2nd session

Ο τίτλος αναφέρεται στη δεύτερη συνάντηση που είχα χτες με τον ψυχαναλύτη μου αλλά γι' αυτό θα σας μιλήσω αργότερα. Πρώτα να σας πω για 2 issues που με απασχόλησαν έντονα τον τελευταίο καιρό και αφορούν 2 φίλες μου.
Την πρώτη σας την είχα αναφέρει και σε προηγούμενο post. Είναι η κοπέλα που είχα μάθει πρόσφατα ότι έπασχε από καρκίνο. Ποτέ δε θα περνούσε απ' το μυαλό μου ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα πάθαινε ποτέ κάτι τέτοιο. Γιατί οι συμφορές είναι πάντα για τους άλλους, τους πολύ μακρινούς και όχι για μας και τους δικούς μας ανθρώπους. Καταλαβαίνεις όταν τα μαθαίνεις κάτι τέτοια πως δεν αξίζει να χαραμίζεσαι και να στενοχωριέσαι με διάφορα. Απλά ζήσε ότι θες, όπως το θες και μη χάνεις χρόνο σε ανούσια. Πάρε τη ζωή σου πιο χαλαρά...δε σου λέω να πάψεις να ονειρεύεσαι ή να μην παλεύεις για όσα αγαπάς, αλλά να μη χαλιέσαι και τόσο για τις αποτυχίες.
Η άλλη φίλη είναι η Εβίτα που εντελώς ξαφνικά απόφασισε να αρραβωνιαστεί έναν τύπο που μόλις είχε γνωρίσει και όχι γιατί ερωτεύτηκε αλλά γιατί βαρέθηκε να ασχολείται με ανούσιες σχέσεις που δεν είχαν ευτυχές τέλος. Και να πεις ότι ο συγκεκριμένος που διάλεξε είναι και κατάλληλος...καμιά σχέση. Εντελώς διαφορετικός απο εκείνη, σε σημείο που να απορείς τι λένε όταν είναι μόνοι και η αδέλφη μου έχει υπόνοιες πως δεν τα έχει και 400. Αψυχολόγητη κίνηση. Ειδικά όταν ξέρουμε πως λίγες μέρες πριν έβγαινε με κάποιον άλλο, όταν πριν λίγες μέρες έψαχνε να βρει διαμέρισμα για να μετακομίσει, όταν πριν λίγες μέρες δήλωνε πως με τίποτα δε θα συμβιβαζόταν απλά με κάποιον...Και να παραδέχεται πως δεν είναι ερωτευμένη, πως το έκανε προτού βρει αρνητικά του και πως φροντίζει να μην περνά πολύ χρόνο μαζί του. Να παραδέχεται πως όλοι οι γύρω της, από τους φίλους μέχρι την οικογένεια της, προσπάθησαν να τη μεταπείσουν...Αψυχολόγητη πραγματικά. Δεν ξέρω τι να πω, ούτε πως να τη δικαιολογήσω. Πρέπει να είχε πέσει σε μεγάλη απελπισία και δεν το είχαμε καταλάβει.
Δική της απόφαση, βέβαια, και αν και το είχα πάρει αρνητικά αρχικά, αποφάσισα να την υποστηρίξω αν αυτό θα σήμαινε την ευτυχία της. Όμως, η κοπέλα είναι αλλού. Ακόμη και στους αρραβώνες, όταν της ευχήθηκα, έπαιρνα άσχετες απαντήσεις του στυλ: τι ώρα είναι το γιόγκα την Τρίτη!!! Λες και δεν είναι αυτή που αρραβωνιάζεται μα κάποια άλλη και η ίδια είναι απλή θεατής να κάνει απλά κάτι λες και ακολουθεί κάποιο πρωτόκολλο. Ο Θεός να τη βοηθήσει...εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.
Πήγαμε σήμερα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο...μ΄άρεσε που είδα από τόσο κοντά στρατιωτικά ελικόπτερα...μέχρι και επίδειξη σκύλων του στρατού παρακολουθήσαμε. Πολύ ενδιαφέρον.
Μ' αρέσει πάρα πολύ το θεατρικό εργαστήρι. Ένας φίλος απ' εκεί μου δάνεισε το βιβλίο Η τελευταία διάλεξη για να το διαβάσω. Για να δούμε...Αρχίζει πάντως με ωραία φράση:
Δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν, μπορούμε όμως να παίξουμε το παιχνίδι με το δικό μας τρόπο.
Τι άλλο να πω; Την περασμένη βδομάδα παρακολούθησα 2 πολύ ωραία σεμινάρια, το ένα για τους αλλόγλωσσους και το άλλο για ένα νέο λογισμικό που θα με βοηθήσουν πολύ στη δουλειά μου. Μου άρεσαν πάρα πολύ.
Και τώρα πάμε στην ψυχανάλυση. Πήγα χτες εκεί, μιλούσα για 45 ολόκληρα λεπτά, χωρίς κάμια συνοχή στο λόγο μου-πρέπει απλά να λες ότι σου έρχεται στο μυαλό-και ούτε το πήρα χαμπάρι πώς τέλειωσε ο χρόνος. Ήταν να μην αρχίσω...Στο τέλος, ο ψυχαναλυτής μου είπε το εξής: ο λόγος μου ήταν split σε καλές και κακές στιγμές, σε όμορφα και άσχημα πράγματα, σε άσπρο και μαύρο...ακόμα και ο Δύτης και το Ματόκλαδο σε αντίθεση βρίσκονται στο μυαλό μου. Ο ψυχαναλυτής είχε σημειώσει τουλάχιστον 20 λέξεις που είχα αναφέρει και ήταν εντελώς αντίθετες η μια απ' την άλλη. Όλα πρέπει να αρχίζουν απ' την παιδική ηλικία που αλλιώς ήμουν στο σπίτι (χάλια ψυχολογικά) κι αλλιώς όταν βρισκόμουνα με φίλους (σούπερ ψυχολογικά). Θα τα βρούμε σιγά σιγά, αυτό μου λέει κι εκείνος. Εγώ ανυπομονώ, όσο τίποτα άλλο.
Έχω απίστευτες αϋπνίες τελευταίως-δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Νιώθω πολύ κουρασμένη, πάω να την πέσω για λίγο και μετά θα πάω γυμναστήριο.
Φιλιά!

άλλαξα μάτια...

Το 'χα ξαναπεί-είμαι σίγουρη-και σε παλαιότερες αναρτήσεις. Δεν αλλάζει ο κόσμος, αλλά τα μάτια και τα γυαλιά μέσω των οποίων το βλέπουμε.

Είναι απίστευτο πόσο προβλέψιμοι είναι κάποιοι άνθρωποι. Κάνουν συνεχώς και ανελλιπώς τα ίδια και τα ίδια, πιθανότατα χωρίς κάποιο λόγο ή για λόγους που δεν καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι, κι εσύ έχεις την επιλογή είτε να επηρεαστείς από αυτά που κάνουν είτε να αδιαφορήσεις.


Στην προκειμένη περίπτωση, για πρώτη φορά αδιαφορώ. Και για το μεν και για το δε. Ο μεν είναι ο Δύτης, που αν και είχαμε ένα πολύ άγριο τσακωμό την περασμένη βδομάδα, κατά τον οποίο εκράγηκα, του είπα να με αφήσει στην ησυχία μου ουρλιάζοντας, συνοδευόμενο με διάφορα κοσμητικά επίθετα (κάτι που δε με τιμά καθόλου και ντρέπομαι γι' αυτό-είναι ένα issue που πρέπει να λύσω και με τον ψυχαναλυτή μου αυτό-το ότι συγκρατώ το θυμό μου για μεγάλο χρονικό διάστημα, οπότε κάποια στιγμή μαζεύονται τόσα πολλά που δεν αντέχω άλλο και αφήνω τη λάβα να κυλήσει και να κάψει και τα χλωρά και τα ξερά), κι ενώ είχε εξαφανιστεί για μέρες και χαιρόμουνα γι' αυτό που επιτέλους βρήκα την ηρεμία μου μακρυά του, εμφανίζεται προχθές σε καφέ με την υπόλοιπη παρέα. Δεν του μίλησα ούτε του απεύθυνα το λόγο καθόλου μα καθόλου, ούτε βλέμμα δεν ανταλλάξαμε. Φρόντισα να μη με επηρεάσει και πέρασα και πολύ καλά. Οπότε επιστρέφουμε στο σπίτι και αρχίζουν τα μηνύματα της καληνύχτας και τα im still in love with u. Τελικά, κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ και δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας πάνω τους. Σε κάποια άλλη στιγμή, ίσως και να επηρεαζόμουνα, να θύμωνα, να λυπόμουνα, ίσως και να ξανασκεφτόμουν να τα ξαναβρώ μαζί του για όλους τους λάθος λόγους. Αυτή τη φορά ξέρω σίγουρα πως δεν το θέλω στη ζωή μου και ότι κι αν κάνει, ότι κι αν πει, δεν πρόκειται να με επηρεάσει.


Ένα το κρατούμενο. Ο δε τώρα. Το Ματόκλαδο φυσικά. Έχει το θράσος μετά από 1763 φορές που έχει κάνει τα ίδια και τα ίδια-να μου δίνει καθαρά σημάδια ότι ενδιαφέρεται και μετά να κάνει πίσω-να το ξανακάνει. Πραγματικά στη θέση του, εγώ δε θα είχα μούτρα. Για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ και να μην το βλέπω. Να μη σας πω, ότι και γονατιστός να έλθει τώρα πια, the game is over, και δεν πρόκειται με τίποτα να είμαι ξανά μαζί του. Ψες, λοιπόν, βγήκαμε όλοι μαζί σε κλαμπ (αλήθεια σκέφτομαι να αλλάξω ακόμα και παρέα για να μην πέφτω συνέχεια πάνω σε αυτούς τους 2), και ξεκίνησε να με φλερτάρει ασύστολα, να με αγκαλιάζει συνέχεια, να μου λέει ότι μια μέρα θα με παντρευτεί και να μου κάνει ζήλειες κάθε που μιλούσα με άλλους. Ο Χριστός! Αλλά αν ήμουν σε άλλη φάση, θα τα έπαιρνα όλα αυτά σαν θετικά σημάδια, θα έπαιρνα ελπίδες και θα παρέμενα κολλημένη εκεί: στον ντε και καλά ιδανικό άντρα, ή μάλλον στον άπιαστο άντρα. Ψες δε με απασχόλησαν καθόλου όλα αυτά τα καμώματα. Και το κατάλαβε. Μάλλον γι' αυτό τα έκανε όλα αυτά. Μπας και χάσει τη φαν. Ε, ψιτ, αγοράκι...σου 'χω νέα: την έχασες ήδη!

Αυτά από το κεφάλαιο ερωτικά, που με έχουν κάνει να μη θέλω να δω άντρα ζωγραφιστό μπροστά μου. Κατά τ' άλλα, πήγα σε μια θεατρική παράσταση ψες, το Festen. Σοκαριστική. Ένας πατέρας γιορτάζει τα 60στα του γενέθλια και στο πάρτι ο πρωτότοκος γιος του αποκαλύπτει ότι καθ' όλη τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας βίαζε τον ίδιο και τη δίδυμη αδελφή του που τώρα έχει πια αυτοκτονήσει. Ο ρόλος του Τσουρή αν και δευτερεύων ήταν αυτός που μου έκανε περισσότερη εντύπωση. Ήταν ένας απλός καλεσμένος στο πάρτι, ο οποίος ότι κι αν άκουγε, έλεγε πως η γιορτή θα έπρεπε να συνεχίσει. Η Αφάνα, η μια από τις 2 φίλες με τις οποίες πήγα στο θέατρο, σχολίασε πως μάλλον αυτός αντιπροσώπευε την κοινωνία. Έτσι δεν κάνουμε όλοι; Ακούμε για ένα συνταρακτικό γεγονός, λυπόμαστε μόνο εκείνο το δευτερόλεπτο και μετά αδιαφορούμε και συνεχίζουμε κανονικά τις ζωές μας.

Είναι περίεργο και γι' αυτό θέλω να το αναφέρω, αλλά οι 2 κοπέλες με τις οποίες πήγα ψες, έχουν πανομοιότυπες ιστορίες και σε κάποια στιγμή η ζωή τις έφερε και αντίζηλες. Τα είχαν και οι 2 με τον ίδιο άντρα, η μια ακριβώς μετά την άλλη-πού ξέρεις; ίσως και οι 2 ταυτόχρονα, αν κρίνω από το ποιόν του τύπου-και οι 2 πληγώθηκαν αφάνταστα απ' αυτόν γιατί ήταν η πρώτη τους αγάπη και τις κορόιδεψε και μετά και οι 2 ρίχτηκαν σε σχέσεις με μαλθακούς φαινομενικά άντρες, μάλλον για να αποφύγουν τα προηγούμενα. Έλα όμως που και πάλι αναγκάζονται να υποκύπτουν και γίνονται έρμαια της σχέσης τους. Γιατί μάλλον έτσι έμαθαν. Επίσης και οι 2 ασχολούνται με το θέατρο ερασιτεχνικά. Έχουν απίστευτα πολλά κοινά και ως χαρακτήρες, η μοίρα όμως τις έφερε αντίπαλες και γι' αυτό δεν έχουν την καλύτερη γνώμη η μια για την άλλη. Και τώρα αναγκάζονται να σχετίζονται τουλάχιστον τυπικά χάρη σε μένα. Δεν είναι παράξενη ιστορία;

Συναντήθηκα ακόμη σήμερα με μια φίλη από το σχολείο. Είχε χρόνια να τη δω όταν έμαθα πως έπασχε από καρκίνο. Επιδίωξα να τη δω και βρεθήκαμε σήμερα. Πήρα πολλά απ' αυτή τη συνάντηση μα δεν έχω το σθένος τώρα να σας τα πω. Θα τα αφήσω πρώτα να ωριμάσουν μέσα μου. Για την ώρα ξεγελώ το μυαλό μου με σαχλοιστορίες.

Άντε, ψυχανάλυση θα κάνω...

Ε, ναι, λοιπόν. Μη ρωτάτε το πώς, το πού και το γιατί μου ήλθε μα άρχισα ψυχανάλυση. Πήγα ήδη 2 φορές. Την πρώτη φορά με την Τσας, κυρίως για ενημέρωση και χτες είχα το πρώτο μου session. Ο ψυχαναλυτής μου είπε ότι γενικά δεν πρέπει να μιλάω με φίλους για το τι κάνω εκεί, αλλά είπε πως είναι καλό να γράφω και αυτό κάνω. Χθες λοιπόν, αν και πολύ αρχή, συνειδητοποίησα το εξής για τον εαυτό μου: ο λόγος που πιέστηκα να είμαι σε μια σχέση με το Δύτη, σε μια εποχή που κανένας δεν έχει πια κανένα έλεγχο πάνω μου, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες και αγώνες να ξεφύγω από κάθε είδους καταπίεση, είναι ο εξής: επειδή για τόσα χρόνια και χρονάκια, έμαθα να λειτουργώ κάτω από καθεστώς καταπίεσης. Τώρα που έχει εξαλειφτεί το περιβάλλον που τα προκαλούσε όλα αυτά, βρέθηκα εκτός των νερών μου και δεν ήξερα τι να κάνω με την τόση ελευθερία. Έτσι, βρήκα τρόπο να ξανακαταπιεστώ-τουλάχιστον αυτός ο ρόλος μου είναι γνώριμος.

Θέλω και επιζητώ να γωρίσω το εαυτό μου καλύτερα μέσα από αυτή τη διαδικασία. Ελπίζω να το πετύχω. Και ξέρω πως ίσως μάθω αλήθειες για μένα που δε θα μ' αρέσουν, αλλά τουλάχιστον θα έχω την ευκαιρία να τις βελτιώσω. Ευχηθείτε μου καλή τύχη!

Για ακόμα μια φορά, το λέω και το φωνάζω, χαίρομαι ακράδαντα που χώρισα με το Δύτη. Λες και άνοιξαν ξαφνικά τα μάτια μου και είδα την καθαρή αλήθεια: μαλακιζόμουνα μ΄αυτό τον άνθρωπο, και λυπάμαι που χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις, μα δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το εξηγήσω.

Όσο για το υπόλοιπο της βδομάδας μου, πέρασε αρκετά καλά. Άρχισα να βλέπω το How i met your mother και 30Rock. Προτείνετε μου κι άλλα του ίδιου βεληνεκούς.

Τα μαθήματα κιθάρας δεν έχουν αρχίσει ακόμη και σήμερα τελειώνει το σεμινάριο για εξαρτησιογόνες ουσίες που παρακολουθούσα.

Έστειλα το βιβλίο μου για ανάγωση σε ένα εκδοτικό οίκο-για να δούμε πώς θα τα πάει.

Θέλω να πάω στο τσίρκο Barcelona μα κανείς δεν έρχεται μαζί μου. Εθελοντές;

Πέρασα υπέροχα το ΣΚ με τις φίλες μου. Πήγαμε για φαγητό στο Il clasico, ένα ιταλικό με υπέροχα πιάτα, αν και μυρίζαμε σκόρδα όλη τη βδομάδα. Πήγαμε και για καφεδάκι με τη Μανάρα, την αδελφή της Τσας, μετά από πολύ καιρό και δε σταματούσαμε να γελάμε.

Βγήκα επίσης για καφέ με την ομάδα του Θεάτρου-όμορφα ήτανε. Ανοίξαμε διάφορες φιλοσοφικές συζητήσεις και τις καρδιές μας.

Την περασμέη βδομάδα πήγαμε και σε μουσική σκηνή με την Τσίτσο. Εξακολουθώ να απολαμβάνω την παρέα του Άνθιμου. Θα τον προσκαλέσω την επόμενη φορά που θα βγούμε.

Ρίχνουμε γέλιο!

Σας αφήνω τώρα, πάω για λίγο γυμναστήριο και μετά κομμωτήριο.

Φιλιά πολλά!

Σας έχω νέα!

Διαβάζοντας τη Θεωρία του Σουπενάουερ, ένα βιβλίο του Irvin D. Yalom (υπέροχο μέχρι στιγμής!), καταλαβαίνω ότι κάθε φορά που μπαίνω στο μπλοκ μου και αναρτώ κάτι, είναι λες και κάνω δωρεάν ομαδική ψυχοθεραπεία. Αναρτώ κάτι και έτσι παραθετώ κάτι που με απασχολεί με πλήρη ειλικρίνεια και έχω την ευκαιρία να ακούσω τις δικές σας γνώμες, που μου τις λέτε ανιδιοτελώς και θέλοντας μόνο να με βοηθήσετε. Πολλές φορές οι απόψεις σας έχουν μεγάλη βαρύτητα για μένα, είτε άμεσα, είτε ετεροχρονισμένα. Και γι΄αυτό, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους από καρδιάς που κατά καιρούς ή και ορισμένοι, πάντοτε, έχουν να μου πουν ένα φιλικό λόγο. Σε ένα άτομο που ούτε καν γνωρίζουν και δεν έχουν και κανένα συμφέρον να βοηθήσουν. Σας ευχαριστώ που μπαίνετε στον κόπο να διαβάσετε όσα γράφω, να μπείτε στη θέση μου, να πείτε τι πιστεύετε, ακόμα κι αν διαφωνείτε μαζί μου. Να 'στε καλά όποιοι κι αν είστε, όπου κι αν βρίσκεστε. Εξάλλου, και οι περισσότερες ομάδες ψυχοθεραπείας αποτελούνται από άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους.
Είμαι λιγάκι αρρωστούλα αυτές τις μέρες, με μπουκωμένη μύτη κι όλα αυτά, αλλά καλά κρατιέμαι. Και στο Pilates μου πήγα χτες και ξεθεώθηκα και σήμερα πήγα Latin και Belly Dance. Ναι, συνεχίζω ακάθεκτη το υπερπλήρες πρόγραμμα μου και το λατρεύω. Ίσως να προσπαθώ να μην μπω στη διαδικασία να σκεφτώ όλα όσα γίνονται στη ζωή μου τις τελευταίες μέρες.
Στη Σαλόνικα πέρασα καλά, όχι φαντασμαγορικά, αλλά καλά. Έκανα απίστευτο shopping και το καταχάρηκα, πήγα στην παρέλαση τις 28 και ήταν όμορφα-ενθουσιάστηκα με τα αεροπλάνα! Πήγαμε σε ένα υπέροχο μπαράκι, στο Kiss Fish, κάτω στο λιμάνι και χόρεψα μέχρι που δεν είχα δύναμη να σταθώ, πήγαμε στο Vogue-τέλειο κλαμπ. Πήγα δύο φορές σινεμά αλλά δε μου πολυάρεσαν οι ταινίες που διάλεξε η παρέα-Ugly truth (σαχλοκομεντί) και Antichrist (μεγάλη μαλακία...κυριολεκτικά και μεταφορικά!). Πήγαμε στην Άθωνος για φαγητό, στη Ναυαρίνου για κρέπες, στην Αριστοτέλους για γύρο. Πήγαμε για φαγητό στο Kitchen bar-wow! και σε ένα ωραίο καφέ, πάλι στην Αριστοτέλους, στο Mojo. Επίσης, πήγαμε για ποτάκι στο lounge bar του Makedonia Palace-απίστευτη θέα από τον τελευταίο όροφο! Εκείνο που απόλαυσα όμως περισσότερο απ' όλα ήταν μια βόλτα που έκανα μόνη στον παραλιακό-λατρεύω να περπατάω μόνη σε μια ξένη πόλη και να την εξερευνώ με το δικό μου τρόπο. Ο Θερμαϊκός μου φάνηκε πιο όμορφος και καθαρός από ποτέ. Βγήκα και στο Λευκό Πύργο, τέλεια! Έμαθα πως το 1917, η Σαλόνικα κάηκε από μια φωτιά που ξεκίνησε από το σπίτι μιας νοικοκυράς που τηγάνιζε μελιτζάνες! Με έκανε να σκεφτώ πως μικρές λεπτομέρειες μπορούν να προκαλέσουν σημαντικά γεγονότα. Butterfly's effect.
Όσο για το Ματόκλαδο κατά τη διάρκεια της Θεσσαλονίκης, ένα έχω να πω-τον ξεπέρασα ολοκληρωτικά. Ειλικρινά σας μιλάω, καμιά σχέση με το πως το φανταζόμουνα. Χάρηκα που είχα την ευκαιρία να περάσω χρόνο μαζί του και έπεσε κάθε μάσκα. Λοιπόν, ποτέ δε θα πω ότι ο έρωτας είναι άσχημο πράγμα, αντίθετα είναι η πιο όμορφη κινητήριος δύναμη του ανθρώπου. Και ποτέ δε θα μετανιώσω που ερωτεύτηκα το Ματόκλαδο, αλλά στην ουσία δεν ερωτεύτηκα αυτόν, αλλά εκείνον που είχα στο μυαλό μου ως Ματόκλαδο, κι αυτό δεν είχε να κάνει καθόλου με την πραγματικότητα. Απορώ αν υπάρχει πουθενά αυτός που έχω στο μυαλό μου, ίσως πια να πρέπει να αναθέωρήσω και να αλλάξω τα θέλω μου.
Με το Δύτη χώρισα. Ανακάλυψα πως δεν είναι το Ματόκλαδο αυτό που με κρατούσε μακρυά του. Έφυγε κι αυτό το εμπόδιο, παρόλα αυτά δε νιώθω να με γεμίζει αυτός ο άνθρωπος. Πάντα κάτι λείπει και όλο και θα το ψάχνω, γιατί λοιπόν να τον τυραννώ; Μείναμε, λέει, φίλοι, αν και εγώ θα προτιμούσα, κυρίως γι' αυτόν, να μη μιλούμε καθόλου τον πρώτο καιρό. Θα δείξει ο χρόνος.
Άρχισα να κάνω νέες παρέες ή μάλλον να αναθερμαίνω παλιές, όπως για παράδειγμα με τον Άνθιμο. Πολύ καλό παιδάκι και τα βρίσκουμε αρκετά. Μην πάει ο νους σας στο πονηρό, απλά κάνω αλλαγή παραστάσεων. Είναι κάτι που χρειάζομαι-να ξεφύγω από το κατεστημένο και να κάνω κάτι διαφορετικό.
Απόψε θα πάω για σούσι. Σαγιονάρα! Τα λέμε σύντομα!

Out of the blue...

Και εκεί που πίστευα πως είχα βρει τις ισορροπίες μου κι όλα καλά, ήλθε πάλι αυτός να μ' αναστατώσει το είναι. Γιατί ρε γμτ; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί τώρα; Γιατί πάλι; Γιατί το κάνει; Γιατί δεν ξεκολλώ;

Εννοείται πως είναι και πάλι το Ματόκλαδο. Εκεί που καταστάλαξα με το Δύτη, άρχισα να απολαμβάνω όλα όσα μου προσφέρει, έμαθα να τον αγαπώ γι' αυτό που είναι, βρήκαμε κάποιους κώδικες επικοινωνίας, ήλθε πάλι αυτός να μου θυμίσει το real thing, τον πραγματικό έρωτα, την απόλυτη επικοινωνία.

Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Ενώ για μέρες δεν είχα δει πουθενά το Ματόκλαδο και η απουσία του πάντα λειτουργεί υπέρ του Δύτη, εμφανίστηκε σε μια κοινή μας έξοδο σε ρεμπετάδικο το περασμένο ΣΚ. Εντάξει, δεν έτρεμα και σύγκορμη που τον είδα, ούτε ένιωσα καρδιοχτύπι. Χάρηκα συγκρατημένα, όπως και για όλους τους άλλους της παρέας. Κάθισα δίπλα από το Δύτη, αποφασισμένη να κάνω τα αποκαλυπτήρια της σχέσης...ε, είναι πλέον καιρός. Αμ δε που θα μ' άφηνε...

Κάτι σαν αόρατο νήμα με απεριόριστη δύναμη με τραβάει κοντά του. Τόσο πολύ που ούτε η ίδια δεν το αντιλαμβάνομαι. Το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό να θέλω να είμαι δίπλα του.

Στην αρχή της βραδιάς ήμουν ok. Ή έτσι θέλω να πιστεύω. Μιλούσα με όλους, χόρευα, έκανα πλάκες. Αυτό που κατάλαβα εκ των υστέρων είναι ότι όλη αυτή η ζωντάνια και η χαρά που ένιωθα πήγαζε απ' αυτόν. Και μόνο στην ιδέα πως ήταν εκεί, το υποσυνείδητο μου έκανε πάρτι και έβγαινε προς τα έξω. Είναι αλήθεια. Η παρουσία του πάντα μου δίνει τόση αυτοπεποίθηση, τόση ευφορία, την αίσθηση πως κάποιος around διαβάζει την κάθε σκέψη μου και την επιδοκιμάζει.

Του λέω πως του χρωστάω κάποιες φωτογραφίες, μου λέει κι αυτός πως μου χρωστάει το σχέδιο που του είπα να μου φτιάξει. Αναφέρει ότι άλλαξε τις ημερομηνίες του ταξιδιού στη Θεσσαλονίκη για να πάμε όλοι μαζί. Το παίρνω ψύχραιμα. Βγαίνω να χορέψω και κάνει σαν τρελός. Περισσότερο κι απ' το Δύτη. Σε κάποια φάση με τραβάει πάνω του και μου λέει κάτι πάλι για το σχέδιο. Και τότε το νιώθω...κάτι έχει αλλάξει. Πλέον έχω εγώ το πάνω χέρι στη μεταξύ μας σχέση. Δεν ξέρω τι το προκάλεσε. Μπορεί να διαισθάνθηκε πως είμαι αλλού, ότι με χάνει...μπορεί απλά να στέκομαι εγώ καλύτερα στα πόδια μου. Δεν ξέρω...

Κι ενώ προσπαθώ να κρατήσω τα προσχήματα-είμαι εκεί με κάποιον άλλον-κάποια φάση κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ στο παρελθόν, ειδικά μπροστά σε άλλους και στη συγκεκριμένη παρέα υπήρχαν κάποιοι που πάντα φοβόταν την κριτική τους για μας. Παίρνει το ποτό του, τα τσιγάρα του, κάνει το γύρο του τραπεζιού και έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Και αρχίζουμε να μιλάμε και να γελάμε...μας βγαίνει τόσο αυθόρμητα, η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Λες και δε χορταίνουμε ο ένας τον άλλον, λες και δε μας φτάνει ποτέ ο χρόνος. Και αντιλαμβάνομαι ότι δε με τραβάει πάνω του μια ανεξήγητη έλξη αλλά μια απίστευτη επικοινωνία. Δεν είναι δυνατό να υπάρχει άτομο που να με πιάνει τόσο πολύ, σκέφτομαι. Ούτε καν οι ίδιες μου οι κολλητές. Είναι λες και είναι ένα κομμάτι από μένα.

Κάποια στιγμή του αναφέρω ότι κάποτε, μόλις πρωτογνωριστήκαμε, πριν ακόμα υπάρξουμε σαν ζευγάρι, τον ταύτισα με ένα τραγούδι (τα ματόκλαδα σου λάμπουν βρε, βεβαίως βεβαίως!) και πως αν το παίξει η ορχήστρα θα του το αφιέρωνα. Τι τα 'θελα...Με έπρηξε να του πω ποιο τραγούδι είναι. Φυσικά δεν του είπα. Περισσότερο γιατί δεν ήθελα να του το πω έτσι στο ξεκάρφωτο μα κι επειδή δεν μπορώ να κάνω τίποτα υπό πίεση. Και το ξέρει. Τι δε μου έταξε, τι απειλές μου έριξε (αστεία βέβαια), εγώ τίποτα. Να εμμένω στην απόφαση μου να του πω μόνο αν το ακούσουμε.

Εγώ εντωμεταξύ να θυμάμαι αραιά και που το Δύτη, που κάθεται σαν μαλάκας να με παρακολουθεί και να μην παραδέχεται ΠΟΤΕ ότι τον ενοχλεί που μιλώ τόσο εγκάρδια με τον πρώην μου. Απεναντίας, να το αρνείται κατηγορηματικά. Αλλάζω θέση, πηγαίνω στο Δύτη, αλλά το Ματόκλαδο δε μ' αφήνει σε ησυχία. Με τραβάει προς τα πάνω του κι εγώ σχεδόν νευριασμένη, του λέω να σταματήσει να με πρήζει με το τραγούδι. Μου λέει πως αυτό που ήθελε να μου πει είναι πως μου αφιερώνει κι αυτός ένα τραγούδι και με σκέφτεται κάθε φορά που τ' ακούει. Το Aint no sunshine. Δεν τον πολυπιστεύω, μπορεί και να αυτοσχεδίασε. Ωραίο είναι πάντως.

Φεύγοντας, εξακολουθεί να δίνει μόνο σε μένα σημασία. Και επιστρέφοντας στο σπίτι, μου στέλνει μήνυμα: Σου είπα πως είσαι μια κούκλα; Δε με νοιάζει το τραγούδι, ξέρω πως θα μου το πεις όταν πρέπει.

Του γράφω πίσω: Thnx. ελπίζω να μη με καλοπιάνεις γιατί δεν πρόκειται να πετύχει. Θα στο πω εξάλλου κάποια στιγμή. Καληνύχτα.

Απαντά: Δεν είναι καλόπιασμα. Απλά η αλήθεια. Καληνύχτα.

Για όσους τον ξέρουν, έχει ξεπεράσει κάθε εαυτόν. Ποτέ δε μου στέλνει μήνυμα από μόνος του, ποτέ δεν εκφράζεται, ποτέ δεν κάνει έτσι.

Περνάνε οι μέρες. Το συζητώ με την Τσας. Είναι έξαλλη μαζί του. Θεωρεί πως με παίρνει συνέχεια πίσω και πως αν με θέλει να με διεκδικήσει μέχρι εκεί που δεν πάει.

Το συζητώ με την Τσίτσο. Θυμώνει κι αυτή μαζί του αλλά μου λέει να ακούσω την καρδιά μου. Συμφωνεί μαζί μου να του δώσω ακόμα μια ευκαιρία να εκφραστεί κι αν δεν την πιάσει, τέλος.

Και οι 2, αν και φανατικές θαυμάστριες του Ματόκλαδου, δε θέλουν να πληγώσω το Δύτη. Εγώ περισσότερο απ' όλους. Και ειλικρινά θα είμαι σε πολύ δύσκολη θέση αν όντως το Ματόκλαδο αποφασίσει να με διεκδικήσει. Γι' αυτό ίσως να θέλω να πιστεύω ότι είναι απλά κουβέντες της στιγμής που μου έχει πει και τώρα και πως δεν πρόκειται να κάνει τίποτα παραπέρα. Θα μου κοστίσει πάρα πολύ να χάσω το Δύτη, όμως αν είναι η στιγμή του Ματόκλαδου με τι ψυχή, να κλείσω την πόρτα στην αγάπη; Πώς θα με αντικρύζω μετά; Σαν προδότρα των ονείρων μου. Ο Δύτης είναι το λιμάνι μου, η ασφάλεια μου. Εγωιστικό αλλά έτσι είναι. Και τον αγαπάω. Είναι ανεπανάληπτος και ανεκτίμητος. Όμως πάντα θα λείπει κάτι. Μερικές φορές το σκέφτομαι και ως θετικό αυτό, όταν όμως βρίσκω το όλο, το τέλειο, δεν μπορώ να αντισταθώ.

Το συζητώ με την Τάτι, συνήθως φωνή της λογικής. Μου λέει να κάνω ότι μου βγει και να μην πιεστώ για τίποτα γιατί θα είμαι δυστυχισμένη.

Στην Ντι δεν τολμώ να αναφέρω τίποτα. Θα εκνευριστεί. Έκανε ικεσίες στο Θεό να με δει κάπου κατασταλαγμένη, θα βγάλει αφρούς απ' το στόμα να με δει και πάλι να γυροφέρνω.

Το καλό είναι ότι η Ριν είναι ελαφρά πιο θετική με το Ματόκλαδο και ενώ ήταν φαν του Δύτη, πλέον το θεωρεί υπερεκτιμημένο.

Όλες πιστεύουν ότι πρέπει να κάνει πολλά για να με κερδίσει. Εγώ πιστεύω πως δύσκολα θα συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο από αυτό που μου δίνει ο Δύτης γιατί όντως με έχει πολύ καλομαθημένη. Αλλά απ' την άλλη, τι είναι πιο σημαντικό, η φροντίδα ή η αλληλοκατανόηση; Μάλλον ο συνδυασμός.

Όπως και να έχει, του στέλνω μήνυμα χτες να του πω τις ώρες που πάω Ζωγραφική, όπως του υποσχέθηκα. Μου λέει πως δεν το βολεύουν και αστειεύται για κάτι, του στέλνω κάτι αστείο πίσω και τελειώνω την κουβέντα με 2 φιλιά (xx). Απαντάει πως λείπει το 3ο. Του λέω: Τι σύμπτωση! Εσένα λείπουν και τα 3! Και αρχίζει να μου στέλνει μηνύματα με φιλιά. Τελειώνει λέγοντας: έρχονται κι άλλα...

Κι εγώ πάλι εκεί. Να μην μπορώ ούτε να φιλήσω το Δύτη εδώ και μέρες και να απορεί ο άνθρωπος τι μου συμβαίνει.

Γιατί τώρα, ρε γμτ; Τώρα που έχουν περιπλεχτεί οι καταστάσεις τόσο πολύ; Ούτε τι να ευχηθώ πια δεν ξέρω. Κι έρχεται και Θεσσαλονίκη. 4 μέρες ολόκληρες μαζί, και χωρίς το Δύτη.

Είμαι ένα βήμα προ της αμαρτίας! Εννοείται πως δεν το έχω καθόλου σκοπό να απατήσω το Δύτη, αλλά κι αυτά που κάνω τώρα δεν είναι απάτες; Ακόμα και να μην το φιλήσω καν, μόνο που θα το σκέφτομαι ερωτικά, θα νιώθω τύψεις. Χριστέ μου, mercy! Show me the right way, plssssssssssssssssssssssssss!

Κράξτε με ελεύθερα...νιώθω ήδη χάλια, but i cant stop it.

Love to live!

Αυτό είναι το σύνθημα μου τις τελευταίες βδομάδες και δε θ' αφήσω κανέναν να με βγάλει από το πολύχρωμο συννεφάκι όπου ζω!!

Μετά από μια εκδρομή στα όρη και στα παραρά με τους μαθητές μου, παίζοντας στο σήριαλ "Μητέρα για λίγες μέρες!", όπως μου είπαν και οι ίδιοι, ανακάλυψα τα εξής:

1. δεν αντέχω καθόλου τα ανοργάνωτα περιβάλλοντα, ειδικά όταν μιλούμε για εργασιακό χώρο,
2. θα εξελιχθώ σε μια από εκείνες τις μάνες, που δε θα δέχονται μύγα στο σπαθί τους για τα παιδιά τους, τους θησαυρούς τους, τους κανακάρηδες τους, κλπ, κλπ...
3. τα 10χρονα είναι όντως πιο έξυπνα από έναν ενήλικα!

Επίσης, τα πλάνα για πολύτεκνη οικογένεια έχουν αναβληθεί επ' αόριστον και σκέφτομαι σοβαρά τη μείωση των 5 παιδιών που θέλω να αποκτήσω σε ένα!!!

Κάτι άσχετο που το θυμήθηκα τώρα. Έχω τα νύχια μου βαμμένα στο αθασί χρώμα μα πάει καιρός που υιοθέτησα αυτό το look και θέλω να τ' αλλάξω. any reccomends? όσο πιο τρελές γίνεται να είναι οι προτάσεις σας!

Λατρεύω τη διαφήμιση της Aegean, όπου διαφορετικοί άνθρωποι με τόσο διαφορετικές εμπειρίες και ιστορίες, ενώνονται για λίγες στιγμές για ένα αεροπορικό ταξίδι. Είναι μια σκέψη που κάνω πάντα όταν χρησιμοποιώ μέσα μαζικής συγκοινωνίας και χάρηκα που την είδα και στην οθόνη μου. Με εξιτάρει να σκέφτομαι πόσο αλληλένδετοι είμαστε όλοι μεταξύ μας, ακόμα κι αν δε γνωριζόμαστε...

Για να τελειώνουμε με τις λίγες έγνοιες που έχω αυτές τις μέρες: πρέπει να καθαριστεί το σπίτι μου από γωνιάς και να ξαναρχίσω το γυμναστήριο, το οποίο έχω παρατήσει εδώ και 2 βδομάδες, για ευνόητους λόγους που θα τους αναφέρω μετά. Επίσης, πρέπει να πάω για ψώνια γιατί το ψυγείο είναι άδειο. Ευτυχώς, τίποτα από τα πιο πάνω δε μου φαίνεται αγγαρεία-αντιθέτως έχω πολλή όρεξη να τα κάνω.

Επίσης, έγινε κάτι πολύ ανακουφιστικό αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω αν σας είχα αναφέρει και παλαιότερα, μα υπήρχαν 2 συγκεκριμένα άτομα στο εργασιακό μου περιβάλλον, που εδώ και κάποιο διάστημα μου στέλνουν αρνητικά vibes...και έχω υποψίες βάσιμες ότι συνειδητά το κάνουν. Ε, δε γίνεται ολημερίς να ρίχνεις μπηχτές στον άλλο χωρίς να το καταλαβαίνεις...Η στάση τους απέναντι μου είναι εντελώς παράλογη, αν σκεφτείς ότι πάντοτε τους φέρομαι με τον καλύτερο μου τρόπο, προσπαθώ απίστευτα να τους αποσπάσω έστω κι ένα χαμόγελο, δεν έκανα ποτέ τίποτα εναντίον τους. Παρόλα αυτά, τις βλέπω να ξινίζουν τα μούτρα τους ολοφάνερα κάθε φορά που θα με δουν να είμαι σε καλή διάθεση (δηλαδή σχεδόν πάντα!). Δεν ξέρω σε τι τους φταίει αυτό αλλά είμαι σίγουρη πως εκνευρίζονται όταν με βλέπουν καλά.
Τελοσπάντων, για να μην τα πολυλογώ, μάλλον τους τη δίνω στα νεύρα και προχθές ήλθαν και μου την είπαν για κάτι εντελώς παράλογο. Γιατί λέει τους αστείεψα μπροστά σε κόσμο και τις πρόσβαλα! Όταν τις ρώτησα πότε έγινε αυτό, οι απαντήσεις τους ήταν: "Δε θυμάμαι πώς έγινε η κουβέντα..." και "Δεν άκουσα τι είπες, αλλά είμαι σίγουρη πως κάτι είπες!". Βγάλτε εσείς άκρη...Εγώ τους μίλησα με τον πιο ήρεμο μου τρόπο, τους είπα πως ποτέ δεν έκανα κάτι τέτοιο και ακόμα κι αν έκανα άθελα μου, το παίρνω πίσω και πως από δω και μπρος η σχέση μου μαζί τους θα είναι αυστηρώς σοβαρή. Άρχισαν τότε να τα μασάνε, πως δεν είναι αυτό που εννοούσαν και μπλα μπλα μπλα. Από εκείνη τη στιγμή βέβαια εγώ ξαλάφρωσα...δε χρειάζεται πια να τους μιλώ φιλικά και να τρώω στα μούτρα την κακή τους διάθεση. Τους λέω τα απολύτως απαραίτητα και εκείνες επειδή πλέον οι σχέσεις μας είναι τεταμένες, ούτε τολμούν να μου ρίξουν μπηχτές. Απλά δε μου μιλάνε! Πόσο το χαίρομαι! Γλύτωσα! Αφού κάθε φορά που άνοιγαν το στόμα τους, έβγαζαν φαρμάκι! Τελικά, μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι είναι καλύτερα μακριά μας...

Πήγα στο γάμο μιας παλιάς μου συγκατοίκου που είχα χρόνια να δω. Δυσκολεύτηκε να με αναγνωρίσει! Πρέπει να ομόρφυνα η ρουφιάνα! Χεχεχε!
Πέρασα πολύ ωραία και στο Μεζοστρατί με τους κουμπάρους.

Από την περασμένη βδομάδα, άρχισαν και οι διάφορες ενασχολήσεις μου. Πήγα σε ένα μάθημα χορού - modern jazz που με ενθουσίασε γιατί είναι μεταξύ μπαλέτου και ποπ. Κάτι σαν τις χορογραφίες των μπαλέτων που πλαισιώνουν το Ρουβά περίπου. Δυστυχώς, όμως, δεν έδειξαν πολλοί ενδιαφέρον γι' αυτό το μάθημα και έτσι δε θα ξαναγίνει.
Πήγα ακόμη σε μάθημα χορού Latin - κάναμε λίγη σάλσα, λίγη ρούμπα και ταγκό. Ανυπομονώ για το αυριανό μάθημα.
Πήγα και ένα μάθημα belly dance. Πολύ καλή γυμναστική! Και μαθαίνεις ωραίες κινήσεις, αν και δεν μπήκαμε σε χορογραφίες ακόμα.
Για να κλέισουμε με τους χορούς, ξεκίνησα για δεύτερη χρονιά τους Λαϊκούς-Ελληνικούς και την περασμένη φορά αρχίσαμε 2 νησιώτικους. Όμορφα ήτανε.

Με αυτό που ξετρελάθηκα όμως είναι το θέατρο. Πέρασα απίστευτα ωραία στο πρώτο μάθημα. Τέλεια ήτανε. Δε με απασχολεί καθόλου αν θα ανεβάσουμε θεατρική παράσταση ή οτιδήποτε. Αυτό που λάτρεψα είναι πως νιώθεις λες και κάνεις ομαδική ψυχανάλυση. Είμαστε μια ομάδα 12 ατόμων, που γενικά δένουμε. Οι περισσότεροι είναι κάπως σφιγμένοι και νιώθουν γελοίοι όταν υποδύονται ρόλους. Εγώ πάλι...βρήκα το στοιχείο μου. Οι εναλλαγές στις εκφράσεις μου γίνονται σε χρόνο ντε τε γιατί μπορώ εύκολα να αλλάξω και το συναίσθημα μέσα μου. Πώς να σας το πω αλλιώς; Μπαίνω εύκολα στο πετσί του ρόλου.

Άρχισα να παρακολουθώ και κάποια σεμινάρια για την πρόληψη της χρήσης των εξαρτησιογόνων ουσιών. Εύχομαι να μη μου χρειαστούν πουθενά, αλλά πρέπει πάντοτε να είμαστε σε εγρήγορση και σωστά ενημερωμένοι.

Πήγα και σε μάθημα χειροτεχνίας. Την περασμένη φορά ασχοληθήκαμε με τη χαρακτική...και έφτιαξα βέβαια, τι άλλο; Μια πεταλούδα!

Εκτός από τα πιο πάνω, πήγα και σε ένα μάθημα Ζωγραφικής. Χρησιμοποιήσαμε μολύβι για να φτιάξουμε ένα σχέδιο νεκρής φύσης. Καλά ήτανε μα δεν το τέλειωσα. Επίσης, δε βρήκα τα σχέδια που είχα φτιάξει πέρσι και λυπήθηκα. Θα ψάξω καλύτερα την άλλη φορά.

Περιμένω εναγωνίως να δω αν θα ξεκινήσουν τα μαθήματα κιθάρας.

Τι άλλο να σας πω; Χθες στο Power Yoga ξεθεώθηκα. Ελπίζω να μην είναι και το Pilates το ίδιο σήμερα.

Συνεχίζω να διαβάζω τα Ισπανικά μου όποτε μπορώ και ένα εκπαιδευτικό βιβλίο για τους καταρράκτες της Γης.

Πήγα σε ένα καινούριο cafe με Τσίτσο, Ριν και Τσας. Δεν πετάξαμε κι απ' τη χαρά μας. Καλά ήτανε-θα μπορούσαν και καλύτερα. Επίσης, πήγαμε με όλη την παρέα σε ένα μέρος που φέτος εξελίχθηκε σε μουσική σκηνή. Υπέροχα ήτανε. Πεθύμησα να πάω σε τέτοια μέρη. Δευτέρα κανονίσαμε να πάμε σε ένα καφέ που έχει καιρό να επισκεφτούμε που μας είπαν πως φέτος θα κάνουν βραδιές με Λάτιν μουσική.

Πρέπει να κανονίσουμε μια νύχτα πίτσας στο σπίτι με τις κολλητές γιατί έμαθα για μια πιτσαρία που φτιάχνει πίτσα σε φούρνο με ξύλα και πρέπει να τη δοκιμάσουμε-οι συστάσεις ήταν εξαιρετικές! Δοκίμασα προχθές για πρώτη φορά γύρο κοτόπουλο σε συνδυασμό με βοδινό. Γιάμι...λίγο βαρύ μα γιάμι.

Τώρα που το θυμήθηκα, καιρός να οργανώσουμε και το Paintball που λέγαμε και να ξαναπάω ιππασία γιατί πεθύμησα.
Κρατώ σε αναμονή είναι να μάθω σκάκι γιατί δε βρίσκω χρόνο και να πάω για ψώνια γιατί περιμένω να ψωνίσω στη Θεσσαλονίκη. Απ' όσο θυμάμαι, τα ψώνια εκεί είναι σούπερ!

Επίσης, έχω αφήσει πίσω την μπιρίμπα με τις κολλητές και την πιλότα με τα boys (πού να βρω χρόνο; γιατί συν τοις άλλοις, είμαι σπαστικά συνεπής στη δουλειά και έχω αναλάβει και έξτρα διοικητικές δουλειές, για τις οποίες ευτυχώς θα πληρωθώ ξεχωριστά!).

Έμεινα πίσω και τηλεοπτικά. Μόνο Αίγια φούξια παρακολουθώ φανατικά. Με το ζόρι ξέκλεψα λίγο χρόνο να δω ένα επεισόδιο από τους Αληθινούς Έρωτες. Ακόμα ένα και τελείωσαν...κλαψ. Friends εννοείται καθημερινά στο πρόγραμμα γιατί τους παρακολουθεί κι ο Δύτης, όμως τίποτα από τα καινούρια προγράμματα.

Πρέπει ακόμα να δω το ντιβιντι από το γάμο της Ντι. Πάνε 4 μήνες από τότε και ούτε που τα κατάφερα...τι κουμπάρα είμαι! Ασυγχώρητη!

Άντε, enough! Αρκετά μουρμούρισα σήμερα! Θα αφήσω λίγα και για την άλλη φορά.

Χμ...

Μέρα που είναι θα ήθελα να αφιερώσω λίγα λογάκια σε 2 γλυκά μουτράκια που εδώ και μια δεκαετία περίπου μου ομορφαίνουν τη ζωή. Στα 2 πανέμορφα καταπληκτικά σκυλάκια μου!
Μόνο που τα βλέπω, μου φτιάχνουν τη μέρα. Κι όταν χρειάστηκε να τα αποχωριστώ για κάποιο διάστημα, η ψυχή μου το ξέρει πόσο υπέφερα τη στιγμή του αποχωρισμού και όλο το διάστημα που βρισκόμουν αναγκαστικά μακρυά τους. Η Ντότι και ο Μπλάκυ μου είναι αναντικατάστατοι, μοναδικοί. Ξέρω πως πιθανότατα όλοι έτσι λένε για τα δικά τους κατοικίδια, μα εγώ πραγματικά νιώθω πως συνεννοούμαι απόλυτα μαζί τους. Σου δίνουν τόση αγάπη χωρίς να ζητάνε τίποτα για αντάλλαγμα. Πόσο σπάνιο αυτό στον κόσμο των ανθρώπων.
Αυτή τη στιγμή είμαι λίγο ψιλοχάλια. Κι αν με ρωτούσε κάποιος πού θα ήθελα να είμαι αυτή τη στιγμή, θα απαντούσα κάπου μόνη με συντροφιά τα μωρά μου. Οι κολλητές και ο Δύτης μου ετοιμάζουν surprise party για τα γενέθλια μου απόψε (είναι την Τρίτη στην πραγματικότητα μα θα λείπω για επαγγελματικούς λόγους όλη τη βδομάδα) και δε θέλω να παραστώ (έχω κρυφακούσει και μάθει τα πάντα, btw). Δε μ' αρέσουν τα surprise. Το έχω πει...μα ποιος μ' ακούει; Και τώρα θα πρέπει να προσποιηθώ την έκπληκτη και μετά τη χαρούμενη για όλα αυτά που οργάνωσαν, χωρίς να είμαι, θέλοντας να μη φανώ αγενής. Ενώ στην πραγματικότητα θέλω να την αράξω στο σπίτι μου, να κοιμηθώ νωρίς, άντε να έλθουν να τους αποχαιρετήσω χαλαρά...Δεν έχω όρεξη να ενθουσιαστώ, ούτε να το παίξω ψυχή της παρέας. Αφήστε με ήσυχη. Ξέρω πως φαίνομαι αχάριστη, μα ειλικρινά δεν μπορώ να κάνω τίποτα υπό πίεση. Στο τέλος, είναι όλοι οι άλλοι καλά κι εγώ μέσα μου χάλια. Άσε που ξέρω πως έχει παικτεί και καυγάς στα παρασκήνια για αυτό το πάρτυ. Ουφ...Έτσι μου έρχεται να πέσω να κοιμηθώ. Δε θέλω να είμαι η πρωταγωνίστρια απόψε. Πώς το λένε; Τα γένεθλιά μου τα γιόρτασα όπως ήθελα το ΣΚ που πέρασε με την Ντι και τον Γκόλντι και όλους όσους αγαπώ. Προς τι όλη αυτή η δραστηριοποίηση για surprise; Εντελώς αχρείαστο. Ουφ...νιώθω ηλίθια που παραπονιέμαι για τέτοιο πράγμα...ελπίζω να νιώσω καλύτερα σύντομα.
Γενικά είμαι καλά. Περιμένω τα καλύτερα. Με περιτριγυρίζουν περίεργες σκέψεις τις τελευταίες μέρες για διάφορα μα δεν έχω το ψυχικό σθένος να τα αναλύσω τώρα. Μέχρι να επιστρέψω, θα έχω βρει την άκρη. Πάντως μου χρειαζόταν αυτή η απομόνωση και η αποστασιοποίηση από όλα και αυτό το ταξίδι ήλθε την κατάλληλη στιγμή. Θα φροντίσω βέβαια να πέρασω τέλεια εκεί που θα πάω. Δε θα κάτσω να αναλωθώ μόνο σε σκέψεις. Γιατί έμαθα να ζω την κάθε στιγμή σαν να είναι η μοναδική που έχω...
Χρόνια πολλά σε όλα τα ζωάκια, ελπίζω κάθε χρονιά να τους φέρνει καλύτερες μέρες για την προστασία και την ασφάλεια τους...Χρόνια πολλά και σε μένα, έστω και νωρίτερα. Να μου ζήσω και να με χαίρομαι!