνίας και αξίζει να το αναφέρω. Το ίδιο και με τους Λάτιν χορούς και το μπέλυ.
Καινούριοι φίλοι ξεπηδούν από παντού και για πρώτη φορά ούτε καν το επιδιώκω. Απλά συμβαίνει.
Σκέφτομαι τι δωράκια να κάνω για τα Χριστούγεννα στους μικρούς μαθητές μου-θα ήθελα κάτι προσωπικό στον καθένα.
Συμμετείχα σε 2-3 συνέδρια τις τελευταίες μέρες για τη δουλειά μου-πολύ διαφωτιστικά θα έλεγα, μα χρειάζομαι ξεκούραση...έλα όμως που για το ΣΚ έχω άλλα πλάνα.
Μου κόλλησε το τραγούδι της Σαλίνα-http://www.youtube.com/watch?v=0bnj__tldaY
Παίζουν κάποια σχέδια να συναντηθώ με κάποιους φίλους από το Μεξικό και το Λίβανο κατά τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Το πού δεν έχει αποφασιστεί ακόμη.
Χάρηκα που είχα νέα από μια Κινέζα και μια Ιρανή συγκάτοικό μου.
Σας αφήνω με ένα φιλί. Να περνάτε τέλεια.