Rewind...

Ενίοτε ήμουν ένας άνθρωπος με πολύ αλλιώτικες ιδέες...δε μου άρεσε η στενότητα των μυαλών των Κυπρίων σε διάφορα θέματα σε σημείο που ούτε καν τη σχολίαζα-απλά απαξιούσα και συνέχιζα με το δικό μου τροπάριο...Είχα μια αδήριτη μανία να κάνω πράγματα διαφορετικά απλά και μόνο για να μη μοιάζω στους πολλούς, στο σύνολο, στο τυποποιημένο...
Φανταζόμουνα πάντα τον εαυτό μου σαν ένα αιώνιο ταξιδιώτη που δεν ανήκει πουθενά και δεν ακολουθεί κανένα στερεότυπο παρά μόνο τη δική του θέληση. Που δε συμβιβάζεται με αυτό που θεωρούν οι άλλοι σωστό, αλλά ακούει μονάχα τη φωνή μέσα του που του δείχνει τι να κάνει για να είναι ευτυχισμένος. Πάντοτε φρόντιζα να έχω ανοιχτούς ορίζοντες ούτως ώστε να μαθαίνω συνεχώς καινούρια πράγματα και να μη μένω στα απλά που μου προσέφερε η καθημερινή ζωή. Γι' αυτό ίσως μου ήταν πάντα δύσκολο να ταιριάσω με παρέες που αποτελούνταν από Κύπριους και είχα μια έφεση στους ξένους...Πάντα περνούσα καλύτερα με αυτούς και σχεδόν επιδίωκα να γνωρίζω ανθρώπους από άλλες χώρες με ανοιχτά μυαλά και ίσως περισσότερη αθωότητα...
Ε, λοιπόν, μόλις έχω πιάσει τον εαυτό μου να ακολουθεί το τσούρμο, εδώ και μερικούς μήνες...Να πασχίζω να γίνω μέλος μιας κοινωνίας, μιας παρέας, μιας ομάδας ανθρώπων που ουσιαστικά δε με εκφράζουν...να υιοθετώ τα πιστεύω τους και τις δικές τους νόρμες για τη ζωή...
Βλέπω τώρα τις φωτογραφίες των τελευταίων μηνών και καταλαβαίνω πως ουσιαστικά δεν έκανα τίποτα το ξεχωριστό, όπως συνήθιζα πάντα...Αναλωνόμουν στα ίδια και τα ίδια, με τους ίδιους ανθρώπους, χωρίς καμιά παραλλαγή...
Και ήλθε η στιγμή να το αλλάξω και πάλι αυτό και να ακολουθήσω και πάλι τη δική μου ρότα. Δε μετανιώνω για τίποτα γιατί μας χρειάζονται κάθε λογής εμπειρίες και ίσως να μου χρειαζόταν αυτό το πολιτισμικό σοκ για να καταλάβω τελικά πως είναι να ανήκεις σε μια παρέα (ή σε διαφορετικές παρέες) από Κύπριους...Κρατάω λοιπόν ότι μου άρεσε, πετάω ότι με ξένισε και προχωρώ...Κι ας είναι το μόνο που κέρδισα η κατανόηση αυτού του είδους ανθρώπων...λίγο το έχεις να κατανοείς το mentality των Κυπρίων;
Δε θέλω να κάτσω να μπω σε λεπτομέρειες για τα καλά και τα κακά τους...το τι αποκόμισα από αυτούς θα φανεί στο πέρασμα του χρόνου...σημασία έχει ότι νιώθω ότι κατέβαλλα υπερβολική προσπάθεια για να συγχωνευτώ μαζί τους και τώρα το καταλαβαίνω...και επειδή είμαι της άποψης ότι για κάτι που προσπαθείς πολύ, μάλλον δεν είναι meant 2 be, το αφήνω...κι αν είναι να έλθει μόνο του, ας καλωσορίσει, κι αν είναι να μην έλθει ποτέ, ε, τότε, να μην πατήσει! :) Εμ, τι; Να κάτσω να σκάσω;
Θα αναρωτιέστε τι με έκανε να τα δω όλα αλλιώς...όχι, τίποτα δε μου έκανε κανένας...απλά σήμερα σε μια συζήτηση που είχα με το Μεξικάνο ξάδελφο μου (μην το ψάχνεις, μεγάλη ιστορία το πως και το γιατί έχω συγγενείς από το Μεξικό) θυμήθηκα όλα αυτά που με αντιπροσώπευαν μόλις πρόσφατα και με έκανε τόσο ευτυχισμένη η σκέψη ότι κάποτε θα τα υλοποιούσα...για παράδειγμα, το να ζω λεύτερη και να κάνω ότι μου κάνει κέφι, χωρίς να σκέφτομαι τι θα πει ο καθένας...και τους τελευταίους μήνες δεν κάνω τίποτα άλλο από το να δίνω λογαριασμό για κάθε μου κίνηση και χωρίς απαραίτητο λόγο σε ανθρώπους που ουσιαστικά δε με νοιάζει κιόλας η γνώμη τους! Απλά επειδή έτσι είναι συνηθισμένοι αυτοί και έπεσα κι εγώ στην παγίδα.
Ο Μεξικάνος ξάδελφος μου ζει εδώ και μερικά χρόνια μόνιμα στην Κύπρο και μετά από έναν αποτυχημένο γάμο, ζει πλεόν ως single στην πρωτεύουσα και ανακαλύπτει τις χαρές της εργένικης ζωής. Πιστέψτε με, δεν ήταν καθόλου δύσκολο να γνωρίσει κάθε λογής κοπέλες...γιατί πρώτα απ' όλα δεν είναι ο κλασικός κομπλεξικός Κύπριος που ντρέπεται να μιλήσει ή να χορέψει με μια άγνωστη του...ίσως το γεγονός ότι είναι ξένος, κάνει και τις κοπέλες να είναι πιο ανοιχτές μαζί του γιατί ξέρουν ότι δεν πρόκειται κανείς να τις παρεξηγήσει ή να τις σχολιάσει αρνητικά στους φίλους του. Οι Κύπριοι φίλοι του δε, μένουν με το στόμα ανοιχτό για το πόσο εύκολα προσεγγίζει και κάνει φιλίες με το αντίθετο φύλο...Να σε βλέπουν να παραδειγματίζονται, του λέω εγώ!
Και για του λόγου το αληθές, για το πόσο πιο άνετα νιώθουν μαζί του οι κοπελιές, καλό θα ήταν να αναφέρω ένα δύο παραδείγματα. Για παράδειγμα, γνώρισε μια από αυτές σε ένα δείπνο και ο ξάδελφος κάποια στιγμή ανέφερε ότι ξέρει να μαγειρεύει sushi. Με την κοπέλα δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο, ούτε ανταλλαγή τηλεφώνων ούτε τίποτα. Ο ξάδελφος όμως πρέπει να της είπε που δουλεύει. Οπότε λίγες μέρες μετά, παίρνει ένα πακέτο στη δουλειά με ξυλάκια για σούσι. Χωρίς όνομα αποστολέα, χωρίς τίποτα. Παραξενεύτηκε αλλά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά...Η περιέργεια του πάντως κεντρίστηκε. Μια εβδομάδα αργότερα, ξαναπαίρνει το ίδιο πακέτο, αυτή τη φορά με έναν αριθμό τηλεφώνου γραμμένο στην καρτούλα που το συνόδευε. Εννοείται πως κάλεσε αμέσως τον αριθμό και μίλησε με την κοπέλα και την κάλεσε στο σπίτι του για σούσι. Από τότε βγαίνουν και αν και ακόμα βρίσκονται σε φιλικό επίπεδο οι σχέσεις, πάνε πολύ καλά...
Ειλικρινά ζήλεψα τη φαντασία και το θάρρος της κοπέλας...της βγάζω το καπέλο! εγώ αμφιβάλλω αν θα το έκανα! και καλά τη φαντασία, άντε να την έχω, πού να βρω το θάρρος; Και πες πως εγώ είμαι cool και το κάνω αυτό που σκέφτομαι, ρε παιδί μου...τι θα γίνει στη συνέχεια; Πιθανότατα ένας Κύπριος παραλήπτης θα με βγάλει στις εφημερίδες το επόμενο λεπτό γιατί είναι στο αίμα τους το κουτσομπολιό, η καυχησιά και η αδυναμία να δεχτούν οτιδήποτε ρομαντικό! Και σου κόβουν και σένα τη φόρα να κάνεις οτιδήποτε δημιουργικό και όμορφο! Καταντάς κι εσύ κομπλεξικός γιατί αυτά που έχεις στο μυαλό, αποκλείεται να τα κάνεις από το φόβο μη ρεζιλευτείς.
Γι' αυτό σας λέω, χίλιες φορές με ξένους και να είσαι ο εαυτός σου παρά με ντόπιους και να μη συνεννοείσαι! Δε θέλω να γίνω μέρος του κατεστημένου! Αρνούμαι! Και ανακαλύπτω για ακόμα μια φορά ότι μόνο με ξένους μιλάω την ίδια γλώσσα...

Υ.Γ. Άσχετο μα μετά από μια πρόσφατη επίσκεψη μου στο ΙΚΕΑ έχω στο μυαλό μου ένα σενάριο για ταινία, στυλ Terminal...πως θα σας φαινόταν αν κάποιος τρύπωνε κρυφά εκεί και ζούσε στους χώρους του επί μήνες χωρίς να τον ανακαλύπτουν; Δε θα ήταν υπέροχα; Ε; :)