Σας έχω νέα!

Διαβάζοντας τη Θεωρία του Σουπενάουερ, ένα βιβλίο του Irvin D. Yalom (υπέροχο μέχρι στιγμής!), καταλαβαίνω ότι κάθε φορά που μπαίνω στο μπλοκ μου και αναρτώ κάτι, είναι λες και κάνω δωρεάν ομαδική ψυχοθεραπεία. Αναρτώ κάτι και έτσι παραθετώ κάτι που με απασχολεί με πλήρη ειλικρίνεια και έχω την ευκαιρία να ακούσω τις δικές σας γνώμες, που μου τις λέτε ανιδιοτελώς και θέλοντας μόνο να με βοηθήσετε. Πολλές φορές οι απόψεις σας έχουν μεγάλη βαρύτητα για μένα, είτε άμεσα, είτε ετεροχρονισμένα. Και γι΄αυτό, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους από καρδιάς που κατά καιρούς ή και ορισμένοι, πάντοτε, έχουν να μου πουν ένα φιλικό λόγο. Σε ένα άτομο που ούτε καν γνωρίζουν και δεν έχουν και κανένα συμφέρον να βοηθήσουν. Σας ευχαριστώ που μπαίνετε στον κόπο να διαβάσετε όσα γράφω, να μπείτε στη θέση μου, να πείτε τι πιστεύετε, ακόμα κι αν διαφωνείτε μαζί μου. Να 'στε καλά όποιοι κι αν είστε, όπου κι αν βρίσκεστε. Εξάλλου, και οι περισσότερες ομάδες ψυχοθεραπείας αποτελούνται από άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους.
Είμαι λιγάκι αρρωστούλα αυτές τις μέρες, με μπουκωμένη μύτη κι όλα αυτά, αλλά καλά κρατιέμαι. Και στο Pilates μου πήγα χτες και ξεθεώθηκα και σήμερα πήγα Latin και Belly Dance. Ναι, συνεχίζω ακάθεκτη το υπερπλήρες πρόγραμμα μου και το λατρεύω. Ίσως να προσπαθώ να μην μπω στη διαδικασία να σκεφτώ όλα όσα γίνονται στη ζωή μου τις τελευταίες μέρες.
Στη Σαλόνικα πέρασα καλά, όχι φαντασμαγορικά, αλλά καλά. Έκανα απίστευτο shopping και το καταχάρηκα, πήγα στην παρέλαση τις 28 και ήταν όμορφα-ενθουσιάστηκα με τα αεροπλάνα! Πήγαμε σε ένα υπέροχο μπαράκι, στο Kiss Fish, κάτω στο λιμάνι και χόρεψα μέχρι που δεν είχα δύναμη να σταθώ, πήγαμε στο Vogue-τέλειο κλαμπ. Πήγα δύο φορές σινεμά αλλά δε μου πολυάρεσαν οι ταινίες που διάλεξε η παρέα-Ugly truth (σαχλοκομεντί) και Antichrist (μεγάλη μαλακία...κυριολεκτικά και μεταφορικά!). Πήγαμε στην Άθωνος για φαγητό, στη Ναυαρίνου για κρέπες, στην Αριστοτέλους για γύρο. Πήγαμε για φαγητό στο Kitchen bar-wow! και σε ένα ωραίο καφέ, πάλι στην Αριστοτέλους, στο Mojo. Επίσης, πήγαμε για ποτάκι στο lounge bar του Makedonia Palace-απίστευτη θέα από τον τελευταίο όροφο! Εκείνο που απόλαυσα όμως περισσότερο απ' όλα ήταν μια βόλτα που έκανα μόνη στον παραλιακό-λατρεύω να περπατάω μόνη σε μια ξένη πόλη και να την εξερευνώ με το δικό μου τρόπο. Ο Θερμαϊκός μου φάνηκε πιο όμορφος και καθαρός από ποτέ. Βγήκα και στο Λευκό Πύργο, τέλεια! Έμαθα πως το 1917, η Σαλόνικα κάηκε από μια φωτιά που ξεκίνησε από το σπίτι μιας νοικοκυράς που τηγάνιζε μελιτζάνες! Με έκανε να σκεφτώ πως μικρές λεπτομέρειες μπορούν να προκαλέσουν σημαντικά γεγονότα. Butterfly's effect.
Όσο για το Ματόκλαδο κατά τη διάρκεια της Θεσσαλονίκης, ένα έχω να πω-τον ξεπέρασα ολοκληρωτικά. Ειλικρινά σας μιλάω, καμιά σχέση με το πως το φανταζόμουνα. Χάρηκα που είχα την ευκαιρία να περάσω χρόνο μαζί του και έπεσε κάθε μάσκα. Λοιπόν, ποτέ δε θα πω ότι ο έρωτας είναι άσχημο πράγμα, αντίθετα είναι η πιο όμορφη κινητήριος δύναμη του ανθρώπου. Και ποτέ δε θα μετανιώσω που ερωτεύτηκα το Ματόκλαδο, αλλά στην ουσία δεν ερωτεύτηκα αυτόν, αλλά εκείνον που είχα στο μυαλό μου ως Ματόκλαδο, κι αυτό δεν είχε να κάνει καθόλου με την πραγματικότητα. Απορώ αν υπάρχει πουθενά αυτός που έχω στο μυαλό μου, ίσως πια να πρέπει να αναθέωρήσω και να αλλάξω τα θέλω μου.
Με το Δύτη χώρισα. Ανακάλυψα πως δεν είναι το Ματόκλαδο αυτό που με κρατούσε μακρυά του. Έφυγε κι αυτό το εμπόδιο, παρόλα αυτά δε νιώθω να με γεμίζει αυτός ο άνθρωπος. Πάντα κάτι λείπει και όλο και θα το ψάχνω, γιατί λοιπόν να τον τυραννώ; Μείναμε, λέει, φίλοι, αν και εγώ θα προτιμούσα, κυρίως γι' αυτόν, να μη μιλούμε καθόλου τον πρώτο καιρό. Θα δείξει ο χρόνος.
Άρχισα να κάνω νέες παρέες ή μάλλον να αναθερμαίνω παλιές, όπως για παράδειγμα με τον Άνθιμο. Πολύ καλό παιδάκι και τα βρίσκουμε αρκετά. Μην πάει ο νους σας στο πονηρό, απλά κάνω αλλαγή παραστάσεων. Είναι κάτι που χρειάζομαι-να ξεφύγω από το κατεστημένο και να κάνω κάτι διαφορετικό.
Απόψε θα πάω για σούσι. Σαγιονάρα! Τα λέμε σύντομα!

Out of the blue...

Και εκεί που πίστευα πως είχα βρει τις ισορροπίες μου κι όλα καλά, ήλθε πάλι αυτός να μ' αναστατώσει το είναι. Γιατί ρε γμτ; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί τώρα; Γιατί πάλι; Γιατί το κάνει; Γιατί δεν ξεκολλώ;

Εννοείται πως είναι και πάλι το Ματόκλαδο. Εκεί που καταστάλαξα με το Δύτη, άρχισα να απολαμβάνω όλα όσα μου προσφέρει, έμαθα να τον αγαπώ γι' αυτό που είναι, βρήκαμε κάποιους κώδικες επικοινωνίας, ήλθε πάλι αυτός να μου θυμίσει το real thing, τον πραγματικό έρωτα, την απόλυτη επικοινωνία.

Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Ενώ για μέρες δεν είχα δει πουθενά το Ματόκλαδο και η απουσία του πάντα λειτουργεί υπέρ του Δύτη, εμφανίστηκε σε μια κοινή μας έξοδο σε ρεμπετάδικο το περασμένο ΣΚ. Εντάξει, δεν έτρεμα και σύγκορμη που τον είδα, ούτε ένιωσα καρδιοχτύπι. Χάρηκα συγκρατημένα, όπως και για όλους τους άλλους της παρέας. Κάθισα δίπλα από το Δύτη, αποφασισμένη να κάνω τα αποκαλυπτήρια της σχέσης...ε, είναι πλέον καιρός. Αμ δε που θα μ' άφηνε...

Κάτι σαν αόρατο νήμα με απεριόριστη δύναμη με τραβάει κοντά του. Τόσο πολύ που ούτε η ίδια δεν το αντιλαμβάνομαι. Το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό να θέλω να είμαι δίπλα του.

Στην αρχή της βραδιάς ήμουν ok. Ή έτσι θέλω να πιστεύω. Μιλούσα με όλους, χόρευα, έκανα πλάκες. Αυτό που κατάλαβα εκ των υστέρων είναι ότι όλη αυτή η ζωντάνια και η χαρά που ένιωθα πήγαζε απ' αυτόν. Και μόνο στην ιδέα πως ήταν εκεί, το υποσυνείδητο μου έκανε πάρτι και έβγαινε προς τα έξω. Είναι αλήθεια. Η παρουσία του πάντα μου δίνει τόση αυτοπεποίθηση, τόση ευφορία, την αίσθηση πως κάποιος around διαβάζει την κάθε σκέψη μου και την επιδοκιμάζει.

Του λέω πως του χρωστάω κάποιες φωτογραφίες, μου λέει κι αυτός πως μου χρωστάει το σχέδιο που του είπα να μου φτιάξει. Αναφέρει ότι άλλαξε τις ημερομηνίες του ταξιδιού στη Θεσσαλονίκη για να πάμε όλοι μαζί. Το παίρνω ψύχραιμα. Βγαίνω να χορέψω και κάνει σαν τρελός. Περισσότερο κι απ' το Δύτη. Σε κάποια φάση με τραβάει πάνω του και μου λέει κάτι πάλι για το σχέδιο. Και τότε το νιώθω...κάτι έχει αλλάξει. Πλέον έχω εγώ το πάνω χέρι στη μεταξύ μας σχέση. Δεν ξέρω τι το προκάλεσε. Μπορεί να διαισθάνθηκε πως είμαι αλλού, ότι με χάνει...μπορεί απλά να στέκομαι εγώ καλύτερα στα πόδια μου. Δεν ξέρω...

Κι ενώ προσπαθώ να κρατήσω τα προσχήματα-είμαι εκεί με κάποιον άλλον-κάποια φάση κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ στο παρελθόν, ειδικά μπροστά σε άλλους και στη συγκεκριμένη παρέα υπήρχαν κάποιοι που πάντα φοβόταν την κριτική τους για μας. Παίρνει το ποτό του, τα τσιγάρα του, κάνει το γύρο του τραπεζιού και έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Και αρχίζουμε να μιλάμε και να γελάμε...μας βγαίνει τόσο αυθόρμητα, η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Λες και δε χορταίνουμε ο ένας τον άλλον, λες και δε μας φτάνει ποτέ ο χρόνος. Και αντιλαμβάνομαι ότι δε με τραβάει πάνω του μια ανεξήγητη έλξη αλλά μια απίστευτη επικοινωνία. Δεν είναι δυνατό να υπάρχει άτομο που να με πιάνει τόσο πολύ, σκέφτομαι. Ούτε καν οι ίδιες μου οι κολλητές. Είναι λες και είναι ένα κομμάτι από μένα.

Κάποια στιγμή του αναφέρω ότι κάποτε, μόλις πρωτογνωριστήκαμε, πριν ακόμα υπάρξουμε σαν ζευγάρι, τον ταύτισα με ένα τραγούδι (τα ματόκλαδα σου λάμπουν βρε, βεβαίως βεβαίως!) και πως αν το παίξει η ορχήστρα θα του το αφιέρωνα. Τι τα 'θελα...Με έπρηξε να του πω ποιο τραγούδι είναι. Φυσικά δεν του είπα. Περισσότερο γιατί δεν ήθελα να του το πω έτσι στο ξεκάρφωτο μα κι επειδή δεν μπορώ να κάνω τίποτα υπό πίεση. Και το ξέρει. Τι δε μου έταξε, τι απειλές μου έριξε (αστεία βέβαια), εγώ τίποτα. Να εμμένω στην απόφαση μου να του πω μόνο αν το ακούσουμε.

Εγώ εντωμεταξύ να θυμάμαι αραιά και που το Δύτη, που κάθεται σαν μαλάκας να με παρακολουθεί και να μην παραδέχεται ΠΟΤΕ ότι τον ενοχλεί που μιλώ τόσο εγκάρδια με τον πρώην μου. Απεναντίας, να το αρνείται κατηγορηματικά. Αλλάζω θέση, πηγαίνω στο Δύτη, αλλά το Ματόκλαδο δε μ' αφήνει σε ησυχία. Με τραβάει προς τα πάνω του κι εγώ σχεδόν νευριασμένη, του λέω να σταματήσει να με πρήζει με το τραγούδι. Μου λέει πως αυτό που ήθελε να μου πει είναι πως μου αφιερώνει κι αυτός ένα τραγούδι και με σκέφτεται κάθε φορά που τ' ακούει. Το Aint no sunshine. Δεν τον πολυπιστεύω, μπορεί και να αυτοσχεδίασε. Ωραίο είναι πάντως.

Φεύγοντας, εξακολουθεί να δίνει μόνο σε μένα σημασία. Και επιστρέφοντας στο σπίτι, μου στέλνει μήνυμα: Σου είπα πως είσαι μια κούκλα; Δε με νοιάζει το τραγούδι, ξέρω πως θα μου το πεις όταν πρέπει.

Του γράφω πίσω: Thnx. ελπίζω να μη με καλοπιάνεις γιατί δεν πρόκειται να πετύχει. Θα στο πω εξάλλου κάποια στιγμή. Καληνύχτα.

Απαντά: Δεν είναι καλόπιασμα. Απλά η αλήθεια. Καληνύχτα.

Για όσους τον ξέρουν, έχει ξεπεράσει κάθε εαυτόν. Ποτέ δε μου στέλνει μήνυμα από μόνος του, ποτέ δεν εκφράζεται, ποτέ δεν κάνει έτσι.

Περνάνε οι μέρες. Το συζητώ με την Τσας. Είναι έξαλλη μαζί του. Θεωρεί πως με παίρνει συνέχεια πίσω και πως αν με θέλει να με διεκδικήσει μέχρι εκεί που δεν πάει.

Το συζητώ με την Τσίτσο. Θυμώνει κι αυτή μαζί του αλλά μου λέει να ακούσω την καρδιά μου. Συμφωνεί μαζί μου να του δώσω ακόμα μια ευκαιρία να εκφραστεί κι αν δεν την πιάσει, τέλος.

Και οι 2, αν και φανατικές θαυμάστριες του Ματόκλαδου, δε θέλουν να πληγώσω το Δύτη. Εγώ περισσότερο απ' όλους. Και ειλικρινά θα είμαι σε πολύ δύσκολη θέση αν όντως το Ματόκλαδο αποφασίσει να με διεκδικήσει. Γι' αυτό ίσως να θέλω να πιστεύω ότι είναι απλά κουβέντες της στιγμής που μου έχει πει και τώρα και πως δεν πρόκειται να κάνει τίποτα παραπέρα. Θα μου κοστίσει πάρα πολύ να χάσω το Δύτη, όμως αν είναι η στιγμή του Ματόκλαδου με τι ψυχή, να κλείσω την πόρτα στην αγάπη; Πώς θα με αντικρύζω μετά; Σαν προδότρα των ονείρων μου. Ο Δύτης είναι το λιμάνι μου, η ασφάλεια μου. Εγωιστικό αλλά έτσι είναι. Και τον αγαπάω. Είναι ανεπανάληπτος και ανεκτίμητος. Όμως πάντα θα λείπει κάτι. Μερικές φορές το σκέφτομαι και ως θετικό αυτό, όταν όμως βρίσκω το όλο, το τέλειο, δεν μπορώ να αντισταθώ.

Το συζητώ με την Τάτι, συνήθως φωνή της λογικής. Μου λέει να κάνω ότι μου βγει και να μην πιεστώ για τίποτα γιατί θα είμαι δυστυχισμένη.

Στην Ντι δεν τολμώ να αναφέρω τίποτα. Θα εκνευριστεί. Έκανε ικεσίες στο Θεό να με δει κάπου κατασταλαγμένη, θα βγάλει αφρούς απ' το στόμα να με δει και πάλι να γυροφέρνω.

Το καλό είναι ότι η Ριν είναι ελαφρά πιο θετική με το Ματόκλαδο και ενώ ήταν φαν του Δύτη, πλέον το θεωρεί υπερεκτιμημένο.

Όλες πιστεύουν ότι πρέπει να κάνει πολλά για να με κερδίσει. Εγώ πιστεύω πως δύσκολα θα συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο από αυτό που μου δίνει ο Δύτης γιατί όντως με έχει πολύ καλομαθημένη. Αλλά απ' την άλλη, τι είναι πιο σημαντικό, η φροντίδα ή η αλληλοκατανόηση; Μάλλον ο συνδυασμός.

Όπως και να έχει, του στέλνω μήνυμα χτες να του πω τις ώρες που πάω Ζωγραφική, όπως του υποσχέθηκα. Μου λέει πως δεν το βολεύουν και αστειεύται για κάτι, του στέλνω κάτι αστείο πίσω και τελειώνω την κουβέντα με 2 φιλιά (xx). Απαντάει πως λείπει το 3ο. Του λέω: Τι σύμπτωση! Εσένα λείπουν και τα 3! Και αρχίζει να μου στέλνει μηνύματα με φιλιά. Τελειώνει λέγοντας: έρχονται κι άλλα...

Κι εγώ πάλι εκεί. Να μην μπορώ ούτε να φιλήσω το Δύτη εδώ και μέρες και να απορεί ο άνθρωπος τι μου συμβαίνει.

Γιατί τώρα, ρε γμτ; Τώρα που έχουν περιπλεχτεί οι καταστάσεις τόσο πολύ; Ούτε τι να ευχηθώ πια δεν ξέρω. Κι έρχεται και Θεσσαλονίκη. 4 μέρες ολόκληρες μαζί, και χωρίς το Δύτη.

Είμαι ένα βήμα προ της αμαρτίας! Εννοείται πως δεν το έχω καθόλου σκοπό να απατήσω το Δύτη, αλλά κι αυτά που κάνω τώρα δεν είναι απάτες; Ακόμα και να μην το φιλήσω καν, μόνο που θα το σκέφτομαι ερωτικά, θα νιώθω τύψεις. Χριστέ μου, mercy! Show me the right way, plssssssssssssssssssssssssss!

Κράξτε με ελεύθερα...νιώθω ήδη χάλια, but i cant stop it.

Love to live!

Αυτό είναι το σύνθημα μου τις τελευταίες βδομάδες και δε θ' αφήσω κανέναν να με βγάλει από το πολύχρωμο συννεφάκι όπου ζω!!

Μετά από μια εκδρομή στα όρη και στα παραρά με τους μαθητές μου, παίζοντας στο σήριαλ "Μητέρα για λίγες μέρες!", όπως μου είπαν και οι ίδιοι, ανακάλυψα τα εξής:

1. δεν αντέχω καθόλου τα ανοργάνωτα περιβάλλοντα, ειδικά όταν μιλούμε για εργασιακό χώρο,
2. θα εξελιχθώ σε μια από εκείνες τις μάνες, που δε θα δέχονται μύγα στο σπαθί τους για τα παιδιά τους, τους θησαυρούς τους, τους κανακάρηδες τους, κλπ, κλπ...
3. τα 10χρονα είναι όντως πιο έξυπνα από έναν ενήλικα!

Επίσης, τα πλάνα για πολύτεκνη οικογένεια έχουν αναβληθεί επ' αόριστον και σκέφτομαι σοβαρά τη μείωση των 5 παιδιών που θέλω να αποκτήσω σε ένα!!!

Κάτι άσχετο που το θυμήθηκα τώρα. Έχω τα νύχια μου βαμμένα στο αθασί χρώμα μα πάει καιρός που υιοθέτησα αυτό το look και θέλω να τ' αλλάξω. any reccomends? όσο πιο τρελές γίνεται να είναι οι προτάσεις σας!

Λατρεύω τη διαφήμιση της Aegean, όπου διαφορετικοί άνθρωποι με τόσο διαφορετικές εμπειρίες και ιστορίες, ενώνονται για λίγες στιγμές για ένα αεροπορικό ταξίδι. Είναι μια σκέψη που κάνω πάντα όταν χρησιμοποιώ μέσα μαζικής συγκοινωνίας και χάρηκα που την είδα και στην οθόνη μου. Με εξιτάρει να σκέφτομαι πόσο αλληλένδετοι είμαστε όλοι μεταξύ μας, ακόμα κι αν δε γνωριζόμαστε...

Για να τελειώνουμε με τις λίγες έγνοιες που έχω αυτές τις μέρες: πρέπει να καθαριστεί το σπίτι μου από γωνιάς και να ξαναρχίσω το γυμναστήριο, το οποίο έχω παρατήσει εδώ και 2 βδομάδες, για ευνόητους λόγους που θα τους αναφέρω μετά. Επίσης, πρέπει να πάω για ψώνια γιατί το ψυγείο είναι άδειο. Ευτυχώς, τίποτα από τα πιο πάνω δε μου φαίνεται αγγαρεία-αντιθέτως έχω πολλή όρεξη να τα κάνω.

Επίσης, έγινε κάτι πολύ ανακουφιστικό αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω αν σας είχα αναφέρει και παλαιότερα, μα υπήρχαν 2 συγκεκριμένα άτομα στο εργασιακό μου περιβάλλον, που εδώ και κάποιο διάστημα μου στέλνουν αρνητικά vibes...και έχω υποψίες βάσιμες ότι συνειδητά το κάνουν. Ε, δε γίνεται ολημερίς να ρίχνεις μπηχτές στον άλλο χωρίς να το καταλαβαίνεις...Η στάση τους απέναντι μου είναι εντελώς παράλογη, αν σκεφτείς ότι πάντοτε τους φέρομαι με τον καλύτερο μου τρόπο, προσπαθώ απίστευτα να τους αποσπάσω έστω κι ένα χαμόγελο, δεν έκανα ποτέ τίποτα εναντίον τους. Παρόλα αυτά, τις βλέπω να ξινίζουν τα μούτρα τους ολοφάνερα κάθε φορά που θα με δουν να είμαι σε καλή διάθεση (δηλαδή σχεδόν πάντα!). Δεν ξέρω σε τι τους φταίει αυτό αλλά είμαι σίγουρη πως εκνευρίζονται όταν με βλέπουν καλά.
Τελοσπάντων, για να μην τα πολυλογώ, μάλλον τους τη δίνω στα νεύρα και προχθές ήλθαν και μου την είπαν για κάτι εντελώς παράλογο. Γιατί λέει τους αστείεψα μπροστά σε κόσμο και τις πρόσβαλα! Όταν τις ρώτησα πότε έγινε αυτό, οι απαντήσεις τους ήταν: "Δε θυμάμαι πώς έγινε η κουβέντα..." και "Δεν άκουσα τι είπες, αλλά είμαι σίγουρη πως κάτι είπες!". Βγάλτε εσείς άκρη...Εγώ τους μίλησα με τον πιο ήρεμο μου τρόπο, τους είπα πως ποτέ δεν έκανα κάτι τέτοιο και ακόμα κι αν έκανα άθελα μου, το παίρνω πίσω και πως από δω και μπρος η σχέση μου μαζί τους θα είναι αυστηρώς σοβαρή. Άρχισαν τότε να τα μασάνε, πως δεν είναι αυτό που εννοούσαν και μπλα μπλα μπλα. Από εκείνη τη στιγμή βέβαια εγώ ξαλάφρωσα...δε χρειάζεται πια να τους μιλώ φιλικά και να τρώω στα μούτρα την κακή τους διάθεση. Τους λέω τα απολύτως απαραίτητα και εκείνες επειδή πλέον οι σχέσεις μας είναι τεταμένες, ούτε τολμούν να μου ρίξουν μπηχτές. Απλά δε μου μιλάνε! Πόσο το χαίρομαι! Γλύτωσα! Αφού κάθε φορά που άνοιγαν το στόμα τους, έβγαζαν φαρμάκι! Τελικά, μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι είναι καλύτερα μακριά μας...

Πήγα στο γάμο μιας παλιάς μου συγκατοίκου που είχα χρόνια να δω. Δυσκολεύτηκε να με αναγνωρίσει! Πρέπει να ομόρφυνα η ρουφιάνα! Χεχεχε!
Πέρασα πολύ ωραία και στο Μεζοστρατί με τους κουμπάρους.

Από την περασμένη βδομάδα, άρχισαν και οι διάφορες ενασχολήσεις μου. Πήγα σε ένα μάθημα χορού - modern jazz που με ενθουσίασε γιατί είναι μεταξύ μπαλέτου και ποπ. Κάτι σαν τις χορογραφίες των μπαλέτων που πλαισιώνουν το Ρουβά περίπου. Δυστυχώς, όμως, δεν έδειξαν πολλοί ενδιαφέρον γι' αυτό το μάθημα και έτσι δε θα ξαναγίνει.
Πήγα ακόμη σε μάθημα χορού Latin - κάναμε λίγη σάλσα, λίγη ρούμπα και ταγκό. Ανυπομονώ για το αυριανό μάθημα.
Πήγα και ένα μάθημα belly dance. Πολύ καλή γυμναστική! Και μαθαίνεις ωραίες κινήσεις, αν και δεν μπήκαμε σε χορογραφίες ακόμα.
Για να κλέισουμε με τους χορούς, ξεκίνησα για δεύτερη χρονιά τους Λαϊκούς-Ελληνικούς και την περασμένη φορά αρχίσαμε 2 νησιώτικους. Όμορφα ήτανε.

Με αυτό που ξετρελάθηκα όμως είναι το θέατρο. Πέρασα απίστευτα ωραία στο πρώτο μάθημα. Τέλεια ήτανε. Δε με απασχολεί καθόλου αν θα ανεβάσουμε θεατρική παράσταση ή οτιδήποτε. Αυτό που λάτρεψα είναι πως νιώθεις λες και κάνεις ομαδική ψυχανάλυση. Είμαστε μια ομάδα 12 ατόμων, που γενικά δένουμε. Οι περισσότεροι είναι κάπως σφιγμένοι και νιώθουν γελοίοι όταν υποδύονται ρόλους. Εγώ πάλι...βρήκα το στοιχείο μου. Οι εναλλαγές στις εκφράσεις μου γίνονται σε χρόνο ντε τε γιατί μπορώ εύκολα να αλλάξω και το συναίσθημα μέσα μου. Πώς να σας το πω αλλιώς; Μπαίνω εύκολα στο πετσί του ρόλου.

Άρχισα να παρακολουθώ και κάποια σεμινάρια για την πρόληψη της χρήσης των εξαρτησιογόνων ουσιών. Εύχομαι να μη μου χρειαστούν πουθενά, αλλά πρέπει πάντοτε να είμαστε σε εγρήγορση και σωστά ενημερωμένοι.

Πήγα και σε μάθημα χειροτεχνίας. Την περασμένη φορά ασχοληθήκαμε με τη χαρακτική...και έφτιαξα βέβαια, τι άλλο; Μια πεταλούδα!

Εκτός από τα πιο πάνω, πήγα και σε ένα μάθημα Ζωγραφικής. Χρησιμοποιήσαμε μολύβι για να φτιάξουμε ένα σχέδιο νεκρής φύσης. Καλά ήτανε μα δεν το τέλειωσα. Επίσης, δε βρήκα τα σχέδια που είχα φτιάξει πέρσι και λυπήθηκα. Θα ψάξω καλύτερα την άλλη φορά.

Περιμένω εναγωνίως να δω αν θα ξεκινήσουν τα μαθήματα κιθάρας.

Τι άλλο να σας πω; Χθες στο Power Yoga ξεθεώθηκα. Ελπίζω να μην είναι και το Pilates το ίδιο σήμερα.

Συνεχίζω να διαβάζω τα Ισπανικά μου όποτε μπορώ και ένα εκπαιδευτικό βιβλίο για τους καταρράκτες της Γης.

Πήγα σε ένα καινούριο cafe με Τσίτσο, Ριν και Τσας. Δεν πετάξαμε κι απ' τη χαρά μας. Καλά ήτανε-θα μπορούσαν και καλύτερα. Επίσης, πήγαμε με όλη την παρέα σε ένα μέρος που φέτος εξελίχθηκε σε μουσική σκηνή. Υπέροχα ήτανε. Πεθύμησα να πάω σε τέτοια μέρη. Δευτέρα κανονίσαμε να πάμε σε ένα καφέ που έχει καιρό να επισκεφτούμε που μας είπαν πως φέτος θα κάνουν βραδιές με Λάτιν μουσική.

Πρέπει να κανονίσουμε μια νύχτα πίτσας στο σπίτι με τις κολλητές γιατί έμαθα για μια πιτσαρία που φτιάχνει πίτσα σε φούρνο με ξύλα και πρέπει να τη δοκιμάσουμε-οι συστάσεις ήταν εξαιρετικές! Δοκίμασα προχθές για πρώτη φορά γύρο κοτόπουλο σε συνδυασμό με βοδινό. Γιάμι...λίγο βαρύ μα γιάμι.

Τώρα που το θυμήθηκα, καιρός να οργανώσουμε και το Paintball που λέγαμε και να ξαναπάω ιππασία γιατί πεθύμησα.
Κρατώ σε αναμονή είναι να μάθω σκάκι γιατί δε βρίσκω χρόνο και να πάω για ψώνια γιατί περιμένω να ψωνίσω στη Θεσσαλονίκη. Απ' όσο θυμάμαι, τα ψώνια εκεί είναι σούπερ!

Επίσης, έχω αφήσει πίσω την μπιρίμπα με τις κολλητές και την πιλότα με τα boys (πού να βρω χρόνο; γιατί συν τοις άλλοις, είμαι σπαστικά συνεπής στη δουλειά και έχω αναλάβει και έξτρα διοικητικές δουλειές, για τις οποίες ευτυχώς θα πληρωθώ ξεχωριστά!).

Έμεινα πίσω και τηλεοπτικά. Μόνο Αίγια φούξια παρακολουθώ φανατικά. Με το ζόρι ξέκλεψα λίγο χρόνο να δω ένα επεισόδιο από τους Αληθινούς Έρωτες. Ακόμα ένα και τελείωσαν...κλαψ. Friends εννοείται καθημερινά στο πρόγραμμα γιατί τους παρακολουθεί κι ο Δύτης, όμως τίποτα από τα καινούρια προγράμματα.

Πρέπει ακόμα να δω το ντιβιντι από το γάμο της Ντι. Πάνε 4 μήνες από τότε και ούτε που τα κατάφερα...τι κουμπάρα είμαι! Ασυγχώρητη!

Άντε, enough! Αρκετά μουρμούρισα σήμερα! Θα αφήσω λίγα και για την άλλη φορά.

Χμ...

Μέρα που είναι θα ήθελα να αφιερώσω λίγα λογάκια σε 2 γλυκά μουτράκια που εδώ και μια δεκαετία περίπου μου ομορφαίνουν τη ζωή. Στα 2 πανέμορφα καταπληκτικά σκυλάκια μου!
Μόνο που τα βλέπω, μου φτιάχνουν τη μέρα. Κι όταν χρειάστηκε να τα αποχωριστώ για κάποιο διάστημα, η ψυχή μου το ξέρει πόσο υπέφερα τη στιγμή του αποχωρισμού και όλο το διάστημα που βρισκόμουν αναγκαστικά μακρυά τους. Η Ντότι και ο Μπλάκυ μου είναι αναντικατάστατοι, μοναδικοί. Ξέρω πως πιθανότατα όλοι έτσι λένε για τα δικά τους κατοικίδια, μα εγώ πραγματικά νιώθω πως συνεννοούμαι απόλυτα μαζί τους. Σου δίνουν τόση αγάπη χωρίς να ζητάνε τίποτα για αντάλλαγμα. Πόσο σπάνιο αυτό στον κόσμο των ανθρώπων.
Αυτή τη στιγμή είμαι λίγο ψιλοχάλια. Κι αν με ρωτούσε κάποιος πού θα ήθελα να είμαι αυτή τη στιγμή, θα απαντούσα κάπου μόνη με συντροφιά τα μωρά μου. Οι κολλητές και ο Δύτης μου ετοιμάζουν surprise party για τα γενέθλια μου απόψε (είναι την Τρίτη στην πραγματικότητα μα θα λείπω για επαγγελματικούς λόγους όλη τη βδομάδα) και δε θέλω να παραστώ (έχω κρυφακούσει και μάθει τα πάντα, btw). Δε μ' αρέσουν τα surprise. Το έχω πει...μα ποιος μ' ακούει; Και τώρα θα πρέπει να προσποιηθώ την έκπληκτη και μετά τη χαρούμενη για όλα αυτά που οργάνωσαν, χωρίς να είμαι, θέλοντας να μη φανώ αγενής. Ενώ στην πραγματικότητα θέλω να την αράξω στο σπίτι μου, να κοιμηθώ νωρίς, άντε να έλθουν να τους αποχαιρετήσω χαλαρά...Δεν έχω όρεξη να ενθουσιαστώ, ούτε να το παίξω ψυχή της παρέας. Αφήστε με ήσυχη. Ξέρω πως φαίνομαι αχάριστη, μα ειλικρινά δεν μπορώ να κάνω τίποτα υπό πίεση. Στο τέλος, είναι όλοι οι άλλοι καλά κι εγώ μέσα μου χάλια. Άσε που ξέρω πως έχει παικτεί και καυγάς στα παρασκήνια για αυτό το πάρτυ. Ουφ...Έτσι μου έρχεται να πέσω να κοιμηθώ. Δε θέλω να είμαι η πρωταγωνίστρια απόψε. Πώς το λένε; Τα γένεθλιά μου τα γιόρτασα όπως ήθελα το ΣΚ που πέρασε με την Ντι και τον Γκόλντι και όλους όσους αγαπώ. Προς τι όλη αυτή η δραστηριοποίηση για surprise; Εντελώς αχρείαστο. Ουφ...νιώθω ηλίθια που παραπονιέμαι για τέτοιο πράγμα...ελπίζω να νιώσω καλύτερα σύντομα.
Γενικά είμαι καλά. Περιμένω τα καλύτερα. Με περιτριγυρίζουν περίεργες σκέψεις τις τελευταίες μέρες για διάφορα μα δεν έχω το ψυχικό σθένος να τα αναλύσω τώρα. Μέχρι να επιστρέψω, θα έχω βρει την άκρη. Πάντως μου χρειαζόταν αυτή η απομόνωση και η αποστασιοποίηση από όλα και αυτό το ταξίδι ήλθε την κατάλληλη στιγμή. Θα φροντίσω βέβαια να πέρασω τέλεια εκεί που θα πάω. Δε θα κάτσω να αναλωθώ μόνο σε σκέψεις. Γιατί έμαθα να ζω την κάθε στιγμή σαν να είναι η μοναδική που έχω...
Χρόνια πολλά σε όλα τα ζωάκια, ελπίζω κάθε χρονιά να τους φέρνει καλύτερες μέρες για την προστασία και την ασφάλεια τους...Χρόνια πολλά και σε μένα, έστω και νωρίτερα. Να μου ζήσω και να με χαίρομαι!

Αχ αυτός ο ανάδρομος Ερμής!

Τελικά όσο κι αν προσπάθησα να του κρυφτώ, κατάφερε να με βρει ο άτιμος και με χτύπησε στα οικονομικά! Ε, λοιπόν, φίλες και φίλοι, έχω να σας ανακοινώσω ότι έχω μείνει ταπί μέχρι τις 30 του μήνα που θα πληρωθώ. Ξέρω πως με αυτή μου τη δήλωση μόλις έχω χάσει και όλους τους Αιγόκερους αναγνώστες μου, μιας και δε συγχωράνε τέτοια χουνέρια...και χαίρομαι απίστευτα που το Ματόκλαδο-Αιγόκερως δεν ξέρει καν ότι έχω μπλοκ. Αλλά στ' αλήθεια, δε φταίω! Ήλθαν και με βρήκαν τα πιο απίστευτα έξοδα: τράκαρε η αδελφή μου και έπρεπε να της δανείσω, πλήρωσα την ασφάλεια του αυτοκινήτου που δεν ήξερα ότι λήγει τον Αύγουστο, είχαν 3000 φίλοι γενέθλια, γάμους και γιορτές, ε, πού να πάω να σταθώ κι εγώ η καψερή που έχω να πληρώσω ενοίκια, λογαριασμούς, ινστιτούτα (απαραίτητα όσο και τα προηγούμενα:), εξόδους, κτλ, κτλ;
Τελοσπάντων, δε θα πεινάσουμε κιόλας! Ηθικόν ακμαιότατον! Let's live it up...let's paint the town! (στίχοι κλεμμένοι από το 2nite is gonna be a good night). Εκτός από την κήρυξη πτώχευσης, έχω περάσει μια σχετικά καλή βδομάδα.
Αρχίζοντας από το περασμένο Σάββατο, έβαλα μια τελευταία τελεία στο θέμα του Ματόκλαδου, αφύ βγήκαμε πάλι όλοι μαζί και έμαθα ότι όλο αυτό το διάστημα που εγώ πλάθω διάφορα σενάρια στο μυαλό μου, αυτού του αρέσουν άλλες και επιδιώκει να βγει και μαζί τους (μαζί μου όμως όχι!!!). Αυτά μου τα είπε ο Μιτς μπροστά του και μόνο που δε λιποθύμισε το Ματόκλαδο, γιατί ξέρει πολύ καλά πως και σε μένα δίνει πολλές ελπίδες και αφήνει πόρτες ανοιχτές. Και από εκείνη τη στιγμή, έχοντας τη φωλιά του λερωμένη, και τι δεν έκανε για να με καλοπιάσει. Ευτυχώς που είχα προλάβει να δηλώσω ότι κάτι παίζει και στη δική μου ζωή! Ε, συγγνώμη κιόλας! Πόσο καιρό να το κρύβω;
Ο Δύτης από την άλλη, χαρακτήρας εντελώς παρμένος από κινηματογραφική ταινία. Εμφανίστηκε και πάλι τη Δευτέρα με φρεσκοκομμένα τριαντάφυλλα δεμένα με ροζ κορδέλα! Ναι, μόνος του την είχε δέσει! Και προχθές το απόγευμα, και ενώ επέστρεφα σπίτι από το γυμναστήριο (φανταστείτε με καταϊδρωμένη, αναμαλλιασμένη και κατακόκκινη), το βρίσκω να με περιμένει μέσα στο διαμέρισμά μου-του είχε ανοίξει η Ριν. Κι ενώ εγώ παθαίνω το σοκ της ζωής μου που με βλέπει σε αυτά τα χάλια, προχωρώ προς το δωμάτιο μου και βλέπω πάνω στο κρεβάτι μου ένα δώρο: ήταν το άρωμα της Ηelena Rubenstein, Wanted. Πολύ γλυκό για τα γούστα μου, αλλά αυτό μας έλειπε, να παραπονεθώ κιόλας! Θεέ μου, με αυτόν τον άνθρωπο! Δεν ξέρω ποτέ τι να περιμένω!
Η Τσίτσο επιμένει πως είναι πολύ υπερβολικός (μου ανοίγει ακόμα και την πόρτα του αυτοκινήτου!) και σχεδόν προσποιητός! Εγώ πάλι τον αφήνω να με κακομαθαίνει...μη με τσιμπάτε, μ' αρέσει το όνειρο! Τώρα πόσο θα κρατήσει αυτό, δεν ξέρω, και του το λέω κι αυτού συχνά, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει. Ζω το τώρα.
Ξανάρχισα να βλέπω το Friends-πάντα τέλειοι όλοι! Φίμπι ολέ!
Την Τετάρτη πήγα και σε μια διάλεξη για το Secret. Ωραία τα είπανε, αλλά σημασία έχει να κάνουμε πράξη αυτή τη θεωρία και όχι μόνο να μένουμε στα λόγια.
Χθες πήγα και για πρώτη φορά Pilates. Μ' άρεσε αν και θέλω πολλή δουλειά.
Ναυάγησε ένα σχέδιο να πάμε φαγητό σε ουζερί απόψε, και μάλιστα σε πλατφόρμα πάνω στο κύμα. Damn it!, όπως θα έλεγε και ο Μιτς, αλλά δεν πειράζει. Ελπίζω να προλάβουμε να πάμε πριν χαλάσει ο καιρός.
Ψες πέρασα ωραία σε καινούριο καφέ και σημείωσα νοερά άλλους τόπους που θέλω να επισκεφτώ.
Άλλη όμορφη στιγμή της βδομάδας ήταν που πήγαμε ένα μεσημέρι με Τσίτσο και Τσας σε ένα απάχικο για φαγητό.
Απολαμβάνω ακόμη τις συζητήσεις που έχω με τις συναδέλφους μου κάθε πρωί. Όταν μένουν έξω τα γκομενικά, είμαστε όλες σε good terms.
Σε γενικές γραμμές, είμαι πολύ καλά, περνάω πολύ καλά και περιμένω τα ακόμη καλύτερα!

Ξέρω...πάνε μέρες! δεν μπορείτε όμως να έχετε παράπονο, μπαινόβγαινα που και που και διάβαζα όλων τα νέα σας! Ένεκα δουλειάς, δεν είχα πολύ χρόνο να γράψω τα δικά μου αν και είναι λίγο πολύ τα ίδια.
I'm back to work λοιπόν και προσπαθώ να οργανωθώ αφού έχω νέα δεδομένα μπροστά μου. Με ψιλοχάλασε που είμαι για δεύτερη χρονιά στο ίδιο περιβάλλον, αν και είμαι 90% ευχαριστημένη από αυτό...Μα όπως και να το κάνεις, είμαι άνθρωπος της αλλαγής και της πρόκλησης.
Ξεκίνησα και το γυμναστήριο, πάω σχεδόν καθημερινά. Μου δίνει ενέργεια.
Οι νύχτες μου μοιράζονται σε βραδιές με φίλους που πάει καιρός να τους δω (τελικά τώρα που επέστρεψε ο καθένας στη βάση και τη ρουτίνα του, δίνονται περισσότερες ευκαιρίες συναντήσεων παρά το καλοκαίρι που ο καθένας αρμένιζε στο δικό του πέλαγος), σε βραδιές με τις κολλητές και το Δύτη. Μου έλειψαν πολύ αυτές οι συναθροίσεις.
Είδα το He is just not that in to you! Ακριβώς το έργο που έπρεπε να δω...και εννοείται πως εγώ είμαι η Scarlett Johanssonn στο ρόλο της Άννας. Ευτυχώς που το Ματόκλαδο δεν είναι παντρεμένο-αυτό μας έλειψε από την όλη ιστορία-αλλά σίγουρα δεν είναι completely in to me και καθόλου αποφασισμένος να αφήσει την εργένικη ζωή του για μένα. Αρχίζει και μου φεύγει λίγο ο έρωτας, παραμένει η αδυναμία πάντα, αλλά δεν μπορώ να χτυπάω και το κεφάλι μου στον τοίχο. Ο Δύτης πάλι είναι ο Κόνορ, που δίνει στην Άννα ότι ζητάει κάθε γυναίκα μα αυτή εξακολουθεί να μην είναι ευτυχισμένη γιατί δεν τα θέλει απ' αυτόν, αλλά από κάποιον άλλον. Φυσικά, στο τέλος του έργου, η Άννα εξακολουθεί να ψάχνεται μόνη στις Ινδίες και αυτό δεν προμηνύει και πολύ ευχάριστο end of the story γι' αυτό ίσως αποφασίσω να αλλάξω λίγο τη δική μου ιστορία...
Ο Δύτης εξακολουθεί να είναι ένας γλύκας-προχθές μου έφερε φρεσκοκομμένα τριαντάφυλλα από τον κήπο της μάνας του. Χι! Και ναι, το προτιμώ από μια αγορασμένη ανθοδέσμη-its just soooooo romantic!
Διάβαζα ένα άρθρο-έρευνα για την αυτοσυγκέντρωση που μου έδωσε ένας γνωστός μου και θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα με μια φίλη σχετικά με τις αύρες και τα συναφή. Με αυτή την κοπέλα γνωριζόμαστε πολύ λίγο, αλλά μια μέρα που έτυχε να καθίσει δίπλα μου, ηλεκτριστίκαμε και από τότε είναι πεπεισμένη ότι ένας ιερός δεσμός μας ενώνει. Κάθε φορά που με βλέπει από εκείνη τη μέρα, κι ενώ επαναλαμβάνω γνωριζόμαστε πολύ λίγο, θέλει να της δίνω αγκαλιές για να πάρει δύναμη. Τι να κάνω κι εγώ; Ψελλίζω από μέσα μου ένα Έλα Χριστέ και Παναγιά και την αγκαλιάζω! Η χαρά που της δίνω είναι μεγάλη, άρα γιατί να της το στερήσω; Αυτή η κοπέλα λοιπόν επιμένει πως έχουμε και οι 2 ιδιαίτερες δυνάμεις και πρέπει να το ψάξουμε. Δε θα με πείραζε καθόλου να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου και σε αυτόν τον τομέα, αν και δεν πιστεύω να έχω οποιαδήποτε special δύναμη. Το μόνο που μπορεί να παραδεχτώ ότι έχω είναι ένα βαθύ ένστικτο, αλλά και αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα παρατηρητικότητας, ευστροφίας και ικανότητας συνδυασμού διαφόρων πληροφοριών. Αυτό-το να διαισθάνεσαι καταστάσεις και γεγονότα- το πετυχαίνεις και μέσω αυτοσυγκέντρωσης, όπως διάβασα στο άρθρο. Ε, λοιπόν, μπορεί να ακολουθώ και τους κανόνες της αυτοσυγκέντρωσης ασυνείδητα που βοηθούν να φτάσω σε σωστά συμπεράσματα για διάφορα θέματα, που αφορούν κυρίως άλλους. Πάντως αν έχετε ακουστά για κάποιο καλό βιβλίο για αύρες, κτλ., let me know.
Σκοτεινή σκιά στη ζωή μου, όπως πάντα, ο πατέρας μου. Ούτε θέλω να σχολιάσω τη συμπεριφορά του. Αν ποτέ αποφασίσω να γράψω βιβλίο, θα γίνει best seller! Αλλά σιγά μην υποβάλω τον εαυτό μου σε τέτοια βασανιστήρια να ξαναθυμάμαι όλα αυτά που μου έκανε. Δε λέω πως είναι ο χειρότερος του κόσμου, ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι πραγματικά κτήνη, αλλά βρίσκεται πολύ κοντά. Δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο. Τελοσπάντων, δε θέλω να σκέφτομαι άσχημα πράγματα. Για αρκετό καιρό, τα βίωνα. Τώρα ούτε να μου περνούν απ' το μυαλό δε θέλω.
Σας αφήνω με θετική σκέψη, γιατί τη μαυρίλα δεν την αντέχω. Δεν τη δέχεται το είναι μου, πώς το λένε; Φιλιά πολλά σε όλους!

Ανατροπές!

Ειλικρινά νομίζω ότι όσοι από εσάς είστε σταθεροί μου αναγνώστες, με τα πιο κάτω που θα διαβάσετε, θα έχετε σοβαρές υπόνοιες για την ψυχική μου υγεία! Το πόσο ασταθής έχω γίνει τελευταία, δε λέγεται! Μα αλήθεια σας λέω, δε φταίω μόνο εγώ! Αφού μου συμβαίνουν πράγματα που μόνο στις ταινίες γίνονται!
Θα σας τα πω λοιπόν στα γρήγορα, σαν περίληψη επεισοδίου σαπουνόπερας (αφού έτσι έχω καταντήσει) και μετά θα προχωρήσω να αναφερθώ για διάφορα ποιοτικά πράγματα που σκοπεύω να κάνω εγώ στον ελεύθερο μου χρόνο αυτό το φθινόπωρο, να δώσω και ιδέες στην αγαπημένη μου Τουλίπα και ίσως σε κάποιους άλλους από σας.
Λοιπόν, σας είχα πει την απόφαση μου να σταματήσω να μιλάω με Δύτη. Όταν όμως το ανακοίνωσα και σ' αυτόν (τηλεφωνικά), δεν το πήρε καθόλου καλά. Τελοσπάντων, μιας και αυτός ήταν αντίθετος στην απόφαση μου, αποφάσισα να την τηρήσω μόνη μου, τουτέστιν, εγώ δε θα τον ξανάπαιρνα και αν το έκανε αυτός, εγώ δε θα απαντούσα. Έτσι κι έγινε. Το απόγευμα της Δευτέρας και ενώ εγώ σέρφαρα αμέριμνη στο διαδίκτυο, πιθανότατα διαβάζοντας κάποιο από τα δικά σας μπλοκ, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο Δύτης! Δεν τ' απαντάω, βεβαίως βεβαίως!, πιστή στην απόφαση μου. Οπότε σταματάει σε κάποια φάση να χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπω ότι έχω μήνυμα απ' αυτόν που με πληροφορεί ότι πέρασε κάτω από το σπίτι μου και είδε ότι κάποιος χτύπησε το αυτοκίνητό μου! Εννοείται ότι με έλουσε κρύος ιδρώτας! Τον παίρνω αμέσως πίσω και το ρωτώ για τα καθεκάστα. Κάτι στο ύφος του με έκανε να υποψιαστώ ότι κάποιο λάκο είχε η φάβα, όπως και να έχει, αποφασίζω να κατέβω κάτω και να δω τι συμβαίνει. Μέχρι να ετοιμαστώ, μου πέρασε από το μυαλό ότι κάτι έβαλε πάνω στο αυτοκίνητο μου και ήθελε να πάω να το πάρω, μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν ο ίδιος κάτω και θα με περίμενε...το ότι θα άνοιγα την πόρτα του διαμερίσματος και θα τον έβρισκα φάντη μπαστούνι μπροστά μου, καθόλου δεν το περίμενα! Και εννοείται έβαλα μια κραυγή που σίγουρα ξεσήκωσα όλη την πολυκατοικία. Προτού προλάβω να αντιδράσω περισσότερο, μπαίνει μέσα ο Δύτης, με παίρνει αγκαλιά και αρχίζει να με φιλάει! Άγαλμα εγώ! Χαρούμενο άγαλμα όμως...το γιατί μην το ψάχνετε. Ούτε εγώ δεν το έχω βρει ακόμα. Να είναι που τον πεθύμησα; Να είναι που με διεκδίκησε τόσο πολύ; Να είναι που τα παράτησε όλα να έλθει να με βρει (άφησε τους φίλους του σύξυλους στο καφέ στη μέση ενός παιχνιδιού); Κολακεύτηκα, αμαρτία μου εξομολογημένη! Δεν ξέρω τι θα συμβεί από δω και μπρος, πραγματικά...αφού η ζωή με παίρνει εκεί που θέλει αυτή, ότι κι αν κάνω εγώ...Ας ακολουθήσω λοιπόν το ρεύμα! Αποφάσισα να σκεφτώ να give it a new try με το Δύτη. Πάντως ήλθε πίσω με νέο στυλάκι, μάλλον έκατσε και σκέφτηκε τι μου αρέσει και τα κάνει όλα στην τρίχα. Τι να πω; Θα δούμε.
Τώρα μπορεί και να μου φαίνονται όλα τέλεια. Το θέμα είναι η αναπόφευκτη σύγκριση με το Ματόκλαδο. Γιατί όσο δεν το βλέπω εκείνον, μπορεί και να πειστώ ότι μου κάνει κι ο Δύτης. Όταν εμφανίζεται εκείνος στο προσκήνιο όμως, γίνεται γης μαδιάμ, όπως σας έχω περιγράψει σε προηγούμενα ποστ. Γι' αυτό, αγαπημένοι μου αναγνώστες, το πήρα απόφαση. Θα ρωτήσω ξεκάθαρα το Ματόκλαδο αν υπάρχει περίπτωση να ξαναείμαστε μαζί, να ξέρω και γω που στέκομαι και που πηγαίνω! Φυσικά, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει, λένε...Αυτό θα πάθουμε πάλι, μου φαίνεται. Αφού τα γεγονότα προτρέχουν και ξεπερνούν κάθε μου απόφαση! Λογαριάζω να το κάνω όμως λίαν συντόμως.
Και δε με έφταναν αυτοί οι 2, με καλεί ψες ο Γάλλος ζωγράφος σπίτι του για δείπνο. Πάω κι εγώ πεπεισμένη πως δε θα ήμουν η μόνη καλεσμένη...μα έπεσα έξω. Τέλειος μάγειρας ο άτιμος, με το απεριτίφ για αρχή, με ένα τέλειο γλυκό για το τέλος, κεριά, άρωμα βανίλιας στην ατμόσφαιρα...που να σας τα λέω. Να μου ανοίγει τα εσώψυχα του και να μου την πέφτει κανονικά. Εγώ στήλη άλατος. Αυτός μας έλειπε, να σκέφτομαι. Και μετά παραπονιόμαστε πως δεν υπάρχουν άντρες...Τελοσπάντων, για να μην τα πολυλογώ, αυτός δε μ' αρέσει καθόλου. Εμφανισιακά πολύ όμορφος είναι, δε λέω...αλλά καμιά χημεία. Ευτυχώς!
Θεέ μου, τι στο καλό προσευχές σου έκανα παλαιότερα και με εισάκουσες; Να έχω πολλούς άντρες; Αποκλείεται! Εγώ Έναν θέλω, Θεούλη μου, έναν και καλό! Όπως το θέλω εγώ! Και να με θέλει κι αυτός! Μόνο αυτό θέλω! Σε παρακαλώ, μη με μπερδεύεις...
Άντε, enough με έρωτες και βλακείες! Έχω μπουχτίσει! Πεθυμώ την ήρεμη single ζωή μου, όπου κάνω ότι θέλω, όποτε το θέλω, χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανένα! Και έχω πολλά να κάνω αυτό το φθνόπωρο.
Λοιπόν, καταρχάς, στην πόλη μου (και φαντάζομαι σε κάθε πόλη) υπάρχει πολυχώρος του Οργανισμού Νεολαίας, όπου οργανώνονται δημιουργικά εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, εντελώς δωρεάν. Πέρσι, παρακολουθούσα εκεί Λάτιν χορούς, Λαϊκούς χορούς και Τέχνη. Φέτος, λέω να συνεχίσω με τα παραπάνω και να ξεκινήσω ακόμα Τζαζ χορούς, οριεντάλ και μοντέρνους. Επίσης, θα γραφτώ σε μαθήματα Θεάτρου και Κιθάρας και σε κάποια σεμινάρια για χρωματοθεραπεία. Ναι, όλα αυτά δωρεάν στον Πολυχώρο.
Επιπλέον, εκτός Πολυχώρου θα ήθελα να αρχίσω μαθήματα Αγγειοπλαστικής. Μαθήματα Ισπανικών είχα αρχίσει πέρσι, αλλά τα άφησα στη μέση και μάλλον θα μελετώ μόνη στο σπίτι, αφού έχω τα βιβλία. Εξάλλου μιλώ ήδη αρκετά καλά-τουλάχιστον συνεννοούμαι με όλους τους ισπανόφωνους φίλους μου.
Φυσικά, θα πηγαίνω και γυμναστήριο και μάλλον θα επιλέξω να κάνω και πιλάτες.
Πέρα από τα παραπάνω, θα ψάξω να βρω επιμορφωτικά σεμινάρια που έχουν να κάνουν με τη δουλειά μου, κατά προτίμηση κάτι που να έχει να κάνει με Υπολογιστές, που είναι και το μεταπτυχιακό μου.
Τελικά, απορώ πότε θα τα προλαβαίνω όλα αυτά, και να προετοιμάζομαι για τη δουλειά, να διαβάζω τα βιβλία μου, να πηγαίνω σινεμά, να παρακολουθώ τις αγαπημένες μου σειρές, να περνώ χρόνο με τους φίλους μου, να βγαίνω και να ξεκουράζομαι;
Πού καιρός για γκόμενους; Αυτή είναι a new age ζωή, εξαιρετικά αφιερωμένη στους singles! Να ζήσουμε!